Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 125
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
नास्ति पुत्र पयो5रण्ये सुरभीगोत्रवर्जिते
nāsti putra payo 'raṇye surabhī-gotra-varjite |
ဝါသုဒေဝက ပြောသည်– «သားရေ၊ ဤတောအတွင်း နို့လုံးဝမရှိပါ။ သုရဘီ (ဒေဝနွား) မျိုးရိုးမရှိသောကြောင့် နွားမရှိသကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့် မြစ်များ၊ ဂူများ၊ တောင်များနှင့် သန့်ရှင်းသော ဖြတ်ကူးရာနေရာမျိုးစုံအတွင်း နေထိုင်ကာ တပသနှင့် မန္တရားရွတ်ဆိုခြင်း၌ တည်ကြည်နေသော ငါတို့ ရှင်ရသီတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာမှာ သခင် ရှင်ကရာ (သီဝ) တော်တည်း»။
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
Material supports may be absent in austere settings, so one should rely on spiritual refuge—here, devotion to Śaṅkara—while maintaining disciplined practice (tapas and japa).
Vāsudeva addresses a ‘son’ and explains that the forest lacks cows and therefore milk; he then frames the sages’ life of austerity in wild sacred landscapes, emphasizing that their ultimate support is Lord Śaṅkara.