Shloka 166
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
उपोष्य व्याधिरहितो वीर्यवानभिजायते । कुरुनन्दन! जो पुरुष भगवान्की आराधनाका इच्छुक होकर पंचमी
upoṣya vyādhir-ahito vīryavān abhijāyate | kurunandana! yo puruṣo bhagavān-ārādhanāyā icchukaḥ san pañcamī-ṣaṣṭhī-aṣṭamī tathā kṛṣṇapakṣasya caturdaśyāṁ svagṛhe brāhmaṇān bhojayati svayaṁ copavāsam ācarati, sa rogarahito balavān bhavati |
အင်္ဂိရသ်က ဆို၏—“အစာရှောင်ခြင်းကြောင့် လူသည် ရောဂါကင်းစင်၍ အားမာန်ပြည့်ဝလာ၏။ ကုရုတို့၏ ဂုဏ်ရည်အလှတရားရေ၊ ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်လိုသော စိတ်ဖြင့် လဆန်း/လဆုတ်၏ ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမ၊ အဋ္ဌမ နေ့များနှင့် ကృష్ణပက္ခ (လဆုတ်) ၏ စတုတ္ထဒశမနေ့တွင် မိမိအိမ်၌ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ထမင်းကျွေးကာ မိမိသည် အစာရှောင်နေသူ—ထိုသူသည် ရောဂါကင်း၍ သန်မာအားကောင်းလာ၏။”
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
Devotional discipline (upavāsa) combined with charitable hospitality (feeding Brāhmaṇas on specified lunar days) is presented as a dharmic practice that yields tangible fruits—freedom from illness and increased strength—linking religious observance with ethical giving and personal self-restraint.
The sage Aṅgiras instructs a Kuru prince (addressed as Kurunandana) about a specific pattern of observances: on certain tithis—pañcamī, ṣaṣṭhī, aṣṭamī, and kṛṣṇapakṣa-caturdaśī—one should host and feed Brahmins at home while personally fasting, as an act of worship toward Bhagavān.