Shloka 71
महावराहो गोविन्द: सुषेण: कनकाड्रदी । गुह्रो गभीरो गहनो गुप्तश्चक्रगदाधर:
bhīṣma uvāca | mahāvarāho govindaḥ suṣeṇaḥ kanakāṅgadī | guhyo gabhīro gahano guptaś cakragadādharaḥ ||
ဘီရှ္မက မိန့်ကြားသည်—သူသည် ဂోవိန္ဒ (ဂိုဝိန္ဒ)၊ မဟာဝရာဟ (မဟာဝရာဟ) ဖြစ်၍ အင်အားကြီး ဝရာဟရုပ်ကို ခံယူခဲ့သူ ဖြစ်၏။ သူသည် သုသေဏ (လှပသော အဖော်အပါးတပ်စုဖြင့် ဝန်းရံခံရသူ)၊ ကနကာင်္ဂဒီ (ရွှေလက်ကောက်တပ်ဆင်သူ)၊ ဂုဟျ (နှလုံး၏ လျှို့ဝှက်အာကာသတွင် ဝှက်ကွယ်နေသူ)၊ ဂဘီရ (အနက်ရှိုင်းဆုံး)၊ ဂဟန (အနှစ်သာရသို့ ထိုးဖောက်ရန် ခက်ခဲသူ)၊ ဂုပ္တ (စကားနှင့် စိတ်မီ မရောက်နိုင်သူ)၊ နှင့် စက္ကရဂဒါဓရ (ဒေဝိုတများကို ကာကွယ်ရန် စက္ကရနှင့် ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်သူ) ဖြစ်၏။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent remembrance of the Lord through epithets that unite transcendence and moral guardianship: He is beyond speech and mind (guhya, gupta) yet actively protects dharma (cakragadādhara). Devotion is presented as an ethical refuge grounded in the Lord’s power to restore and safeguard.
Bhishma is reciting a sequence of divine names praising Govinda (Viṣṇu/Kṛṣṇa). Each name highlights an aspect of the deity—incarnation as Varāha, majestic attendants, divine adornment, hidden inner presence, profundity, and protective weapon-bearing—within the broader Anuśāsana Parva context of instruction on dharma and sacred praise.