Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 36
Adhyāya 152 — Bhīṣma’s Authorization for Yudhiṣṭhira’s Return to the Capital (नगरप्रवेशानुज्ञा)
सा भवेद् धर्मपरमा सा भवेद् धर्मभागिनी । देववत् सततं साध्वी या भर्तरें प्रपश्यति
sā bhaved dharmaparamā sā bhaved dharmabhāginī | devavat satataṃ sādhvī yā bhartaraṃ prapaśyati ||
သူမသည် ဓမ္မအပေါ် အမြင့်ဆုံး အလေးထားသူဟု မှတ်ယူရမည်; ဓမ္မ၏ အကျိုးဖလကို မျှဝေခံစားသူလည်း ဖြစ်သည်—အမြဲတမ်း မိမိခင်ပွန်းကို နတ်တော်ကဲ့သို့ မြင်မြင်သည့် သီလရှင်မိန်းမ ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ အဓိက သဘောတရားမှာ အိမ်ထောင်ရေးအတွင်း သစ္စာတည်မြဲခြင်း၊ ရိုသေခြင်းနှင့် ကောင်းမွန်သော အကျင့်အကြံတို့ကို ဖြောင့်မတ်သော ဘဝနေထိုင်မှု၏ အဓိကပုံစံတစ်ရပ်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏ၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ်လည်းကောင်း ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that a wife who consistently regards her husband with reverence—‘as divine’—and maintains virtuous conduct is considered dharma-centered and becomes a participant in the fruits of dharma. It frames marital fidelity and respectful devotion as a principal ethical-religious duty.
In Anuśāsana Parva’s didactic setting, Śrī Maheśvara is instructing on norms of conduct (dharma), specifically describing the qualities and religious standing of a ‘sādhvī’ wife and how such conduct is linked to merit.