Shloka 47
इष्टोडविशिष्ट: शिष्टेष्ट: शिखण्डी नहुषो वृष: । क्रोधहा क्रोधकृत्कर्ता विश्वबाहुर्महीधर:
iṣṭo’viśiṣṭaḥ śiṣṭeṣṭaḥ śikhaṇḍī nahuṣo vṛṣaḥ | krodhahā krodhakṛtkartā viśvabāhur mahīdharaḥ ||
ဘီရှ္မက မိန့်တော်မူသည်– သူသည် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ ရုပ်သဘောဖြစ်သဖြင့် အားလုံးချစ်ခင်သော ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်သူ; ကန့်သတ်သည့် ဂုဏ်အင်္ဂါတို့ကို ကျော်လွန်သော အရည်အချင်းမခွဲခြားနိုင်သူ; ယဉ်ကျေးသိက္ခာရှိသူတို့ ရွေးချယ်ကိုးကွယ်သော အရှင်; မယုန်တောင်ပံ (ပင်လယ်ငှက်) အမွေးကို ခေါင်းအလှဆင်အဖြစ် ဆောင်သော မယုန်မောက်သူ; မာယာဖြင့် သတ္တဝါတို့ကို ချည်နှောင်သော နဟုရှ; တရားဓမ္မ၏ ရုပ်သဘောဖြစ်၍ တရားသင့် ဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေသော ဝೃષ; အမျက်ကို ဖျက်ဆီးသူ; အမျက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်သော ဒေဝဆန့်ကျင်ဘက်တို့ကို သတ်ဖြတ်သူ; လက်တံတို့ အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်ကျယ်သော အလုံးစုံလက်တံရှိသူ; နှင့် ကမ္ဘာမြေကို ထမ်းဆောင်သူဖြစ်၏။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The Divine is praised as both beyond limiting attributes (aviśiṣṭaḥ) and as the active guardian of dharma—destroying anger and wrath-driven forces (krodhahā, krodhakṛtkartā) while sustaining the world (mahīdharaḥ). Ethically, it elevates self-control over anger as a divine-aligned virtue and presents dharma as protected and fulfilled by the Supreme.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira and recites a litany of divine names/epithets in praise of the Supreme Lord. This verse is one segment of that praise, enumerating qualities that portray the Lord as beloved, worshipped by the righteous, symbolically adorned (peacock-crested), and as the cosmic supporter who subdues anger and protects the world.