Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 15
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
अशुचौ मांसकलिले वसाशोणितकर्दमे । विकीर्णान्त्रास्थिनिचये शिवानादविनादिते
aśucau māṃsakalile vasāśoṇitakardame | vikīrṇāntrāsthinicaye śivānādavinādite ||
မဟေရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—“အသားဖြင့် ရောနှောကပ်ကပ်ဖြစ်၍ အဆီနှင့် သွေး၏ ရွံ့ကပ်လိမ်းကျန်နေကာ၊ အူအင်နှင့် အရိုးတို့ ပြန့်ကျဲကပ်ကပ် စုပုံနေပြီး မြေခွေးတို့၏ အော်ဟစ်သံများ တုန်လှုပ်စေသည့် ဤမသန့်ရှင်းသောနေရာ၌ အဘယ်ကြောင့် နေထိုင်တော်မူသနည်း?”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse uses stark imagery of impurity to question a deliberate choice of dwelling in a defiling environment, prompting reflection on purity, detachment, and the ethical meaning of residing amid death and decay—often as a test or emblem of renunciation in Śaiva/ascetic contexts.
Maheśvara addresses someone (contextually an ascetic or figure associated with cremation-ground practice) and challenges them: why remain in a place filled with flesh, fat, blood, scattered entrails and bones, and echoing with jackals’ howls—i.e., a cremation-ground-like, terrifyingly impure setting.