Shloka 14
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
केशास्थिकलिले भीमे कपालघटसंकुले । गृध्रगोमायुबहुले चिताग्निशतसंकुले
keśāsthikalile bhīme kapālaghaṭasaṅkule | gṛdhragomāyubahule citāgniśatasaṅkule ||
မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသည်—“ဤကြောက်မက်ဖွယ် သင်္ချိုင်းမြေသည် ဆံပင်နှင့် အရိုးတို့ ရောနှောကပ်ကပ်ဖြစ်သော ရွံ့တောဖြစ်၏။ ခေါင်းခွံများနှင့် အိုးအင်များဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေ၏။ လင်းတများနှင့် မြေခွေးများ ပေါများ၍ မီးသင်္ဂြိုဟ်မီးတိုင် ရာချီလောင်ကျွမ်းနေသဖြင့် အနှံ့အပြား မီးရောင်တောက်ပနေ၏။”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse uses stark śmaśāna imagery to confront impermanence and fear: what is normally shunned as impure and terrifying becomes a setting that exposes the body’s fate and loosens attachment. In Śaiva ethical-spiritual context, dwelling amid death can symbolize transcendence of social fear, bodily identification, and conventional notions of purity.
Śrīmahēśvara describes the cremation-ground as a horrific place—choked with hair and bones, strewn with skulls and pots, swarming with vultures and jackals, and lit by countless pyres. The description functions as a response within a dialogue (implied by the surrounding prose in the edition) that questions why one would remain in such an impure, fearsome place.