Shloka 117
पाण्डोः प्रेतकार्य-सम्पादनम्
Pāṇḍu’s Funeral Rites and Public Mourning
इति श्रीमहा भारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि पाण्डुमृगशापे सप्तदशाधिकशततमोड<ध्याय:
iti śrīmahābhārate ādiparvaṇi sambhavaparvaṇi pāṇḍumṛgaśāpe saptadaśādhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ဤသို့ဖြင့် သီရိ မဟာဘာရတ၌ အာဒီပရဝ (Ādi Parva) အတွင်း၊ အထူးသဖြင့် သမ္ဘဝပရဝ (Sambhava Parva) တွင် ပဏ္ဍု (Pāṇḍu) သည် သမင်ကို သတ်မိခြင်းကြောင့် ခံရသော ကျိန်စာကို အကြောင်းအရာပြုသည့် တစ်ရာတစ်ဆယ့်ခုနစ်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံးလေ၏။ ဤကော်လိုဖွန်သည် သီလအမြင်အရ အလှည့်အပြောင်းတစ်ရပ်ကို အမှတ်အသားပြုသည်—ခွဲခြားသိမြင်မှုမရှိဘဲ အလျင်အမြန် ကျူးလွန်သည့် အကြမ်းဖက်မှုသည် မလွဲမသွေ အကျိုးဆက်ကို ယူဆောင်လာကာ မင်းဆက်တစ်ဆက်၏ ကံကြမ္မာကို ပြန်လည်ပုံဖော်သွားသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The colophon highlights the ethical principle that actions—especially violent or impulsive ones—carry consequences. For a ruler, lack of discernment (failing to judge context and propriety) can become a moral fault that rebounds upon oneself and one’s lineage.
This is the chapter-ending colophon stating that the Adhyāya concludes within Ādi Parva → Sambhava Parva, and that its subject is the curse connected with Pāṇḍu and the deer—an episode that becomes pivotal for the future course of the Kuru dynasty.