Shloka 9
Ādi Parva, Adhyāya 103 — Dhṛtarāṣṭra–Gāndhārī Vivāha: Proposal, Consent, and the Vow
मिथ्याप्रतिज्ञो लोकेषु कि वदिष्यति भारत | ब्रह्मचारीति भीष्मो हि वृथैव प्रथितो भुवि
mithyāpratijño lokeṣu kiṁ vadiṣyati bhārata | brahmacārīti bhīṣmo hi vṛthaiva prathito bhuvi
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– «အို ဘာရတ၊ ကမ္ဘာလောကတို့တွင် ကတိဖောက်သူဟု နာမည်ထွက်နေသူက မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဘာကို ပြောနိုင်မည်နည်း။ ထိုအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဘီရှ္မကို တစ်သက်လုံး ဗြဟ္မစရိယဟု ချီးမြှောက်ထားသည့် ဂုဏ်သတင်းသည် အလွတ်အပျက်၊ အဓိပ္ပါယ်မဲ့သွားလိမ့်မည်။»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A vow (pratijñā) is an ethical anchor: if one becomes known as a breaker of promises, public trust collapses and even genuine virtues (like Bhīṣma’s famed brahmacarya) lose their moral force and meaning.
Vaiśampāyana underscores the stakes of fidelity to a pledge: he argues that if a pledge is violated, the person will have no credible defense before society, and Bhīṣma’s celebrated identity as a lifelong celibate would be rendered pointless.