Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 223
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
तत् सदो वृषभाड्कस्य भीमरूपधरं बभौ | मधुसूदन! वृषभध्वजका वह भयानक सभास्थल क्षणभरमें अद्भुत शोभा पाने लगा
tat sado vṛṣabhāṅkasya bhīmarūpadharaṃ babhau | madhusūdana! vṛṣabhadhvajakā vaha bhayānaka sabhāsthala kṣaṇabhareṃ adbhuta śobhā pāne lagā
နာရဒက ပြောသည်– “ထို့နောက် ဝೃષභाङ္က (ရှီဝ) ၏ စည်းဝေးခန်းမသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ကာ ကြောက်ရွံ့ဖွယ် ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ အို မဓုသူဒန! နွားအလံဆောင်သော ဝೃષಭဓွဇ (သခင်) ၏ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ခန်းမသည် ခဏအတွင်း အံ့ဩဖွယ် တောက်ပမှုဖြင့် လင်းလက်လာသည်။”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the overwhelming majesty of the divine: sacred space can suddenly transform into a vision of awe, mixing fear and wonder. It implicitly teaches reverence and humility before higher power, where splendor is not merely aesthetic but a sign of transcendent presence.
Nārada describes Śiva’s assembly-hall: it assumes a terrifying aspect and, almost instantly, becomes radiant with extraordinary beauty. The address to Madhusūdana (Kṛṣṇa) frames the description as a report to a revered listener.