Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 7
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
स हि देववर: साक्षाद् देवनाथ: परंतप: । सर्वज्ञ: सर्वसंश्लिष्ट: सर्वग: सर्वतोमुख:
sa hi devavaraḥ sākṣād devanāthaḥ paraṃtapaḥ | sarvajñaḥ sarvasaṃśliṣṭaḥ sarvagaḥ sarvatomukhaḥ ||
သူတော်မူသည် နတ်တို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး—နတ်တို့၏ အရှင်နှင့် ကာကွယ်ရှင်အဖြစ် ကိုယ်တိုင်ထင်ရှားတော်မူသူ—ဓမ္မ၏ ရန်သူတို့ကို မီးလောင်စေသောသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ အရာအားလုံးကို သိမြင်သောသူ၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း အနီးကပ်စိမ့်ဝင်နေသောသူ၊ အရပ်ရပ်သို့ လှည့်လည်ရောက်ရှိသောသူ၊ အရပ်တိုင်းသို့ မျက်နှာမူသောသူဟု ဆိုကြပြီး—အလုံးစုံကို ဖုံးလွှမ်းသည့် သာသနာတော်အမှန်တရားအဖြစ် ရိုသေရာ၊ ခိုလှုံရာ ဖြစ်တော်မူသည်။
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a devotional and ethical vision of the Supreme: the Lord is not distant but directly present, all-knowing and all-pervading. Recognizing such a deity supports dharma by grounding reverence, accountability, and refuge in a power that sees and sustains all.
In a didactic passage framed as divine speech (Īśvara speaking), the text praises and defines the supreme deity through epithets—lord of the gods, protector, enemy-scorcher, omniscient, and omnipresent—establishing the object of worship and the theological basis for the instruction that follows.