Shloka 3
न च सम किंचिच्छक्नोति भूत॑ निश्चरितुं ततः । संछाद्यमाने खे बाणैरस्थता सव्यसाचिना,सव्यसाची अर्जुनके चलाये हुए बाणोंसे सारा आकाश छा गया था; इसलिये कोई भी प्राणी उस वनसे निकल नहीं पाता था
na ca samaṁ kiñcic chaknoti bhūtaṁ niścarituṁ tataḥ | saṁchādyamāne khe bāṇair asthatā savyasācinā ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ဆို၏—ထိုအခါ စဗျသချင် (အာဂျုန) ၏ တည်ငြိမ်သော လက်ဖြင့် ပစ်လွှတ်သော မြားများက ကောင်းကင်ကို အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့်၊ မည်သည့် သတ္တဝါမျှ ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးမလွတ်နိုင်ခဲ့။ ဤမြင်ကွင်းသည် စည်းကမ်းတကျ စစ်ပညာကျွမ်းကျင်မှုကို အ दृঢ়ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဦးတည်စေသော်၊ ထွက်ပြေးခြင်းကို မဖြစ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ကာ အကြမ်းဖက်မှုကို ရွေးချယ်ထားသော စစ်ကွင်းအတွင်း တိတိကျကျ ချုပ်နှောင်နိုင်ကြောင်းကို ထင်ရှားစေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the power of disciplined skill (śaurya and kauśala) applied with steadiness: when force is precisely directed, it can decisively control a situation. Ethically, it points to the responsibility that accompanies such capability—mastery can protect or overwhelm, depending on intent.
Arjuna (Savyasācin) releases such a dense shower of arrows that the sky seems covered, preventing any creature from escaping the area. It is a vivid description of battlefield dominance through archery.