Adhyaya 88

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे मुनिमोहशमनं नाम सप्ताशीतितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः केन योगेन वै सूत गुणप्राप्तिः सतामिह अणिमादिगुणोपेता भवन्त्येवेह योगिनः तत्सर्वं विस्तरात्सूत वक्तुमर्हसि सांप्रतम्

ဤသို့ «သီလင်္ဂ မဟာပုရာဏ» ပူရ္ဝဘာဂ၌ «မုနိတို့၏ မောဟကို သက်သာစေခြင်း» ဟူသော အဓိကာရ ၈၈ ရှိ အခန်း စတင်၏။ ရှိများက ပြောကြသည်—«အို စူတ၊ သာဓုတို့သည် ဤလောက၌ မည်သည့် ယောဂဖြင့် အထက်မြင့် ဂုဏ်ရည်များကို ရရှိသနည်း။ ယောဂီတို့သည် ဤဘဝ၌ပင် အဏိမာ စသည့် စိဒ္ဓိဂုဏ်များနှင့် ပြည့်စုံလာရန် မည်သို့နည်း။ ယခု ထိုအားလုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပါ»။

Verse 2

सूत उवाच अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि योगं परमदुर्लभम् पञ्चधा संस्मरेदादौ स्थाप्य चित्ते सनातनम्

သုတက ပြောသည်—“ယခုမှစ၍ ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲသော ယောဂကို ငါရှင်းလင်းမည်။ အစတွင် အနန္တသော အရှင်ကို စိတ်ထဲ၌ တည်စေပြီး၊ ငါးမျိုးပုံစံဖြင့် ဆင်ခြင်အောက်မေ့ရမည်။”

Verse 3

कल्पयेच्चासनं पद्मं सोमसूर्याग्निसंयुतम् षड्विंशच्छक्तिसंयुक्तम् अष्टधा च द्विजोत्तमाः

အို ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်တို့၊ စောမ၊ ဆူရျ၊ အဂ္နိတို့၏ အာနုဘော်ပါဝင်သည့် ပဒ္မအာသန (ကြာပန်းထိုင်ခုံ) ကို စီမံဖန်တီးရမည်။ ထိုအာသနကို ရှက္တိ ၂၆ ပါးနှင့် ပေါင်းစည်းကာ၊ ရှစ်မျိုးပုံစံဖြင့် စီစဉ်၍ ပတိ—သီဝအရှင်—အား ပူဇော်ရာ အထောက်အကူအဖြစ် ထားရမည်။

Verse 4

ततः षोडशधा चैव पुनर्द्वादशधा द्विजाः स्मरेच् च तत् तथा मध्ये देव्या देवम् उमापतिम्

ထို့နောက် အို ဒွိဇတို့၊ ထိုအရာကို ဆယ့်ခြောက်မျိုးပုံစံဖြင့် ဆင်ခြင်အောက်မေ့ရမည်၊ ထို့ပြင် တစ်ဖန် ဆယ့်နှစ်မျိုးပုံစံဖြင့်လည်း ဆင်ခြင်ရမည်။ ထို့အတူ အလယ်ဗဟို၌ ဒေဝီနှင့်အတူ အုမာပတိ—သီဝအရှင်—ကို အောက်မေ့ရမည်။

Verse 5

अष्टशक्तिसमायुक्तम् अष्टमूर्तिमजं प्रभुम् ताभिश्चाष्टविधा रुद्राश् चतुःषष्टिविधाः पुनः

ရှက္တိ ၈ ပါးနှင့် ပေါင်းစည်းသော မမွေးဖွားသေးသည့် အရှင်—အဋ္ဌမူရတိ—အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု ကြေညာထားသည်။ ထိုရှက္တိများကြောင့်ပင် ရုဒြသည် ရှစ်မျိုးဖြစ်လာပြီး၊ ထပ်မံခွဲခြားသော် ခြောက်ဆယ့်လေးမျိုးဟုလည်း ဆိုကြသည်။

Verse 6

शक्तयश् च तथा सर्वा गुणाष्टकसमन्विताः एवं स्मरेत्क्रमेणैव लब्ध्वा ज्ञानमनुत्तमम्

ရှက္တိအားလုံးလည်း ဂုဏ် ၈ ပါးနှင့် ပြည့်စုံကြသည်။ ထို့ကြောင့် အစဉ်လိုက် အဆင့်ဆင့် ဆင်ခြင်အောက်မေ့ရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် အလွန်မြင့်မြတ်သော ဉာဏ်ပညာကို ရရှိကာ ပတိအရှင်၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် မုတ်ခ္ခသို့ တိုးတက်သွားမည်။

Verse 7

एवं पाशुपतं योगं मोक्षसिद्धिप्रदायकम् तस्याणिमादयो विप्रा नान्यथा कर्मकोटिभिः

ဤသို့ ပာရှုပတ ယောဂသည် မောက္ခ-စိဒ္ဓိကို ပေးအပ်သော အမြတ်ဆုံး လမ်းဖြစ်သည်။ ထိုယောဂမှ အဏိမာ စသည့် စိဒ္ဓိများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထိုသို့သော အကျိုးကို အခြားနည်းလမ်းဖြင့် မရနိုင်၊ ကမ္မကဏ္ဍ အခမ်းအနားကို ကောဋိများစွာ ပြုလုပ်သော်လည်း မရနိုင်။

Verse 8

ऐश्वर्य तत्राष्टगुणमैश्वर्यं योगिनां समुदाहृतम् तत्सर्वं क्रमयोगेन ह्य् उच्यमानं निबोधत

ဤသင်ကြားချက်၌ ယောဂီတို့၏ အိုင်ශ්ဝရ்ய (aiśvarya) ဟူသော အရှင်သခင်တန်ခိုးကို အရှစ်မျိုးဟု ကြေညာထားသည်။ ပတိ (Pati) သည် ပရှု (paśu) ၏ ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို ဖြေလျော့ပေးသကဲ့သို့၊ အဆင့်လိုက် ယောဂနည်းဖြင့် စနစ်တကျ ဖော်ပြမည့် အရာအားလုံးကို နားလည်ကြလော့။

Verse 9

अणिमा लघिमा चैव महिमा प्राप्तिरेव च प्राकाम्यं चैव सर्वत्र ईशित्वं चैव सर्वतः

အဏိမာ (အသေးငယ်နိုင်ခြင်း)၊ လဃိမာ (ပေါ့ပါးနိုင်ခြင်း)၊ မဟိမာ (အလွန်ကြီးမားနိုင်ခြင်း)၊ ပရာပ္တိ (ရောက်ရှိရယူနိုင်ခြင်း) တို့ကို ရရှိသည်။ ထို့အပြင် နေရာတိုင်း၌ ပရာကာမ്യ (ဆန္ဒအလို မတားဆီးနိုင်သည့် ပြည့်စုံမှု) နှင့် အရာရာ၌ အီၑိတွ (အုပ်စိုးသခင်တန်ခိုး) တို့လည်း ရရှိလာသည်—ပရှုသည် ပာရှမှ လွတ်မြောက်လာသောအခါ ပတိ ရှိဝ၏ ကျေးဇူးတော်အောက်၌ ဤယောဂစိဒ္ဓိများ ပေါ်ပေါက်သည်။

Verse 10

वशित्वमथ सर्वत्र यत्र कामावसायिता तच्चापि त्रिविधं ज्ञेयम् ऐश्वर्यं सार्वकामिकम्

ယခု ဝၑိတွ (vaśitva) ဟူသည် နေရာတိုင်း၌ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဆန္ဒ (kāma) သည် အဆုံးအဖြတ်ပြည့်စုံစွာ အောင်မြင်သည့် အရာဖြစ်သည်။ ဤအရာကိုလည်း သုံးမျိုးဟု သိရမည်—အရာရာကို ပြီးမြောက်စေနိုင်သော စကြဝဠာဆိုင်ရာ အိုင်ශ්ဝရ்ய (aiśvarya) ဖြစ်သည်။

Verse 11

सावद्यं निरवद्यं च सूक्ष्मं चैव प्रवर्तते सावद्यं नाम यत्तत्र पञ्चभूतात्मकं स्मृतम्

အတွေ့အကြုံအတွင်း၌ “အပြစ်အမှတ်ရှိသော” အရာနှင့် “အပြစ်ကင်းသော” အရာတို့အပြင်၊ သေးငယ်နူးညံ့သော သဘောတရားလည်း လည်ပတ်နေသည်။ ဤတွင် “အပြစ်အမှတ်ရှိသော” ဟု ခေါ်သောအရာသည် မဟာဘူတ ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 12

इन्द्रियाणि मनश्चैव अहङ्कारश् च यः स्मृतः तत्र सूक्ष्मप्रवृत्तिस्तु पञ्चभूतात्मिका पुनः

အာရုံခံအင်္ဂါများ၊ မနောနှင့် အဟင်္ကာရ (အတ္တစိတ်) ဟုခေါ်သောအရာတို့အတွင်း၌ သုက္ခမ-ပြဝတ္တိ (sūkṣma-pravṛtti) ဟူသော နူးညံ့သောလှုပ်ရှားမှုသည် လည်ပတ်နေပြီး၊ ထိုအရာသည် ထပ်မံ၍ မဟာဘူတ ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော ပသု (paśu) သည် ပာရှ (pāśa) ဟူသော ဓာတ်တရားချည်နှောင်မှုအောက်တွင် လောကကို ခံစားရင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ပတိ (Pati) ဖြစ်သော ရှီဝ (Śiva) ထံသို့ မျက်နှာမူလာသည်။

Verse 13

इन्द्रियाणि मनश्चित्तबुद्ध्यहङ्कारसंज्ञितम् तथा सर्वमयं चैव आत्मस्था ख्यातिरेव च

အာရုံခံအင်္ဂါများသည် မနော၊ စိတ္တ (citta)၊ ဗုဒ္ဓိ (buddhi) နှင့် အဟင်္ကာရတို့နှင့်အတူ—ဤသို့အမည်ပေးထားသကဲ့သို့—အားလုံးသည် အသိဉာဏ်၏အလင်းဖြင့် ပျံ့နှံ့လွှမ်းမိုးထားသည်။ အတ္တ၌တည်သော ချျာတိ (khyāti) ဟူသော သတိပညာသည် ထိုအရာအားလုံး၏ အခြေခံဖြစ်၏။ ထိုနည်းဖြင့် ချည်နှောင်ခံ ပသု (paśu) သည် ဤကိရိယာများကို ပာရှ (pāśa) ဟူသော အဖုံးအကာများအဖြစ် ခံယူသော်လည်း ပတိ (Pati) ရှီဝ (Śiva) သည် အတွင်းသက်သေတော်အဖြစ် တည်နေသည်။

Verse 14

संयोग एव त्रिविधः सूक्ष्मेष्वेव प्रवर्तते पुनरष्टगुणश्चापि सूक्ष्मेष्वेव विधीयते

သံယောဂ (saṁyoga) ဟူသော ပေါင်းစည်းမှုသည် သုံးမျိုးရှိပြီး၊ နူးညံ့သော တတ္တဝ (subtle principles) များအတွင်း၌သာ လည်ပတ်သည်။ ထို့ပြင် အင်္ဂါရပ်/ဂုဏ် အစု ရှစ်မျိုးလည်း ထိုနူးညံ့သော တတ္တဝ များအတွင်း၌သာ တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 15

तस्य रूपं प्रवक्ष्यामि यथाह भगवान्प्रभुः त्रैलोक्ये सर्वभूतेषु यथास्य नियमः स्मृतः

ကောင်းမြတ်သော အရှင်ဘုရားသခင် သင်ကြားတော်မူသကဲ့သို့၊ အရှင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ငါကြေညာမည်။ ထို့အပြင် တြိလောကအနှံ့ သတ္တဝါအားလုံးကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းညှိသော အမိန့်တော်/နိယမကိုလည်း မှတ်မိထားသကဲ့သို့ ဖော်ပြမည်။

Verse 16

अणिमाद्यं तथाव्यक्तं सर्वत्रैव प्रतिष्ठितम् त्रैलोक्ये सर्वभूतानां दुष्प्राप्यं समुदाहृतम्

အဏိမာ (aṇimā) စသည့် စိဒ္ဓိများ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူသော်လည်း၊ အရှင်သည် အဗျက္တ (avyakta) ဟူသော မထင်ရှားသော အဖြစ်တော်မူ၏။ အရာရာ၌ တည်ရှိနေတော်မူပြီး၊ တြိလောကအတွင်း သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲတော်မူကြောင်း ကြေညာထားသည်—ချည်နှောင်ခံ ပသု၏ လက်လှမ်းမမီသော အထွတ်အမြတ် ပတိ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 17

तत् तस्य भवति प्राप्यं प्रथमं योगिनां बलम् लङ्घनं प्लवनं लोके रूपमस्य सदा भवेत्

သူအတွက် ဤအရာသည် ယောဂီတို့ရရှိသော ပထမဦးဆုံးသော အင်အားဖြစ်လာသည်။ လောက၌ သူသည် အမြဲတမ်း ခုန်လွှားနိုင်ခြင်းနှင့် အကွာအဝေး သို့မဟုတ် ရေမျက်နှာပြင်ကိုပါ ဖြတ်ကျော်နိုင်သော စွမ်းရည်ကို ရရှိသည်။

Verse 18

शीघ्रत्वं सर्वभूतेषु द्वितीयं तु पदं स्मृतम् त्रैलोक्ये सर्वभूतानां महिम्ना चैव वन्दितम्

သတ္တဝါအားလုံးနှင့် ဆက်စပ်သော လျင်မြန်မှုကို ဒုတိယသော အင်္ဂါရပ် (ပဒ) ဟု မှတ်ယူကြသည်။ တြိလောကတစ်လျှောက် သတ္တဝါအားလုံးသည် သူ၏ သာသနာတော်မဟိမကို ချီးမွမ်းကာ ဦးညွှတ်ဝတ်ပြုကြသည်။

Verse 19

महित्वं चापि लोके ऽस्मिंस् तृतीयो योग उच्यते त्रैलोक्ये सर्वभूतेषु यथेष्टगमनं स्मृतम्

ဤလောက၌ မဟိတွ (ကျယ်ပြန့်ကြီးမားမှု) ကို ရရှိခြင်းသည် တတိယသော ယောဂဟု ကြေညာကြသည်။ ၎င်းကို တြိလောကတစ်လျှောက်နှင့် သတ္တဝါအားလုံးအကြား မိမိဆန္ဒအတိုင်း သွားလာနိုင်သော စွမ်းအားဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 20

प्राकामान् विषयान् भुङ्क्ते तथाप्रतिहतः क्वचित् त्रैलोक्ये सर्वभूतानां सुखदुःखं प्रवर्तते

သူသည် ဆန္ဒရှိသော အာရုံခံအရာဝတ္ထုများကို ခံစားသုံးဆောင်ပြီး တခါတရံ အတားအဆီးမရှိ လုံးဝမတားဆီးခံရဘဲ ရှိနေတတ်သည်။ တြိလောက၌ သတ္တဝါအားလုံး၏ ချမ်းသာဒုက္ခ အတွေ့အကြုံများသည် သူ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် လည်ပတ်ကြသည်—သူသည် ပတိ (အရှင်) ဖြစ်၍ ကမ္မအတိုင်း ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းကို သတ်မှတ်ပေးသည်။

Verse 21

ईशो भवति सर्वत्र प्रविभागेन योगवित् वश्यानि चास्य भूतानि त्रैलोक्ये सचराचरे

ယောဂကို အပြည့်အဝသိမြင်သော အရှင်ဖြစ်၍ သူသည် နေရာတိုင်း၌ အရှင်ဖြစ်လာကာ ခွဲခြားသတ်မှတ်မှုအတိုင်း တိတိကျကျ အုပ်စိုးသည်။ ထို့ပြင် တြိလောကရှိ လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါအားလုံးသည် သူ၏ အာဏာအောက်တွင် ရှိနေကြသည်။

Verse 22

इच्छया तस्य रूपाणि भवन्ति न भवन्ति च यत्र कामावसायित्वं त्रैलोक्ये सचराचरे

သူ၏ အလိုတော်တစ်ပါးတည်းကြောင့်ပင်၊ သူ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်များသည် ပေါ်ထွန်းလာလည်း ဖြစ်နိုင်၍ မပေါ်ထွန်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သုံးလောကတစ်လျှောက် လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာအားလုံး၏ ဆန္ဒများကို အဆုံးသတ်စွာ ပြည့်စုံစေခြင်းသည် ထိုသခင်၌ တည်ရှိသည်။

Verse 23

शब्दः स्पर्शो रसो गन्धो रूपं चैव मनस् तथा प्रवर्तन्ते ऽस्य चेच्छातो न भवन्ति यथेच्छया

အသံ၊ ထိတွေ့မှု၊ အရသာ၊ အနံ့၊ ရုပ်ပုံနှင့် စိတ်တို့သည်လည်း သူ၏ အလိုတော်ကြောင့်သာ လည်ပတ်ကြသည်။ မိမိတို့ စိတ်ကြိုက်အတိုင်း မလည်ပတ်နိုင်ကြ။ ထို့ကြောင့် ပာရှု၏ အင်္ဂါရပ်များသည် အမြင့်ဆုံး ပတိ (သီဝ) ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင်သာ ရွေ့လျားသည်။

Verse 24

योगिन् इस् फ़्रेएद् फ़्रोम् अत्तछ्मेन्त् न जायते न म्रियते छिद्यते न च भिद्यते न दह्यते न मुह्येत लीयते न च लिप्यते

ပာရှာ (pāśa) အတက်အချုပ်မှ လွတ်မြောက်သော ယောဂီသည် မမွေးဖွား၊ မသေဆုံး။ မဖြတ်တောက်နိုင်၊ မခွဲခြမ်းနိုင်; မလောင်ကျွမ်းနိုင်၊ မမောဟနိုင်။ မပျော်ဝင်ပျက်စီး၊ မညစ်ညမ်း—ပာရှုကို လွတ်မြောက်စေသော ပတိ (သီဝ) ထောက်ထားသည့် အညစ်မဲ့ သတိဉာဏ်၌ တည်နေသည်။

Verse 25

न क्षीयते न क्षरति खिद्यते न कदाचन क्रियते वा न सर्वत्र तथा विक्रियते न च

သူသည် မလျော့နည်း၊ မယိုယွင်း၊ မပျက်စီး; မည်သည့်အခါမျှ မနာကျင်မပင်ပန်း။ ကမ္မကြောင့် အသစ်ဖန်တီးလာသော အရာမဟုတ်၊ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မပြောင်းလဲ—ထို့ကြောင့် အပြောင်းအလဲ မရှိသကဲ့သို့ပင်။ ဤသည်မှာ ပာရှာချုပ်နှောင်သော ပြောင်းလဲမှုအားလုံးကို ကျော်လွန်သည့် မပြောင်းမလဲ ပတိ (သီဝ) ၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။

Verse 26

अगन्धरसरूपस्तु अस्पर्शः शब्दवर्जितः अवर्णो ह्यस्वरश् चैव असवर्णस्तु कर्हिचित्

သူသည် အနံ့နှင့် အရသာကို ကျော်လွန်သူ၊ ထိတွေ့မှုကို ကျော်လွန်သူ၊ အသံကင်းသူ ဖြစ်သည်။ အရောင်မရှိ၊ သံလွင်မရှိ—မည်သည့်အမျိုးအစား၊ မည်သည့်ခွဲခြားမှုထဲသို့မျှ မကျရောက်။ ထို့ကြောင့် ပတိ (သီဝ) ကို နိရ္ဂုဏ (nirguṇa) ဟူ၍ အာရုံခံတို့ မဖမ်းမိနိုင်သည့် အဖြစ်အနေဖြင့် သင်ကြားသည်။

Verse 27

स भुङ्क्ते विषयांश्चैव विषयैर्न च युज्यते अणुत्वात्तु परः सूक्ष्मः सूक्ष्मत्वाद् अपवर्गिकः

အရာဝတ္ထုတို့ကို အမှန်တကယ် ခံစားသော်လည်း ထိုအရာဝတ္ထုတို့ကြောင့် မချည်နှောင် မရောယှက်ပါ။ အလွန်သိမ်မွေ့၍ သိမ်မွေ့ဆုံးထက်တောင် ပိုသိမ်မွေ့သဖြင့် ထိတွေ့မှုကို ကျော်လွန်နေ၏။ ထိုသိမ်မွေ့မှုကြောင့်ပင် အပဝဂ္ဂ—ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 28

व्यापकस्त्वपवर्गाच्च व्यापकात्पुरुषः स्मृतः पुरुषः सूक्ष्मभावात्तु ऐश्वर्ये परमे स्थितः

အပဝဂ္ဂ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူသဖြင့် ပျံ့နှံ့အလုံးစုံသောသူ (ဗျာပက) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုပျံ့နှံ့မှုကြောင့်ပင် ပုရုရှ (Puruṣa) ဟု မှတ်မိကြ၏။ သဘာဝအလွန်သိမ်မွေ့သဖြင့် ထိုပုရုရှသည် အမြင့်ဆုံး အာဏာတော်၌ တည်နေ၏—ပာတိ (Pati) ရှိဝအဖြစ် ပာရှ (pāśa) ကို ကျော်လွန်တော်မူသည်။

Verse 29

गुणोत्तरमथैश्वर्ये सर्वतः सूक्ष्ममुच्यते ऐश्वर्यं चाप्रतीघातं प्राप्य योगमनुत्तमम्

ထို့နောက် ဂုဏ (guṇa) များကို ကျော်လွန်၍ အိုင်ශ්ဝရျ (အရှင်အာဏာ) ကြောင့် အရပ်ရပ်၌ သိမ်မွေ့လာသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် တားဆီးမရသော အိုင်ශ්ဝရျကို ရရှိကာ အနုတ္တမ ယောဂ (အမြင့်ဆုံး ယောဂ) သို့ ရောက်၏—ပာတိ (Śiva) နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း၊ ပာရှအားလုံးကို ကျော်လွန်ခြင်း။

Verse 30

अपवर्गं ततो गच्छेत् सूक्ष्मं तत्परमं पदम् एवं पाशुपतं योगं ज्ञातव्यं मुनिपुङ्गवाः

ထို့နောက် ပာရှဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ပာရှု (paśu) သည် အပဝဂ္ဂ—လွတ်မြောက်ခြင်း—သို့ သွားရောက်ကာ ထိုအလွန်သိမ်မွေ့သော အမြင့်ဆုံး အနေအထားသို့ ရောက်၏။ ထို့ကြောင့် ဤပာရှုပတ ယောဂကို သိမှတ်ရမည်၊ မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်တို့။

Verse 31

स्वर्गापवर्गफलदं शिवसायुज्यकारणम् अथवा गतविज्ञानो रागात्कर्म समाचरेत्

၎င်းသည် ကောင်းကင် (svarga) နှင့် အပဝဂ္ဂ၏ အကျိုးဖလကို ပေးတော်မူပြီး ရှိဝ-သာယုဇျ (Śiva-sāyujya)—ရှိဝနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း—၏ တိုက်ရိုက် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မှန်ကန်သော ခွဲခြားသိမြင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားသူသည် ရာဂ (rāga) ကြောင့်သာ ကမ္မကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နိုင်သည်။

Verse 32

राजसं तामसं वापि भुक्त्वा तत्रैव मुच्यते ब्रह्मन् गुअरन्तेएस् लिबेरतिओन् तथा सुकृतकर्मा तु फलं स्वर्गे समश्नुते

အို ဗြဟ္မဏာ၊ ရာဇသ သို့မဟုတ် တာမသ ကမ္မ၏ အကျိုးကို အပြည့်အဝ ခံစားပြီးလျှင် ထိုနေရာ၌ပင် လွတ်မြောက်သည်။ ထိုနည်းတူ ကုသိုလ်ကမ္မ ပြုသူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ အကျိုးကို ခံစားရသည်။ သို့ရာတွင် ဂုဏ်တို့မှ ပေါ်လာသော အတွေ့အကြုံအားလုံးကို ကျော်လွန်၍ ပတိ (သီဝ) ထံသို့ မျက်နှာမူရာမှ ဖြစ်သော အမြင့်မားသော မုတ်ခ သည် ရှိပြီး၊ သီဝ၏ ကရုဏာကြောင့် ပရှု သည် ပါရှာ မှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 33

तस्मात्स्थानात्पुनः श्रेष्ठो मानुष्यमुपपद्यते तस्माद्ब्रह्म परं सौख्यं ब्रह्म शाश्वतम् उत्तमम्

ထိုအခြေအနေမှ ပြန်လည်၍ လူ့ဘဝအဖြစ် အထက်မြတ်သော မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဗြဟ္မန်တော်တည်းဟူသော အရာသည် အမြင့်ဆုံးသော ချမ်းသာပင် ဖြစ်၏—ဗြဟ္မန်သည် ထာဝရ၍ မယှဉ်နိုင်အောင် မြတ်၏။

Verse 34

ब्रह्म एव हि सेवेत ब्रह्मैव हि परं सुखम् परिश्रमो हि यज्ञानां महतार्थेन वर्तते

ဗြဟ္မန်တော်တည်းဟူသော အရာကိုသာ ဆည်းကပ်ရမည်။ ဗြဟ္မန်တော်တည်းဟူသော အရာသာ အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒဖြစ်၏။ ယဇ္ဉပူဇာတို့၏ ပင်ပန်းခက်ခဲမှုသည် အမြင့်ဆုံးသော ရည်ရွယ်ချက်—မဟာတရား (အထွတ်အထိပ်) ကို သိမြင်ခြင်း—သို့ ဦးတည်သောအခါမှသာ အကျိုးပြည့်စုံသည်။

Verse 35

भूयो मृत्युवशं याति तस्मान्मोक्षः परं सुखम् अथवा ध्यानसंयुक्तो ब्रह्मतत्त्वपरायणः

သေမင်း၏ အာဏာအောက်သို့ ထပ်မံကျရောက်သူသည် ချည်နှောင်ခြင်းသို့ ပြန်ဝင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် မုတ်ခ (mokṣa) သည် အမြင့်ဆုံးသော ချမ်းသာဖြစ်၏။ သို့မဟုတ် စိတ်ကို ဓျာနနှင့် ယောဂကပ်၍ ဗြဟ္မတတ္တဝ အပေါ် အပြည့်အဝ အားထားသူ—အထွတ်အထိပ်သော အရှင် ပတိ (သီဝ) ဟူ၍ နားလည်သူ—သည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ကျော်လွန်သော လွတ်မြောက်ရာ အခြေအနေသို့ ရောက်သည်။

Verse 36

न तु च्यावयितुं शक्यो मन्वन्तरशतैरपि दृष्ट्वा तु पुरुषं दिव्यं विश्वाख्यं विश्वतोमुखम्

မန်ဝန္တရ ရာချီကြာသော်လည်း ထိုအရှင်ကို လှုပ်ရှားယိမ်းယိုင်စေနိုင်ခြင်း မရှိ။ သို့သော် အရပ်မျက်နှာစုံရှိ၍ “ဗိဿဝ” ဟု ခေါ်သော ဒိဗ္ဗပုရုသကို မြင်တွေ့သောအခါ၊ ပြောင်းလဲမှုအားလုံးကို ကျော်လွန်သော ပတိကို သူတို့ သိမြင်ကြ၏။ ထိုအရှင်၏ ရှေ့တွင် ပရှု၏ ချည်နှောင်မှု (ပါရှာ) သည် အာဏာမရှိတော့။

Verse 37

विश्वपादशिरोग्रीवं विश्वेशं विश्वरूपिणम् विश्वगन्धं विश्वमाल्यं विश्वांबरधरं प्रभुम्

အလုံးစုံ၏ အရှင်တော်ကို ငါပူဇော်ပါ၏—ခြေ၊ ခေါင်း၊ လည်ပင်းတို့သည် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးဖြစ်တော်မူ၏။ လောကအားလုံး၏ အရှင်၊ စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဍာန်တော်; အနံ့နှင့် မာလာတော်သည်လည်း စကြဝဠာတည်းဟူ၍၊ စကြဝဠာကို အဝတ်အစားကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်တော်မူသော မဟာသခင်တော်။

Verse 38

गोभिर् महीं संपतते पतत्रिणो नैवं भूयो जनयत्येवमेव कविं पुराणम् अनुशासितारं सूक्ष्माच्च सूक्ष्मं महतो महान्तम्

ငှက်တို့သည် အုပ်စုလိုက် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်သကဲ့သို့၊ သတ္တဝါတို့လည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ သို့ရာတွင် အစဉ်အလာ၏ မဟာမြင်သူ—ပူရာဏာတော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော ရှေးကဗျာရှင်၊ အမြင့်ဆုံး အညွှန်းပေးသူကို မည်သူမျှ ထပ်မံဖန်ဆင်း၍ မရနိုင်။ သူသည် အလွန်သိမ်မွေ့သည့်အရာထက် ပိုသိမ်မွေ့၍၊ အလွန်ကြီးမားသည့်အရာထက် ပိုကြီးမားတော်မူ၏ (ရှီဝ၊ ပတိ—ပရှု၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် ပာရှာချည်နှောင်မှုကို ကျော်လွန်သူ)။

Verse 39

योगेन पश्येन्न च चक्षुषा पुनर् निरिन्द्रियं पुरुषं रुक्मवर्णम् अलिङ्गिनं निर्गुणं चेतनं च नित्यं सदा सर्वगं सर्वसारम्

ယောဂဖြင့်သာ သူ့ကို မြင်ရမည်—ကိုယ်ခန္ဓာမျက်စိဖြင့် မဟုတ်။ အင်ဒြိယတို့ကို ကျော်လွန်သော ပုရုෂ၊ ရွှေရောင်တောက်ပသူ; အမှတ်အသားကန့်သတ်မှုမရှိသူ (အလင်္ဂင်)၊ ဂုဏသုံးပါးကို ကျော်လွန်သူ; သန့်ရှင်းသော အသိတရားတော်—အနန္တ၊ အစဉ်တည်၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့၍ အရာအားလုံး၏ အနှစ်သာရတော်။

Verse 40

पश्यन्ति युक्त्या ह्यचलप्रकाशं तद्भावितास्तेजसा दीप्यमानम् /* अपाणिपादोदरपार्श्वजिह्वो ह्यतीन्द्रियो वापि सुसूक्ष्म एकः

စည်းကမ်းတကျသော အမြင်ဉာဏ်ဖြင့် သူတို့သည် မလှုပ်မယှက်သော အလင်းကို မြင်ကြ၏—သမాధိဖြင့် ထင်ရှားလာပြီး ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိသည်။ သူသည် တစ်ပါးတည်း၊ အလွန်သိမ်မွေ့၍ အင်ဒြိယတို့ကို ကျော်လွန်သူ—လက်မရှိ ခြေမရှိသော်လည်း ဝမ်း၊ ဘေးဖက်၊ လျှာအဖြစ်လည်း ရှိနေကာ၊ အလုံးစုံကို ပြန့်နှံ့သော်လည်း အလွန်တော်မူ၏။

Verse 41

पश्यत्यचक्षुः स शृणोत्यकर्णो न चास्त्यबुद्धं न च बुद्धिर् अस्ति /* स वेद सर्वं न च सर्ववेद्यं तमाहुरग्र्यं पुरुषं महान्तम्

သူသည် မျက်စိမရှိဘဲ မြင်တော်မူ၏; နားမရှိဘဲ ကြားတော်မူ၏။ သူ့အတွင်း၌ မသိမှုလည်း မရှိ၊ ကန့်သတ်ထားသော ဉာဏ်လည်း မရှိ။ သူသည် အရာအားလုံးကို သိတော်မူသော်လည်း၊ အားလုံးအတွက် အပြည့်အဝ သိနိုင်သော အရာမဟုတ်။ ထိုသူကို အမြင့်ဆုံး မဟာပုရုෂဟု ကြေညာကြ၏—ရှီဝ၊ အင်ဒြိယနှင့် စိတ်ကို ကျော်လွန်သော အမြင့်ဆုံး ပတိ။

Verse 42

अचेतनां सर्वगतां सूक्ष्मां प्रसवधर्मिणीम् प्रकृतिं सर्वभूतानां युक्ताः पश्यन्ति योगिनः

ယောဂကျင့်စဉ်၌ စည်းကမ်းတကျ တည်ကြည်သော ယောဂီတို့သည် «ပရကృతိ» ကို တိုက်ရိုက်မြင်ကြသည်—အသိမရှိသော်လည်း အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ပေါ်ထွန်းမှုကို မွေးဖွားစေသည့် သဘာဝရှိသော အခြေခံအင်အားဟူ၍ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း လည်ပတ်နေသည်။

Verse 43

सर्वतः पाणिपादं तत् सर्वतो ऽक्षिशिरोमुखम् सर्वतः श्रुतिमल् लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သတ္တဝါအရှင် (ပတိ၊ ရှိဝ) သည် လက်နှင့်ခြေ အရပ်ရပ်၌ ရှိတော်မူ၏။ အရပ်ရပ်၌ မျက်စိ၊ ခေါင်း၊ မျက်နှာတို့လည်း ရှိတော်မူ၏။ လောကအရပ်ရပ်၌ ကြားနာသူတစ်ပါးတည်းဖြစ်၍ အားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းကာ တည်တံ့တော်မူသည်—အရာအားလုံးအတွင်း နီးကပ်တည်ရှိသော်လည်း ကန့်သတ်မှုအားလုံးကို လွန်ကဲတော်မူ၏။

Verse 44

युक्तो योगेन चेशानं सर्वतश् च सनातनम् पुरुषं सर्वभूतानां तं विद्वान्न विमुह्यति

ယောဂဖြင့် အရှင်နှင့် ပေါင်းစည်းသော ပညာရှိသည် «ဣရှာန» ကို အမှန်တကယ် သိမြင်သည်—အနန္တ၊ အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သော၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း တည်ရှိသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှ (အရှင်) ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုပတိကို သိပြီးနောက် ပရှု (ဝိညာဉ်) ကို ချည်နှောင်သော ပာရှ (ချည်ကြိုး) များကြောင့် မလွဲမသွားတော့။

Verse 45

भूतात्मानं महात्मानं परमात्मानमव्ययम् सर्वात्मानं परं ब्रह्म तद्वै ध्याता न मुह्यति

သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းရှိ အတ္တ (ဘူတာတ္မာန်)၊ မဟာဝိညာဉ် (မဟာတ္မာန်)၊ မပျက်မယွင်းသော အမြင့်ဆုံး အတ္တ (ပရမာတ္မာန်) နှင့် အားလုံး၏ အတ္တဖြစ်သော အမြင့်မြတ် ဘြဟ္မန်အဖြစ် ရှိဝကို စိတ်တည်ကာ ဓျာနပြုသူသည် မည်သည့်အခါမျှ မလွဲမသွား။

Verse 46

पवनो हि यथा ग्राह्यो विचरन्सर्वमूर्तिषु पुरि शेते सुदुर्ग्राह्यस् तस्मात्पुरुष उच्यते

လေသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးအတွင်း လှုပ်ရှားသော်လည်း ဖမ်းယူရန် အလွန်ခက်ခဲသကဲ့သို့၊ အတွင်းနေ အရှင်သည်လည်း «မြို့» (ကိုယ်ခန္ဓာ) အတွင်း တည်ရှိ၍ သိမြင်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ထိုအရှင်ကို «ပုရုရှ» ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 47

देवेलोप्मेन्त् ओफ़् अन् एम्ब्र्यो अथ चेल्लुप्तधर्मा तु सावशेषैः स्वकर्मभिः ततस्तु ब्रह्मगर्भे वै शुक्रशोणितसंयुते

ထို့နောက် ကိုယ်တည်ရှိသော ပရှု (တစ်ဦးချင်းဝိညာဉ်) သည် မူလအခြေအနေမှ ကျဆင်းပြီး မိမိ၏ ကမ္မအကျန်အာနိသင်ကြောင့် ဆက်လက်သယ်ဆောင်ခံရသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာက ဖန်ဆင်းထားသော သားအိမ်သို့ ဝင်ရောက်ကာ သုတ်နှင့် သွေး ပေါင်းစည်းရာ၌ အင်္ဂါရပ်ကလေးက ပတိ (ရှီဝ) ၏ အုပ်ချုပ်မှုနှင့် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) အောက်တွင် ပုံသဏ္ဍာန်ယူလာသည်။

Verse 48

स्त्रीपुंसोः संप्रयोगे हि जायते हि ततः प्रभुः ततस्तु गर्भकालेन कललं नाम जायते

မိန်းမနှင့် ယောက်ျားတို့၏ ပေါင်းစည်းမှုကြောင့် သခင်၏ အမိန့်တော်က ဖန်ဆင်းမှုကို စတင်လှုပ်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်ဝန်ကာလအတွင်း “ကလလ” ဟု ခေါ်သော အင်္ဂါရပ်ကလေး၏ ပထမအစုအဝေး ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 49

कालेन कललं चापि बुद्बुदं सम्प्रजायते मृत्पिण्डस्तु यथा चक्रे चक्रावर्तेन पीडितः

ကာလ (Kāla) ၏ အာနိသင်ကြောင့် အင်္ဂါရပ်ကလေး၏ ကလလသည်လည်း ဖ泡ကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဍာန်သို့ ပြောင်းလဲလာသည်။ အိုးလုပ်သမား၏ လှည့်စက်ဝိုင်းက လှည့်ပတ်ဖိနှိပ်သကဲ့သို့ မြေညှပ်တုံးတစ်တုံးသည် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

Verse 50

हस्ताभ्यां क्रियमाणस्तु बिंबत्वमनुगच्छति एवमाध्यात्मिकैर्युक्ता वायुना संप्रपूरितः

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပုံဖော်လုပ်ဆောင်သောအခါ ၎င်းသည် ပြည့်စုံသေသပ်သော ပုံသဏ္ဍာန်သို့ ရောက်သည်။ ထိုနည်းတူ အတွင်းရေး (အဓျာတ္မိက) အကြောင်းအရာများကို မှန်ကန်စွာ ပေါင်းစည်းထားလျှင် ၎င်းသည် ဝါယု—အသက်ရှူသက်—ဖြင့် အပြည့်အဝ ပြန့်နှံ့၍ ဖြည့်ဆည်းခံရကာ ပရာဏအားဖြင့် ကိုယ်တည်အခြေအနေ၏ နူးညံ့သည့် ဖွဲ့စည်းမှုကို ပြသသည်။

Verse 51

यदि योनिं विमुञ्चामि तत्प्रपद्ये महेश्वरम् यावद्धि वैष्णवो वायुर् जातमात्रं न संस्पृशेत्

အကယ်၍ ငါသည် သားအိမ်မှ လွတ်မြောက်ရမည်ဆိုလျှင် မဟေရှ္ဝရ (Mahēśvara) ထံ၌ အားကိုးခိုလှုံ၏။ မွေးဖွားချိန်တစ်ခဏတည်းတွင် မွေးကင်းစကို ဝိုင်ရှ္ဏဝ လေ (Vaiṣṇava vāyu) မထိမချင်း။

Verse 52

तावत्कालं महादेवम् अर्चयामीति चिन्तयेत् जायते मानुषस्तत्र यथारूपं यथावयः

ထိုကာလအတွင်း «ငါ မဟာဒေဝ (Śiva) ကို ပူဇော်နေသည်» ဟု စိတ်တွင်း၌ ဆုံးဖြတ်၍ စဉ်းစားရမည်။ ထို Śiva-အာရုံပြု သမားတော်စိတ်ကြောင့် paśu သည် ထိုနေရာ၌ လူအဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး ပူဇော်မှု၏ သဘောတရားနှင့် ကိုက်ညီသော ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် အသက်အရွယ်ကို ရရှိသည်။

Verse 53

वायुः संभवते खात्तु वाताद्भवति वै जलम् जलात् सम्भवति प्राणः प्राणाच्छुक्रं विवर्धते

အာကာသ (kha/ākāśa) မှ လေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လေမှ တကယ်တမ်း ရေ ဖြစ်လာသည်။ ရေမှ prāṇa (အသက်ရှုသက်) ဖြစ်ပေါ်ပြီး prāṇa မှ śukra (မျိုးပွားအနှစ်) ကို အာဟာရဖြည့်၍ တိုးပွားစေသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော paśu သည် Pati (Śiva) ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် tattva များ အဆင့်လိုက် ဖွင့်လှစ်ခြင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းလာသည်။

Verse 54

रक्तभागास् त्रयस्त्रिंशद् रेतोभागाश् चतुर्दश भागतो ऽर्धफलं कृत्वा ततो गर्भो निषिच्यते

မိခင်၏ သွေး အပိုင်း ၃၃ နှင့် ဖခင်၏ မျိုးစေ့ အပိုင်း ၁၄ ကို အချိုးအစားမှန်ကန်စွာ ခွဲဝေ၍ “တစ်ဝက်သီး” အပိုင်းတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထိုအခါ သန္ဓေကို ထည့်သွင်းကာ တည်စေသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော paśu သည် Pati (Śiva) ၏ အုပ်ချုပ်မှုနှင့် pāśa (ချည်နှောင်မှု) တို့အောက်တွင် မွေးဖွားခြင်းလမ်းကြောင်းသို့ ဝင်ရောက်သည်။

Verse 55

ततस्तु गर्भसंयुक्तः पञ्चभिर् वायुभिर् वृतः पितुः शरीरात्प्रत्यङ्गं रूपमस्योपजायते

ထို့နောက် သန္ဓေသည် မိခင်ဝမ်းနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ အသက်လေ ငါးပါးဖြင့် ဝန်းရံခံရသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော paśu သည် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူလာပြီး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းနှင့် လက္ခဏာတစ်ခုချင်းစီသည် ဖခင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ အစဉ်လိုက် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထို့ကြောင့် pāśa ဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသော paśu သည် ကိုယ်တည်ဖြစ်လာခြင်း၏ လောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် လွတ်မြောက်မှုကို ပေးနိုင်သူမှာ Pati ဖြစ်သော Śiva တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

Verse 56

ततो ऽस्य मातुराहारात् पीतलीढप्रवेशनात् नाभिदेशेन वै प्राणास् ते ह्य् आधारा हि देहिनाम्

ထို့နောက် မိခင်၏ အာဟာရမှ—သောက်သုံးခြင်းနှင့် လျှာဖြင့် လိမ်းလျက် ဝင်ရောက်လာသည့်အရာများမှ—prāṇa (အသက်လေများ) သည် နာဗိဒေသ (ဗိုက်ခလုတ်အနီး) မှတဆင့် လှုပ်ရှားကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထို prāṇa များသည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူ (dehin) တို့၏ အခြေခံထောက်တိုင် အမှန်တကယ် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

Verse 57

नवमासात् परिक्लिष्टः संवेष्टितशिरोधरः वेष्टितः सर्वगात्रैश् च अपर्याप्तप्रवेशनः

မိခင်ဝမ်းအတွင်း ကိုးလကြာ ပင်ပန်းနာကျင်၍ ခေါင်းနှင့်လည်ပင်း တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ခံရပြီး ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံး ပတ်လည်ဖိနှိပ်ထားသဖြင့် လှုပ်ရှားရန် သို့မဟုတ် ထွက်ပေါက်ဝင်ပေါက်အတွက် လုံလောက်သော နေရာမရှိ။ ထို့ကြောင့် pāśa (ချုပ်နှောင်မှု) အင်အားအောက်တွင် ချုပ်ထားသော jīva သည် Pati (သီဝ) ၏ ကရုဏာသာ လွတ်မြောက်ရေးသို့ သွားရာ အမှန်တကယ်သော လမ်းကြောင်းဖြစ်လာသည်အထိ ဒုက္ခခံရ၏။

Verse 58

नवमासोषितश्चापि योनिच्छिद्रादवाङ्मुखः हेल्ल् ततः स्वकर्मभिः पापैर् निरयं सम्प्रपद्यते

ကိုးလကြာ ချုပ်နှောင်ခံရ၍ ခြောက်သွေ့နေလျက်၊ ကိုယ်တော်ရှိသော သတ္တဝါသည် ဝမ်းပေါက်မှ အောက်မျက်နှာဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်လာ၏။ ထို့နောက် မိမိလုပ်ရပ်မှ ပေါက်ဖွားသော အပြစ်များကြောင့် မောင်းနှင်ခံရကာ naraka (ငရဲ) သို့ ကျရောက်၏။ ဤသည်မှာ Pati (သခင်) ကို မျက်နှာလွှဲသောအခါ paśu (တစ်ကိုယ်ရည်ဝိညာဉ်) အတွက် karma က ယက်ထိုးထားသော ခက်ခဲသည့် pāśa (ချုပ်နှောင်မှု) ဖြစ်၏။

Verse 59

असिपत्रवनं चैव शाल्मलिच्छेदनं तथा ताडनं भक्षणं चैव पूयशोणितभक्षणम्

ဓားရွက်တော (asipatravana) လည်းရှိ၏၊ śālmali ဆူးများဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်းလည်းရှိ၏၊ ထိုးနှက်ခြင်း၊ စားသောက်ခံရခြင်းလည်းရှိ၏၊ ထို့ပြင် အညစ်အကြေးနှင့် သွေးကို အတင်းအကျပ် စားရခြင်းတောင် ရှိ၏။ ထိုသို့ karma မှ ပေါက်ဖွားသော pāśa ဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံရသော paśu များသည် Pati သီဝ—လွတ်မြောက်စေသူ—ထံသို့ မျက်နှာမူလာသည်အထိ adharma ၏ ခါးသီးသော အသီးကို မြည်းစမ်းရ၏။

Verse 60

यथा ह्यापस्तु संछिन्नाः संश्लेष्मम् उपयान्ति वै तथा छिन्नाश् च भिन्नाश्च यातनास्थानम् आगताः

ရေသည် ဖြတ်တောက်၍ ခွဲခြားခံရသော်လည်း ပြန်လည်စုစည်းကာ တစ်စီးတည်းသော စီးဆင်းမှုအဖြစ် ဆက်လက်ဖြစ်လာသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ဖြတ်တောက်ကွဲပြားခံရသော သတ္တဝါများလည်း မိမိတို့ karma ၏ အင်အားကြောင့် ချုပ်နှောင်ခံရကာ ဒုက္ခပေးရာ နေရာသို့ ထပ်မံ ခေါ်ဆောင်ခံရ၏။

Verse 61

एवं जीवास्तु तैः पापैस् तप्यमानाः स्वयंकृतैः प्राप्नुयुः कर्मभिः शेषैर् दुःखं वा यदि वेतरत्

ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်ရှိသော ဝိညာဉ်များ (paśu) သည် မိမိကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သော အပြစ်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းနာကျင်လျက်၊ ကျန်ရှိနေသည့် karma အကျန်အလက်များကြောင့် ဒုက္ခ သို့မဟုတ် ထို၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ရရှိကြ၏—ကျန်၍ ရင့်မှည့်မည့် အရာအပေါ် မူတည်၍ ဖြစ်၏။

Verse 62

एकेनैव तु गन्तव्यं सर्वमुत्सृज्य वै जनम् एकेनैव तु भोक्तव्यं तस्मात्सुकृतमाचरेत्

လူသည် အားလုံးကို စွန့်၍ တစ်ယောက်တည်းသာ ထွက်ခွာရ၏; ကမ္မ၏ အကျိုးကိုလည်း တစ်ယောက်တည်းသာ ခံစားရ၏။ ထို့ကြောင့် သုကృత—ကုသိုလ်ကောင်းမှု—ကို ကျင့်ကြံပါ; ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ကျော်လွန်၍ ပတိ ဖြစ်သော သီဝဘုရားထံ ရောက်စေခြင်းအတွက်။

Verse 63

न ह्येनं प्रस्थितं कश्चिद् गच्छन्तम् अनुगच्छति यदनेन कृतं कर्म तदेनमनुगच्छति

ဤလောကမှ ထွက်ခွာရန် စတင်သွားသောအခါ ထွက်သွားသူကို မည်သူမျှ မလိုက်ပါ; သူကို လိုက်သွားသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် ပြုခဲ့သော ကမ္မသာ ဖြစ်သည်။

Verse 64

ते नित्यं यमविषयेषु सम्प्रवृत्ताः क्रोशन्तः सततमनिष्टसंप्रयोगैः शुष्यन्ते परिगतवेदनाः शरीरा बह्वीभिः सुभृशमनन्तयातनाभिः

ယမ၏ နယ်ပယ်သို့ အမြဲတမ်း တွန်းပို့ခံရသော ပာရှုတို့သည် အစဉ်မပြတ် ငိုကြွေးကြသည်။ မုန်းတီးဖွယ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဖွယ်တို့နှင့် အမြဲထိတွေ့ရသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ခြောက်သွေ့ပျက်စီးကာ နာကျင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ပြင်းထန်သကဲ့သို့ အဆုံးမရှိသလို ထင်ရသော ဒဏ်ခတ်မှုများစွာကြောင့် ညှဉ်းပန်းခံရသည်။ ဤသို့ပင် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) သည် ပတိ ဖြစ်သော သီဝဘုရားမှ မျက်နှာလွှဲသောအခါ ဒုက္ခအဖြစ် ရင့်ကျက်လာသည်။

Verse 65

दिफ़्फ़्। फ़ोर्म्स् ओफ़् रेबिर्थ् कर्मणा मनसा वाचा यदभीक्ष्णं निषेवते तदभ्यासो हरत्येनं तस्मात्कल्याणमाचरेत्

သတ္တဝါတစ်ဦးက ကိုယ်ကာယ၊ စိတ်နှလုံး၊ သို့မဟုတ် စကားဖြင့် မကြာခဏ လုပ်ဆောင်နေသမျှ အလေ့အကျင့်တစ်ရပ်သည်ပင် ဝိညာဉ်ကို ထိုကံကြမ္မာသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ကလျာဏနှင့် ဓမ္မတရားဖြစ်သောအရာကို ပျိုးထောင်ကျင့်ကြံပါ; ပာရှုကို ပာရှမှ ဝေးကွာစေ၍ သီဝဘုရား၏ လွတ်မြောက်စေသော ကရုဏာတော်သို့ ဦးတည်စေရန်။

Verse 66

अनादिमान्प्रबन्धः स्यात् पूर्वकर्मणि देहिनः संसारं तामसं घोरं षड्विधं प्रतिपद्यते

ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော ပာရှုအတွက် အတိတ်ကမ္မကြောင့် အစမရှိသော ချည်နှောင်မှု၏ ဆက်စပ်စီးဆင်းမှု ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် တမသသဘောရှိသော သံသရာကို ဝင်ရောက်ကာ ခြောက်မျိုးသော ပုံသဏ္ဍာန်များအဖြစ် ပေါ်ထွန်းသည်။

Verse 67

मानुष्यात्पशुभावश् च पशुभावान् मृगो भवेत् मृगत्वात्पक्षिभावश् च तस्माच्चैव सरीसृपः

လူ့အခြေအနေမှ ပာရှ (pāśa) ဖြင့်ချည်နှောင်ထားသော ပသု (paśu) သည် တိရစ္ဆာန်အဖြစ်သို့ ကျဆင်းနိုင်သည်။ တိရစ္ဆာန်မှ သမင်ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ သမင်ဖြစ်ရာမှ ငှက်အဖြစ်သို့၊ ထို့နောက် လျှောလျှောသွားသော သတ္တဝါအဖြစ်သို့တောင် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့ ဇီဝသည် အောက်တန်းမွေးဖွားမှုများတွင် လှည့်လည်နေပြီး၊ နောက်ဆုံး ပတိ—သီဝ (Śiva) ထံသို့ မျက်နှာမူကာ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိသည်။

Verse 68

सरीसृपत्वाद्गच्छेद्वै स्थावरत्वं न संशयः स्थावरत्वे पुनः प्राप्ते यावद् उन्मिलते जनः

လျှောလျှောသွားသော သတ္တဝါအဖြစ်မှလည်း မလွဲမသွေ အလှုပ်မရှားသော သတ္တဝါ (sthāvara) အဖြစ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။ ထိုအလှုပ်မရှားသော အခြေအနေကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသော်လည်း ပာရှဖြင့်ချည်နှောင်ထားသော ပသုသည် အချိန်တန်လာသည်အထိ ထိုသို့ပင် နေတတ်ပြီး၊ နောက်မှ “မျက်စိဖွင့်” သကဲ့သို့ ပြန်လည်နိုးထလာကာ ထင်ရှားသောဘဝသို့ ဝင်ရောက်သည်။

Verse 69

कुलालचक्रवद्भ्रान्तस् तत्रैव परिवर्तते इत्येवं हि मनुष्यादिः संसारः स्थावरान्तिकः

အိုးလုပ်သမား၏ စက်ဝိုင်းကဲ့သို့ မောဟဖြင့် လှည့်ပတ်နေသကဲ့သို့၊ ချည်နှောင်ထားသော ပသုသည် ထိုစက်ဝိုင်းတစ်ခုတည်းအတွင်း ပြန်ပြန်လှည့်လည်နေသည်။ ထိုကြောင့် သံသရာသည် လူ့မွေးဖွားမှုစသဖြင့် စတင်ကာ sthāvara အဆုံးတိုင်အောင် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်—ပသုသည် pāśa ဖြင့်ချည်နှောင်နေသရွေ့၊ ပတိ သီဝ (Śiva) ထံ မခိုလှုံသရွေ့။

Verse 70

विज्ञेयस्तामसो नाम तत्रैव परिवर्तते सात्त्विकश्चापि संसारो ब्रह्मादिः परिकीर्तितः

‘တမသ’ (tāmasa) ဟုခေါ်သော စက်ဝိုင်းတစ်ခုရှိကြောင်း သိမှတ်ရမည်၊ ထိုသည် ထိုအလားတူသော လောကအတွင်း၌ပင် ပြန်ပြန်လှည့်ပတ်နေသည်။ ထို့အတူ ‘သတ္တဝ’ (sāttvika) ဟုခေါ်သော သံသရာစက်ဝိုင်း—ဗြဟ္မာ (Brahmā) မှ စတင်သည်ဟုလည်း ကြေညာထားသည်။ (ထိုကြောင့် ပသုသည် ဂုဏ်သုံးပါး၏ pāśa ဖြင့်ချည်နှောင်ခံရသရွေ့ သံသရာ၌ လှည့်ပတ်ကာ နောက်ဆုံး ပတိ သီဝ (Śiva) ထံသို့ မျက်နှာမူရသည်။)

Verse 71

पिशाचान्तः स विज्ञेयः स्वर्गस्थानेषु देहिनाम् ब्राह्मे तु केवलं सत्त्वं स्थावरे केवलं तमः

ကောင်းကင်နေရာများသို့ ရောက်သော ကိုယ်ရှိသတ္တဝါများအတွင်း၌ပင် ထိုအကွာအဝေးသည် ပိသာစ (piśāca) အခြေအနေတိုင်အောင် ဆင်းသက်နိုင်ကြောင်း သိမှတ်ရမည်။ သို့သော် ဗြဟ္မာလောက၌ စတ္တဝ (sattva) သာ သန့်စင်စွာရှိပြီး၊ sthāvara လောက၌ တမသ (tamas) သာ ရှိသည်။

Verse 72

चतुर्दशानां स्थानानां मध्ये विष्टम्भकं रजः मर्मसु छिद्यमानेषु वेदनार्तस्य देहिनः

ကိုယ်ခန္ဓာရှိ အခြေစိုက်ရာ ဆယ့်လေးခုအတွင်း၌ ရဇသ (လှုပ်ရှားစေသော ဂုဏ်) သည် တားဆီးအင်အားအဖြစ် တည်လာ၏။ မർമ (အသက်အရေးကြီး အဆစ်အမြစ်) များကို ဖြတ်တောက် သို့မဟုတ် ထိုးဖောက်လျှင် ကိုယ်တည်ရှိသော ဇီဝ (ပရှု) သည် နာကျင်မှုနှင့် ဒုက္ခဝေဒနာဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၏။

Verse 73

ततस्तत्परमं ब्रह्म कथं विप्रः स्मरिष्यति संसारः पूर्वधर्मस्य भावनाभिः प्रणोदितः

ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဗြာဟ္မဏသည် အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ကို မည်သို့ သတိရနိုင်မည်နည်း။ အကြောင်းမှာ သံသရာသည် ယခင်ဓမ္မမှ ပေါက်ဖွားသော ဘာဝနာ (ကျန်ရစ်သည့် အထင်အမြင်) များကြောင့် ရှေ့သို့ တွန်းပို့ခံရပြီး၊ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ဖြင့် ပရှု (တစ်ကိုယ်ရည်ဇီဝ) ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ချည်နှောင်နေသဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 74

मानुषं भजते नित्यं तस्माद्ध्यानं समाचरेत् चतुर्दशविधं ह्येतद् बुद्ध्वा संसारमण्डलम्

ကိုယ်တည်ရှိသော ပရှုသည် လူ့အခြေအနေကို အမြဲတမ်း ကပ်လျက်နေ၏။ ထို့ကြောင့် သတိတရားဖြင့် ဓျာနကို ကြိုးစားကျင့်သင့်၏။ ဤသံသရာမဏ္ဍလ ဆယ့်လေးမျိုးကို သိမြင်ပြီးနောက် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ကျော်လွန်သော ပတိ—အရှင် ရှီဝ—ထံသို့ မျက်နှာမူလာ၏။

Verse 75

नित्यं समारभेद्धर्मं संसारभयपीडितः ततस्तरति संसारं क्रमेण परिवर्तितः

သံသရာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်သူသည် ဓမ္မကို အမြဲတမ်း စတင်ကျင့်သင့်၏။ ထို့နောက် အဆင့်ဆင့် ပြောင်းလဲသန့်စင်လာကာ သံသရာကို ကျော်လွန်နိုင်၏။

Verse 76

तस्माच्च सततं युक्तो ध्यानतत्परयुञ्जकः तथा समारभेद्योगं यथात्मानं स पश्यति

ထို့ကြောင့် အမြဲတမ်း စည်းကမ်းရှိ၍ ဓျာနကို အဓိကထားသူသည် ယောဂကိုလည်း သင့်တော်သလို စတင်ကျင့်သင့်၏။ ထိုနည်းဖြင့် အတ္တကို အမှန်တကယ်အတိုင်း မြင်တွေ့လာမည်—အတွင်းရှိ ပရှုကို—ပတိ ရှီဝထံသို့ ဦးတည်စေသော ကရုဏာပြည့်လမ်းကြောင်းအားဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 77

एष आपः परं ज्योतिर् एष सेतुरनुत्तमः विवृत्या ह्येष संभेदाद् भूतानां चैव शाश्वतः

ဤအရာသည် အာပဟ် (ရေဓာတ်) အစဉ်အလာမူလတရား ဖြစ်၏။ ဤသည် အမြင့်ဆုံး အလင်းတော် ဖြစ်၏။ ဤသည် မလွန်ကဲနိုင်သော တံတား (setu) ဖြစ်၏။ သူ၏ ကျယ်ပြန့်ဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်နိုင်သော အာနုဘော်ကြောင့် ထာဝရတော်သည် ပေါ်ထွန်းလာသော သတ္တဝါတို့၏ အခြေခံအဖြစ် တည်၏။

Verse 78

तदेनं सेतुमात्मानम् अग्निं वै विश्वतोमुखम् हृदिस्थं सर्वभूतानाम् उपासीत महेश्वरम्

ထို့ကြောင့် အတွင်းအတ္တ (အာတ್ಮန်) ဖြစ်ပြီး ကူးမြောက်စေသော သန့်ရှင်းတံတား (setu) ဖြစ်တော်မူသော မဟာဣශ්ဝရကို ပူဇော်အုပ်သင့်၏။ သူသည် အရပ်အနှံ့ မျက်နှာပြုသော မီးတော်ဖြစ်၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ နှလုံး၌ တည်နေတော်မူ၏။

Verse 79

तथान्तः संस्थितं देवं स्वशक्त्या परिमण्डितम् अष्टधा चाष्टधा चैव तथा चाष्टविधेन च

ထို့အတူ အတွင်း၌ တည်နေသော ဒေဝကို မြင်ရှုသင့်၏။ သူသည် မိမိ၏ သဘာဝရှက်တိ (Śakti) ဖြင့် ဝန်းရံအလှဆင်ထားပြီး၊ အရှစ်မျိုးသဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ၊ ထပ်မံ အရှစ်မျိုးဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထို့အပြင် အရှစ်မျိုးသော နည်းလမ်းဖြင့်လည်းကောင်း ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 80

सृष्ट्यर्थं संस्थितं वह्निं संक्षिप्य च हृदि स्थितम् ध्यात्वा यथावद्देवेशं रुद्रं भुवननायकम्

ဖန်ဆင်းခြင်းအတွက် တည်ထားသော သန့်ရှင်းမီးတော်ကို အတွင်းသို့ စုချုံ့ကာ နှလုံး၌ တည်စေပြီးနောက်၊ နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ ဒေဝတို့၏ အရှင် ရုဒ္ဒရ—လောကအပေါင်း၏ အုပ်စိုးသူ—ပတိ (Pati) အတွင်းအုပ်ချုပ်သူကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာနပြုသင့်၏။ ထိုဓ്യာနမှန်ကန်ခြင်းဖြင့် ပရှု (paśu) ၏ ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို လွတ်မြောက်စေတော်မူ၏။

Verse 81

हुत्वा पञ्चाहुतीः सम्यक् तच्चिन्तागतमानसः वैश्वानरं हृदिस्थं तु यथावदनुपूर्वशः

အဟုတိ ငါးပါးကို နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ ပူဇော်ပြီး၊ ထိုဓ്യာနအတွေး၌ စိတ်နှစ်မြှုပ်ထားလျက်၊ အစဉ်လိုက်မှန်ကန်စွာ နှလုံး၌ တည်သော အတွင်းယဇ္ဉမီး Vaiśvānara ကို ဓ്യာနပြုသင့်၏။ ထိုမီးတော်သည် ပတိ (Pati) အဖြစ် ပရှု (paśu) ၏ ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 82

आपः पूताः सकृत्प्राश्य तूष्णीं हुत्वा ह्युपाविशन् प्राणायेति ततस्तस्य प्रथमा ह्याहुतिः स्मृता

သန့်စင်သောရေကို တစ်ကြိမ် သောက်သုံးပြီး၊ တိတ်ဆိတ်သော ဟုတိ (အာဟုတိ) ကို ပူဇော်ကာ ထိုင်လျက်နေစေ။ ထို့နောက် «ပရာဏာယ» မန္တရဖြင့် ပူဇော်သော အာဟုတိကို ပထမအာဟုတိဟု မှတ်ယူကြပြီး၊ ပတိ—ရှီဝကို ပူဇော်ရန် အသက်ရှုစည်းကမ်းကို စတင်စေသည်။

Verse 83

अपानाय द्वितीया च व्यानायेति तथा परा उदानाय चतुर्थी स्यात् समानायेति पञ्चमी

ဒုတိယ (ဖော်မြူလာ) သည် «အပါနာယ» အတွက်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုသည် «ဗျာနာယ» အတွက်ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထသည် «ဥဒါနာယ» ဖြစ်ရမည်၊ ပဉ္စမသည် «သမာနာယ» ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အသက်လေများကို အစဉ်လိုက် ဖိတ်ခေါ်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို ရှီဝပူဇော်ရန် သင့်တော်သော ပုလင်းတော်အဖြစ် တည်စေသည်။

Verse 84

स्वाहाकारैः पृथग्घुत्वा शेषं भुञ्जीत कामतः अपः पुनः सकृत्प्राश्य आचम्य हृदयं स्पृशेत्

«စွာဟာ» ဟု ဆိုကာ အာဟုတိများကို သီးခြားသီးခြား ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ကျန်ရှိသမျှကို မိမိစွမ်းအားအလိုက် စားသုံးနိုင်သည်။ ထို့နောက် ရေကို ထပ်မံတစ်ကြိမ် သောက်သုံး၍ ācamana ပြုကာ နှလုံးကို ထိစေ—ပတိ အရှင်တော်အား ဘက္တိဖြင့် အတွင်းအတ္တ၌ ပူဇော်ပွဲကို တည်စေခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 85

प्राणानां ग्रन्थिरस्यात्मा रुद्रो ह्यात्मा विशान्तकः रुद्रो वै ह्यात्मनः प्राण एवमाप्याययेत्स्वयम्

ရုဒြာသည် အသက်ရှုများ၏ အတွင်းပိုင်း ချည်ကွင်း (ချုပ်ကွင်း) ဖြစ်၏။ သူသည် ဤအတ္တတော်တည်းဟူ၍ အပြည့်အဝ ငြိမ်းချမ်းစေသူ ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် ရုဒြာသည် အတ္တ၏ ပရာဏာ ဖြစ်သဖြင့်၊ သူ့ကို အတွင်း၌ သိမြင်ကာ မိမိကိုယ်ကို အာဟာရဖြည့်၍ တည်ငြိမ်စေသင့်သည်။

Verse 86

प्राणे निविष्टो वै रुद्रस् तस्मात्प्राणमयः स्वयम् प्राणाय चैव रुद्राय जुहोत्यमृतमुत्तमम्

ရုဒြာသည် ပရာဏာ (အသက်ရှု) အတွင်း၌ တကယ်တမ်း တည်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပရာဏာ၏ သဘာဝတော်တည်း။ ထို့အတွက် ပရာဏာနှင့် ရုဒြာကို တစ်ရပ်တည်းသော အမှန်တရားဟု သိမြင်ကာ အမြင့်မြတ်သော အမృతကို ဟုတိအဖြစ် ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 87

शिवाविशेह मामीश स्वाहा ब्रह्मात्मने स्वयम् एवं पञ्चाहुतीश्चैव प्रभुः प्रीणातु शाश्वतः

အို အရှင်! ခွဲခြားမရသော၊ အလုံးစုံကိုလွှမ်းမိုးသော ရှီဝ၏ အင်အားတော်သည် ကျွန်ုပ်ထံ ဝင်ရောက်ကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါစေ—ဆွာဟာ! ဗြဟ္မန်ကို အတ္တမဖြစ်သော၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော အရှင်ထံ အဟုတိ (ပူဇော်) ပါ၏။ ဤအဟုတိငါးပါးကြောင့် အနန္တအရှင်သည် အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်တော်မူပါစေ။

Verse 88

पुरुषो ऽसि पुरे शेषे त्वं अङ्गुष्ठप्रमाणतः आश्रितश्चैव चाङ्गुष्ठम् ईशः परमकारणम्

သင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာဟူသော မြို့တော်အတွင်း၌ အတွင်းနေကျန်ရစ်သူအဖြစ် တည်ရှိသော ပုရုရှ (Puruṣa) ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်သည် လက်မအရွယ်အစားတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် လက်မအရွယ် အတ္တမသည်ပင် သင့်အပေါ် အားထားတည်ရှိ၏—အို ဣရှ (Īśa)၊ သင်သည် အရာအားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အကြောင်းရင်းတော်မူ၏။

Verse 89

सर्वस्य जगतश्चैव प्रभुः प्रीणातु शाश्वतः त्वं देवानामसि ज्येष्ठो रुद्रस्त्वं च पुरो वृषा

အလုံးစုံသော စကြဝဠာ၏ အရှင်၊ အနန္တအရှင်သည် ပျော်ရွှင်တော်မူပါစေ။ သင်သည် နတ်တို့အနက် အမြင့်ဆုံးဖြစ်တော်မူ၏။ သင်သည် ရုဒြ (Rudra) ဖြစ်တော်မူပြီး ရှေ့မှ ဦးဆောင်သော မူလနွားထီး (Vṛṣa) ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 90

मृदुस्त्वमन्नमस्मभ्यम् एतदस्तु हुतं तव इत्येवं कथितं सर्वं गुणप्राप्तिविशेषतः

“သင်သည် နူးညံ့တော်မူ၏; ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အစာဖြစ်ပါစေ—ဤအရာကို သင်ထံသို့ အဟုတိအဖြစ် ထည့်ပူဇော်ပါ၏” ဟူ၍။ ထို့သို့ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ကုသိုလ်ရရှိခြင်း၏ ထူးခြားမှုအပေါ် အထူးအလေးထားကာ ဖော်ပြထားသည်။ ဤသန့်ရှင်းသော ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ပာရှု (paśu) သည် သန့်စင်ကာ ပတိ (Pati) အရှင်ထံ နီးကပ်လာ၏။

Verse 91

योगाचारः स्वयं तेन ब्रह्मणा कथितः पुरा एवं पाशुपतं ज्ञानं ज्ञातव्यं च प्रयत्नतः

ဤယောဂကျင့်စဉ်ကို ရှေးကာလ၌ ဗြဟ္မာတော်ကိုယ်တိုင် သင်ကြားခဲ့တော်မူ၏။ ထိုနည်းတူ ပာရှုပတ (Pāśupata) မာဂ်၏ ဉာဏ်ကိုလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ၊ မပြတ်မနား ကြိုးစား၍ သိမြင်ရမည်။

Verse 92

भस्मस्नायी भवेन् नित्यं भस्मलिप्तः सदा भवेत् यः पठेच्छृणुयाद्वापि श्रावयेद्वा द्विजोत्तमान्

သူသည် သန့်ရှင်းသော ဘသ္မဖြင့် အမြဲရေချိုးစေ၊ ဘသ္မလိပ်တင်ထား၍ အမြဲနေစေ။ အထူးသဖြင့် ဒွိဇောတ္တမ ဖြစ်သူတို့က ဤကို ရွတ်ဖတ်၊ နားထောင် သို့မဟုတ် နားထောင်စေသူသည် ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ကို သန့်စင်ကာ ပတိ (သီဝ) ထံသို့ လှည့်ပေးသော ရှိုင်ဝဝိနယ၌ တည်မြဲလာသည်။

Verse 93

दैवे कर्मणि पित्र्ये वा स याति परमां गतिम्

ဒေဝတို့အား ပူဇော်ကာမၼ သို့မဟုတ် ပိတೃတို့အတွက် ရိတိများတွင် ပါဝင်နေစေကာမူ ထိုဘက္တိသည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်သည်။ သီဝ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ကျော်လွန်၍ ပာရှု (တစ်ဦးချင်းဝိညာဉ်) သည် အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်မြောက်သည်။