Shloka 37
Ādi Parva, Adhyāya 113 — Maryādā-sthāpana (Śvetaketu’s Boundary) and the Niyoga Deliberation of Pāṇḍu and Kuntī
शन्तनो राजसिंहस्य भरतस्य च धीमत: । प्रणष्ट: कीर्तिज: शब्द: पाण्डुना पुनराहृत:,राजाओंमें सिंहके समान पराक्रमी शन्तनु तथा परम बुद्धिमान् भरतकी कीर्ति-कथा जो नष्ट-सी हो गयी थी, उसे महाराज पाण्डुने पुनरुज्जीवित कर दिया
vaiśampāyana uvāca | śantano rājasimhasya bharatasya ca dhīmataḥ | praṇaṣṭaḥ kīrtijaḥ śabdaḥ pāṇḍunā punarāhṛtaḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယန မိန့်ကြားသည်– ရာဇာတို့အနက် ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ သတ္တိရှိသော ရှန္တနုနှင့် ဉာဏ်ပညာကြီးသော ဘရတ၏ ကီर्तिမှ ပေါက်ဖွားသော ဂုဏ်သတင်းသည် များမကြာခင် မျှော့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ပဏ္ဍုမင်းက ထိုဂုဏ်သတင်းကို ပြန်လည် ထူထောင်၍ တောက်ပစေ하였다။ ထို့ကြောင့် ပဏ္ဍုသည် မိမိအကျင့်နှင့် မင်းအုပ်ချုပ်မှုအားဖြင့် မျိုးရိုး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် အသက်သွင်းသူအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A king’s duty is not only to rule but to uphold and renew the honor of his lineage through righteous governance; fame (kīrti) is treated as a moral consequence of dharmic kingship.
The narrator states that the celebrated renown of earlier Kuru ancestors—Śantanu and Bharata—had become dim, but King Pāṇḍu revived that reputation, implying he re-established the dynasty’s prestige by his qualities and rule.