Shloka 44
आश्षूर्यमगमंस्तत्र मुनयो नभसि स्थिता: । श्रीकृष्ण और अर्जुनके द्वारा देवताओंकी गति कुण्ठित हुई देख आकाशमें खड़े हुए महर्षिगण बड़े आश्चर्यमें पड़ गये || ४३ $ ।। शक्रश्नापि तयोरवीर्यमुपलभ्यासकृद् रणे
āścaryam agamaṃs tatra munayo nabhasi sthitāḥ | śakraś cāpi tayor vīryam upalabhya asakṛd raṇe ... |
ထိုအခါ ကောင်းကင်၌ တည်နေသော မဟာမုနိတို့သည်၊ သီရိကృష్ణနှင့် အာర్జုနတို့ကြောင့် ဒေဝတাদের၏ လမ်းကြောင်းနှင့် အင်အား မတိုးမတက်အောင် တားဆီးခံရသည်ကို မြင်၍ အလွန်အံ့ဩသွားကြသည်။ စက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည်လည်း စစ်ပွဲ၌ သူတို့၏ သတ္တိဗလကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ရသဖြင့်၊ ထူးကဲသော အင်အားကို မလွဲမသွေ သတိပြုရလေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Extraordinary dharmic agency can manifest through human-divine allies: when Kṛṣṇa and Arjuna act with decisive purpose, even the gods are made to pause. The passage highlights that true prowess is not merely force, but a power aligned with a larger providential order that can overawe even celestial beings.
Vaiśampāyana narrates that sages watching from the sky are amazed because Kṛṣṇa and Arjuna have impeded the gods’ movement/power. Indra (Śakra), seeing their repeated feats in battle, recognizes their exceptional valor.