Shloka 14
ययाति–अष्टक–प्रतर्दन संवादः | Yayāti’s Dialogue with Aṣṭaka and Pratardana on Merit, Gifts, and Ethical Restraint
अतिथीन् पूजयामास वन्येन हविषा विभु: । शिलोज्छवृत्तिमास्थाय शेषान्नकृतभोजन:,वे राजा शिलोज्छवृत्तिका आश्रय ले यज्ञशेष अन्नका भोजन करते थे। भोजनसे पूर्व वनमें उपलब्ध होनेवाले फल, मूल आदि हविष्यके द्वारा अतिथियोंका आदर-सत्कार करते थे
atithīn pūjayāmāsa vanyena haviṣā vibhuḥ | śilocchavṛttim āsthāya śeṣānna-kṛta-bhojanaḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်။ အမြတ်တန်သူသည် တောထွက်ဟဝိသ (သစ်သီး၊ အမြစ် စသည်) ဖြင့် ဧည့်သည်တို့ကို ဂုဏ်ပြုဧည့်ခံ하였다။ śiloccha ဟုခေါ်သော အသက်မွေးပုံစံကို အားထား၍၊ မိမိအတွက်မူ ပူဇော်ပြီးနောက် ကျန်ရစ်သည့် ယဇ်ကျန်အစာကိုသာ စားသောက်하였다။ ဤသည်မှာ စည်းကမ်းရှိသော ရိုးရှင်းမှုနှင့် မိမိစားသောက်ခြင်းထက် ဧည့်ဝတ်ကို ဦးစားပေးသည့် သီလကို ထင်ဟပ်စေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Hospitality and self-discipline are central: one should honor guests first with whatever is honestly available, live simply without hoarding, and accept one’s own share only after serving others—reflecting a yajña-like ethic in daily life.
Vaiśampāyana describes a virtuous figure who lives by śiloccha (minimal, non-accumulative subsistence). He welcomes guests with forest-produce offered as haviṣ, and he eats afterward, taking only the remaining food.