Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 14
Ahiṃsā as Threefold Restraint (Mind–Speech–Action) and the Ethics of Consumption
मुहूर्तमिव रोदित्वा ततो यान्ति पराड्मुखा: । लोग उसके मरे हुए शरीरको काठ और मिट्टीके ढेलेकी तरह फेंककर दो घड़ी रोते हैं और फिर उसकी ओरसे मुँह फेरकर चल देते हैं |। १३ $ ।।
Yudhiṣṭhira uvāca — muhūrtam iva roditvā tato yānti parāṅmukhāḥ | tais taccharīram utsṛṣṭaṃ dharma eko ’nugacchati ||
ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– «ခဏလောက်သာ ငိုကြွေးသကဲ့သို့ ပြီးလျှင် မျက်နှာလှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထိုကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက် လူတစ်ယောက်ကို လိုက်ပါသည့်အရာမှာ ဓမ္မသာ ဖြစ်သည်»။
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Human attachments are fleeting: even close relations grieve only briefly and then move on, while Dharma—one’s moral conduct and accumulated merit—alone accompanies a person beyond death.
Yudhiṣṭhira reflects on the aftermath of death: people mourn for a short time, abandon the corpse, and depart; this observation supports a moral conclusion that Dharma is the true and lasting companion.