Adhyaya 41
प्रलय-तत्त्वलयः, नीललोहित-रुद्रः, अष्टमूर्तिस्तवः, एवं ब्रह्मणो वैराग्यम्
အိန္ဒြာက ကမ္ဘာလောက၏ အလွန်ကြီးမားသော ကာလစက်ဝန်းကို ပြောပြသည်။ အချိန်အလွန်ရှည်ပြီးနောက် ဓာတ်များနှင့် သဘောတရားသိမ်မွေ့များ ပြန်လည်လျော့ကျ၍ မြေသည် ရေဖြင့်လွှမ်းမိုး၊ ရေသည် မီးနှင့် လေထဲသို့ လျော်ကန်စွာ ပျော်ဝင်သည်။ အင်ဒြိယများနှင့် တန်မာထရာများသည် အဟင်ကာရထဲသို့၊ ထို့နောက် မဟတ်၊ နောက်ဆုံး အဗျက်တာထဲသို့ စုပ်ယူလျော့ကျသည်။ ထို့နောက် ရှီဝ-ပုရုရှမှ ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်သော်လည်း ဘြဟ္မာ၏ စိတ်မွေးသားသမီးများ မတိုးပွားသဖြင့် ဣရှအား ရည်ညွှန်းကာ တပဿာပြင်းထန်စွာ ပြုသည်။ ရှီဝသည် အာဓနာရီဣရှွရ အယူအဆကို ထင်ဟပ်စေသော ပုံသဏ္ဍာန်များဖြင့် တုံ့ပြန်ကာ ဘြဟ္မာနှင့် ဟရီတို့ကို ရှီဝ၏ အာဏာအောက် ပြန်လည်တည်မြဲစေသည်။ ဘြဟ္မာသည် သမာဓိဝင်၍ နှလုံးပဒ္မထဲတွင် ရှီဝကို တည်စေကာ မပျက်မယွင်းသော အမရကို ပူဇော်သည်။ ထိုအတွင်းကျသည့် ပူဇော်မှုမှ နီလလောဟိတ (ကာလရုပ်) ပေါ်ထွန်းလာပြီး ဘြဟ္မာက အဋ္ဌမူရတိ စတုတိဖြင့် ရုဒြကို ကောစမစ် အရှစ်မျိုးအဖြစ် ချီးမွမ်းသည်။ ဤကရုဏာကြောင့် ဖန်ဆင်းခြင်း ပြန်လည်ဆက်လက်သော်လည်း ဘြဟ္မာသည် ထပ်မံ စိတ်ပျက်၊ ဒေါသထွက်ကာ ဘူတနှင့် ပရေတာတို့ မွေးဖွားလာသည်။ ရုဒြ ပေါ်ထွန်း၍ တစ်ဆယ့်တစ်ပါးအဖြစ် ခွဲကာ ရှက္တိနှင့်အတူ ဒေဝီများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ရှီဝသည် ဘြဟ္မာ၏ ပရာဏကို ပြန်လည်ထူထောင်၍ မိမိကိုယ်ကို ပရမာတ်မန်နှင့် မာယာ၏ အရှင်ဟု ကြေညာကာ အမရ အယောနိဇာ၏ ရှားပါးမှုသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး နောက်လာမည့် ကရုဏာနှင့် မောက္ခ အကြောင်းများသို့ ဆက်သွားစေသည်။
Shlokas
Verse 1
इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे चतुर्युगपरिमाणं नाम चत्वारिंशो ऽध्यायः इन्द्र उवाच पुनः ससर्ज भगवान् प्रभ्रष्टाः पूर्ववत्प्रजाः सहस्रयुगपर्यन्ते प्रभाते तु पितामहः
ဤသို့ဖြင့် «သီလင်္ဂ မဟာပုရာဏ» ပူဝ္ဗဘာဂတွင် «ယုဂလေးပါး၏ အတိုင်းအတာ» ဟူသော အခန်း ၄၀ ပြီးဆုံး၏။ အင်ဒြာက ပြောသည်– ယုဂတစ်ထောင် ပြည့်စုံသည့် အရုဏ်တက်ချိန်၌ ပိတామဟ (ဘြဟ္မာ) သာသနာတော်ရှင် ဘုရားသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် လောကနှင့် သတ္တဝါတို့ကို ပြန်လည်ဖန်ဆင်း၍ လွဲကျသွားသူတို့ကို ထပ်မံပေါ်ထွန်းစေ하였다။
Verse 2
एवं परार्धे विप्रेन्द्र द्विगुणे तु तथा गते तदा धराम्भसि व्याप्ता ह्य् आपो वह्नौ समीरणे
ဤသို့ဖြင့် အို ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး အချိန်ကာလ ကုန်လွန်ပြီး ထပ်မံ နှစ်ဆတိုးသွားသောအခါ မြေသည် ရေဖြင့် ပြည့်နှံ့သွား၏။ ထိုရေသည် မီးထဲသို့ စုပ်ဝင်၍ မီးသည် လေထဲသို့ စုပ်ဝင်သွားသည်—ဓာတ်တတ္တဝများ၏ အစီအစဉ်တကျ ပြန်လည်လျော့ကျခြင်းကို ပြသကာ စကြဝဠာသည် ပတိ (ရှီဝ) အရှင်ထံသို့ ပေါ်ထွန်းမှု၏ ချည်နှောင်မှုကို ကျော်လွန်၍ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားသည်။
Verse 3
वह्निः समीरणश्चैव व्योम्नि तन्मात्रसंयुतः इन्द्रियाणि दशैकं च तन्मात्राणि द्विजोत्तम
အို ဒွိဇိုတ္တမ၊ မီးနှင့် လေ၊ ထို့အပြင် ၎င်း၏ တန်မာတြာ (သိမ်မွေ့အနှစ်သာရ) နှင့်တကွ အာကာသ၊ ထို့ပြင် အင်ဒြိယ ၁၁ ပါး (အာရုံ ၁၀ နှင့် စိတ်) နှင့် တန်မာတြာတို့ကို တတ္တဝ အစဉ်အလာအတွင်း ဤသို့ ရေတွက်ဖော်ပြထားသည်။
Verse 4
अहङ्कारमनुप्राप्य प्रलीनास्तत्क्षणादहो अभिमानस्तदा तत्र महान्तं व्याप्य वै क्षणात्
အဟင်္ကာရ (အတ္တသဘော) ထံသို့ ရောက်သွားသောအခါ ၎င်းတို့သည် ထိုခဏတည်းကပင် ၎င်းထဲသို့ ပျော်ဝင်သွားကြ၏။ ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ပင် အဘိမာန ( «ငါ» နှင့် «ငါ့၏» ဟူသော ခံယူချက်) သည် မဟတ် (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဉာဏ်) ကို ခဏချင်းပင် လျင်မြန်စွာ လွှမ်းမိုးသွားသည်။
Verse 5
महानपि तथा व्यक्तं प्राप्य लीनो ऽभवद्द्विज अव्यक्तं स्वगुणैः सार्धं प्रलीनमभवद्भवे
အို ဒွိဇာ၊ မဟတ်တတ္တဝါသည် ထင်ရှားသောလောကသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပြန်လည်လျှောကျ၍ ပျော်ဝင်သွား၏။ ထို့အပြင် အဗျက်တ (မထင်ရှားသောအခြေ) သည် မိမိ၏ ဂုဏ်များနှင့်အတူလည်း ဘဝ (ရှီဝ) အတွင်း၌ အပြည့်အဝ ပျော်ဝင်သွား၏။
Verse 6
ततः सृष्टिरभूत्तस्मात् पूर्ववत्पुरुषाच्छिवात् अथ सृष्टास्तदा तस्य मनसा तेन मानसाः
ထို့နောက် မူလပုရုෂဖြစ်သော ရှီဝထံမှ ယခင်ကဲ့သို့ ဖန်ဆင်းခြင်းသည် ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုအခါ သူ၏ အလိုတော်နှင့် စိတ်တော်အားဖြင့် စိတ်မွေးသတ္တဝါများ (မာနသ) ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။
Verse 7
न व्यवर्धन्त लोके ऽस्मिन् प्रजाः कमलयोनिना वृद्ध्यर्थं भगवान्ब्रह्मा पुत्रैर्वै मानसैः सह
ဤလောက၌ သတ္တဝါများ မတိုးပွားကြသဖြင့်၊ ကြာပန်းမွေး ဘဂဝန် ဘြဟ္မာသည် ဖန်ဆင်းမှု တိုးတက်စေရန် ဆန္ဒဖြင့် မိမိ၏ စိတ်မွေးသားများ (မာနသပုတ্ৰ) နှင့်အတူ ဆောင်ရွက်လေ၏။
Verse 8
दुश्चरं विचचारेशं समुद्दिश्य तपः स्वयम् तुष्टस्तु तपसा तस्य भवो ज्ञात्वा स वाञ्छितम्
သူသည် အရှင်ကို ရည်မှန်း၍ ကိုယ်တိုင် ခက်ခဲသော တပစ်ကို ကျင့်ဆောင်၏။ ထိုတပစ်ကြောင့် ဘဝ (ရှီဝ) သည် ကျေနပ်တော်မူကာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်၍ တောင်းဆိုသမျှကို ပေးအပ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်တော်မူ၏။
Verse 9
ललाटमध्यं निर्भिद्य ब्रह्मणः पुरुषस्य तु पुत्रस्नेहमिति प्रोच्य स्त्रीपुंरूपो ऽभवत्तदा
ထို့နောက် စကြဝဠာပုရုෂဖြစ်သော ဘြဟ္မာ၏ နဖူးအလယ်ကို ထိုးဖောက်၍ «ဤသည်ကား ပုတ্ৰ-စနေဟ (သားအပေါ် ချစ်ခင်တွယ်တာမှု) ဟူသည်» ဟု ဆိုကာ၊ ထိုအင်အားသည် ချက်ချင်းပင် မိန်းမနှင့် ယောက်ျား နှစ်မျိုးပုံစံပါဝင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဖန်ဆင်းမှုအတွင်းရှိ ချည်နှောင်မှု (ပါရှ) ကို အမှတ်အသားပြု하였다။
Verse 10
तस्य पुत्रो महादेवो ह्य् अर्धनारीश्वरो ऽभवत् ददाह भगवान्सर्वं ब्रह्माणं च जगद्गुरुम्
ထိုသူမှ မဟာဒေဝသည် အမှန်တကယ် မွေးဖွားလာ၍ အာဓနာရီဣශ්ဝရ—မိန်းမတစ်ဝက် အရှင်အဖြစ် ထင်ရှား하였다။ ထိုဘဂဝန်သည် အရာအားလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးကာ ကမ္ဘာ့ဆရာ ဘြဟ္မာကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေ၍ ဖန်ဆင်းအာဏာ၏ မာနကို ချိုးဖျက်ကာ ပတိ—ရှီဝ၏ အထက်မြတ်မှုကို ထင်ဟပ်စေ하였다။
Verse 11
अथार्धमात्रां कल्याणीम् आत्मनः परमेश्वरीम् बुभुजे योगमार्गेण वृद्ध्यर्थं जगतां शिवः
ထို့နောက် လောကများ၏ တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးခြင်းအတွက် ရှီဝသည် ယောဂမဂ်ဖြင့် မိမိ၏ အတ္တဖြစ်သော ကလျာဏီ ပရမေශ්ဝရီ—သိမ်မွေ့သော “အာဓမಾತ್ರာ” အင်အားနှင့် ပေါင်းစည်း၍ ခံစားတော်မူ하였다။
Verse 12
तस्यां हरिं च ब्रह्माणं ससर्ज परमेश्वरः विश्वेश्वरस्तु विश्वात्मा चास्त्रं पाशुपतं तथा
ထိုစကြဝဠာအစီအစဉ်အတွင်း ပရမေශ්ဝရ—ဗိශ්ဝေශ්ဝရ၊ အရာအားလုံးအတွင်းရှိ အတ္တဖြစ်တော်မူသော အရှင်သည် ဟရိနှင့် ဘြဟ္မာကို ဖန်ဆင်းကာ ထို့အပြင် ပာရှုပတ အာယုဓကိုလည်း ထင်ရှားစေ하였다၊ ချည်နှောင်မှုကို အနိုင်ယူထိန်းချုပ်ရာ အထွတ်အထိပ် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။
Verse 13
तस्माद्ब्रह्मा महादेव्याश् चांशजश् च हरिस् तथा अण्डजः पद्मजश्चैव भवाङ्गभव एव च
ထို့ကြောင့် ဘြဟ္မာသည် ပေါ်ထွန်းလာ၏၊ မဟာဒေဝီ (శక్తి) ထံမှလည်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ဟရိ (ဗိෂ္ဏု) သည်လည်း အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်အဖြစ် ထင်ရှားလာသည်။ ထို့ပြင် “အဏ္ဍဇ” (စကြဝဠာဥမှ မွေး) နှင့် “ပဒ္မဇ” (ကြာပန်းမှ မွေး) ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး၊ အမှန်တကယ်တော့ ဘဝ (ရှီဝ) ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ပေါ်ထွန်းသူ ဖြစ်သည်။
Verse 14
एतत्ते कथितं सर्वम् इतिहासं पुरातनम् परार्धं ब्रह्मणो यावत् तावद्भूतिः समासतः
ထို့ကြောင့် ငါသည် ဤရှေးဟောင်း သန့်ရှင်းသော အတ္ထုပ္ပတ္တိကို အပြည့်အစုံ ပြောကြားပြီးပြီ—ဘြဟ္မာ၏ “ပရာအာဓ” ကာလအထိ အကျဉ်းချုပ်ထားသည်—ထို့ကြောင့် ဘူတိ (ဖြစ်ပေါ်ထင်ရှားမှု) ၏ လမ်းကြောင်းကို အနှစ်သာရဖြင့် နားလည်စေလိုသည်။
Verse 15
वैराग्यं ब्रह्मणो वक्ष्ये तमोद्भूतं समासतः नारायणो ऽपि भगवान् द्विधा कृत्वात्मनस्तनुम्
တမောမှ ပေါက်ဖွားသော ဗြဟ္မာ၏ ဝိရာဂျ္ယ (မကပ်မငြိ) ကို အကျဉ်းချုပ် ငါဆိုမည်။ ဘဂဝန် နာရာယဏသည်ပင် မိမိ၏ ကိုယ်တော်ကို နှစ်ပိုင်း ခွဲ၍ စကြဝဠာ၏ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်မှုကို လှုပ်ရှားစေ하였다။
Verse 16
ससर्ज सकलं तस्मात् स्वाङ्गादेव चराचरम् ततो ब्रह्माणमसृजद् ब्रह्मा रुद्रं पितामहः
ထိုအရှင်ထံမှပင် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သော စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် မိမိ၏ ကိုယ်တော်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် သူသည် ဗြဟ္မာကို ဖန်ဆင်း၍၊ ဗြဟ္မာ ပိတామဟသည် ထပ်မံ ရုဒ္ရကို ထင်ရှားစေ하였다။
Verse 17
मुने कल्पान्तरे रुद्रो हरिं ब्रह्माणम् ईश्वरम् ततो ब्रह्माणमसृजन् मुने कल्पान्तरे हरिः
အို မုနိ၊ ကလ္ပတစ်ခါတွင် အရှင် ရုဒ္ရ—အထွဋ်အမြတ် အီශ්ဝရ—သည် ဟရိကို ဗြဟ္မာအဖြစ် ထင်ရှားစေ၏။ အခြားကလ္ပတစ်ခါတွင် အို မုနိ၊ ဟရိသည် ထပ်မံ ဗြဟ္မာကို ဖန်ဆင်း၏။ ထို့ကြောင့် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ လုပ်ငန်းများသည် အစဉ်လိုက် ပေါ်ထွန်းသော်လည်း ပတိ (အထွဋ်အမြတ် သီဝ) သည် ကလ္ပပြောင်းလဲမှုများကို ကျော်လွန်သော အတွင်းအုပ်စိုးရှင်အဖြစ် တည်ရှိနေသည်။
Verse 18
नारायणं पुनर्ब्रह्मा ब्रह्माणं च पुनर्भवः तदा विचार्य वै ब्रह्मा दुःखं संसार इत्यजः
ဗြဟ္မာသည် နာရာယဏကို ထပ်မံ ဆင်ခြင်၍၊ ဘဝ (သီဝ) သည်လည်း ဗြဟ္မာကို ထပ်မံ ဆင်ခြင်၏။ ထို့နောက် မမွေးဖွားသူ အဇ (ဗြဟ္မာ) သည် စဉ်းစား၍ «ဤ သံသာရသည် အမှန်တကယ် ဒုက္ခပင်» ဟု သတ်မှတ်၏—ပာရှ (pāśa) ဟူသော ချည်နှောင်မှုက ပရှု (ဝိညာဉ်) ကို ပတိ သီဝထံ ရှာဖွေရန် လှုံ့ဆော်သကဲ့သို့။
Verse 19
सर्गं विसृज्य चात्मानम् आत्मन्येव नियोज्य च संहृत्य प्राणसञ्चारं पाषाण इव निश्चलः
အပြင်ဘက် ဖန်ဆင်းမှု (စර්ဂ) ကို လွှတ်ချ၍ မိမိကိုယ်ကို မိမိအတွင်း၌သာ တည်စေပြီးနောက်၊ အသက်ရှုသွင်းရှုထုတ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ဆုတ်ခွာစေ၏။ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ အလွန်တည်ငြိမ်စွာ နေ၍—ပာရှ၏ ချည်နှောင်မှုကို ကျော်လွန်သော ပတိ၏ တိတ်ဆိတ်မှု၌ စုပ်ယူဝင်ရောက်နေ၏။
Verse 20
दशवर्षसहस्राणि समाधिस्थो ऽभवत्प्रभुः अधोमुखं तु यत्पद्मं हृदि संस्थं सुशोभनम्
နှစ်တစ်သောင်းတိုင်အောင် သခင်ဘုရားသည် သမာဓိ၌ စူးစိုက်တည်နေ하였다။ နှလုံးအတွင်း၌ အောက်မျက်နှာလှည့်ထားသော ကြည်နူးဖွယ် ကြာပန်းတစ်ပွင့် ရောင်ဝါဖြင့် တင့်တယ်စွာ တည်ရှိနေ하였다။
Verse 21
पूरितं पूरकेणैव प्रबुद्धं चाभवत्तदा तदूर्ध्ववक्त्रम् अभवत् कुम्भकेन निरोधितम्
ရှူသွင်းခြင်း (pūraka) ဖြင့် ပြည့်စုံလာသောအခါ ထိုကြာပန်းသည် ထိုခဏ၌ နိုးကြားလာ하였다။ ထို့နောက် အသက်ရှူတားဆီးခြင်း (kumbhaka) ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ၎င်း၏ “မျက်နှာ” သည် အပေါ်သို့ လှည့်လာ하였다။
Verse 22
तत्पद्मकर्णिकामध्ये स्थापयामास चेश्वरम् तदोमिति शिवं देवम् अर्धमात्रापरं परम्
ထိုကြာပန်း၏ အလယ်ဗဟို (ကဏ္ဏိကာ) တွင် အီရှ္ဝရ (Īśvara) ကို တည်စေ하였다။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော သံလုံး “Oṁ” အဖြစ်၊ အမြင့်ဆုံးသော သီဝ (Śiva) ကို စိတ်တည်၍ ဆင်ခြင်하였다—အရ္ဓမಾತ್ರာ (ardha-mātrā) ထက်ပင် လွန်ကဲသော ပရမတ္ထတရား။
Verse 23
मृणालतन्तुभागैकशतभागे व्यवस्थितम् यमी यमविशुद्धात्मा नियम्यैवं हृदीश्वरम्
ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော၊ ယမ (yama) ဖြင့် အတွင်းစိတ် သန့်စင်ထားသည့် ယောဂီသည် ဤသို့ စည်းကမ်းတကျ ထိန်းညှိ၍ နှလုံး၌ တည်သော ဟృဒီးရှ္ဝရ (Hṛdīśvara) ကို ဆင်ခြင်ရမည်—ကြာတံ၏ အမျှင်တစ်မျှင်၏ တစ်ရာပုံတစ်ပုံမျှ သေးငယ်သော နေရာ၌ တည်နေသကဲ့သို့။
Verse 24
यमपुष्पादिभिः पूज्यं याज्यो ह्ययजदव्ययम् तस्य हृत्कमलस्थस्य नियोगाच्चांशजो विभुः
ယမပုෂ္ပ (yama‑puṣpa) စသည့် ပန်းများဖြင့် ပူဇော်ခံရသော၊ ယဇ္ဉာအတွက် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်သူကို—မဖျက်မယုတ်သော သခင်ဘုရားကို—အမှန်တကယ် ကိုးကွယ်ပူဇော်하였다။ ထိုနှလုံးကြာပန်း၌ တည်သော သခင်၏ အမိန့်ကြောင့် အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော မဟာဝိဘုသည် တန်ခိုးတော်၏ အংশ (aṃśa) အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ하였다။
Verse 25
ललाटमस्य निर्भिद्य प्रादुरासीत्पितामहात् लोहितो ऽभूत् स्वयं नीलः शिवस्य हृदयोद्भवः
ပိတామဟာ (ဗြဟ္မာ) ၏ နဖူးကို ခွဲဖောက်၍ ထိုအရှင်ကို ပေါ်ထွန်းစေ하였다။ အပြင်ပန်းတွင် အနီရောင်ထင်ရှားသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာ “အပြာရောင်အရှင်” ဖြစ်၍ သီဝ၏ နှလုံးမှ ပေါက်ဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။
Verse 26
वह्नेश्चैव तु संयोगात् प्रकृत्य पुरुषः प्रभुः नीलश् च लोहितश्चैव यतः कालाकृतिः पुमान्
မီး (အဂ္နိ) နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းကြောင့်၊ ပရကృతိနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝါးဖြစ်သော အရှင်ပုရုෂ (အာဏာရှင်) သည် ထင်ရှားလာသည်။ ထိုအရှင်ထံမှ အပြာနှင့် အနီ အရောင်အလက္ခဏာတို့ ပေါ်ထွန်း၍၊ အချိန် (ကာလ) ကိုယ်တိုင်ပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်သော ပုမန်လည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
Verse 27
नीललोहित इत्युक्तस् तेन देवेन वै प्रभुः ब्रह्मणा भगवान्कालः प्रीतात्मा चाभवद्विभुः
ထိုဘုရား ဗြဟ္မာက “နီလလောဟိတ” ဟု ခေါ်ဆိုသဖြင့်၊ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်ပျံ့နှံ့သော အရှင်—ဘဂဝန် ကာလ (သီဝ)၊ ပတိအရှင်—သည် အတွင်းစိတ်၌ ပီတိဖြစ်၍ ဝမ်းမြောက်တော်မူ하였다။
Verse 28
सुप्रीतमनसं देवं तुष्टाव च पितामहः नामाष्टकेन विश्वात्मा विश्वात्मानं महामुने
အို မဟာမုနိ၊ ထို့နောက် စိတ်နှလုံးအလွန်ပျော်ရွှင်သော ပိတామဟာ (ဗြဟ္မာ) သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အတ္တမ—ဗိශ්ဝာတ္မာ ဘုရားကို နာမအဋ္ဌက (နာမရှစ်ပါး) ဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်သော ဗိශ්ဝာတ္မာက ကမ္ဘာတစ်လျှောက် နေထိုင်သော အမြင့်ဆုံး ပတိကို ဗိශ්ဝာတ္မာအဖြစ် ချီးမြှောက်၏။
Verse 29
पितामह उवाच नमस्ते भगवन् रुद्र भास्करामिततेजसे नमो भवाय देवाय रसायाम्बुमयाय ते
ပိတామဟာ (ဗြဟ္မာ) မိန့်တော်မူသည်—အို ဘဂဝန် ရုဒြ၊ နေကဲ့သို့ မတိုင်းမတာ တောက်ပသော အလင်းတော်ရှိသူ၊ သင့်အား နမസ്കာရ။ ဘဝာ ဒေဝာ၊ ရသ (အနှစ်သာရ) အဖြစ်လည်းကောင်း၊ အမ္ဗု (ရေဓာတ်) အဖြစ်လည်းကောင်း တည်ရှိ၍ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်ထောက်ပံ့သော သင့်အား နမস্কာရ။
Verse 30
शर्वाय क्षितिरूपाय सदा सुरभिणे नमः ईशाय वायवे तुभ्यं संस्पर्शाय नमो नमः
မြေသဏ္ဌာန်ဖြစ်သော ရှာဝ (Śarva) သို့—အမြဲမွှေးကြိုင်၍ အသက်ရှင်မှုကို ပေးသောအရှင်—နမස්ကာရ။ လေသဏ္ဌာန်ဖြစ်သော ဣရှ (Īśa) သို့လည်း နမိုနမः—အရှင်၊ အရှင်သည် ထိတွေ့မှု၏ တတ္တဝ (sparśa) ကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူ၏။
Verse 31
पशूनां पतये चैव पावकायातितेजसे भीमाय व्योमरूपाय शब्दमात्राय ते नमः
ပသု (paśu) အားလုံး၏ ပတိ (Pati) ဖြစ်တော်မူသော အရှင်သို့ နမို။ အလွန်တောက်ပသော မီး (Pāvaka) သို့ နမို။ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘီမ (Bhīma) သို့ နမို။ ကောင်းကင်သဏ္ဌာန် (vyoma-rūpa) ဖြစ်တော်မူသောအရှင်သို့ နမို။ မန္တရ၌ သိမြင်ရသော အသံတည်းဟူသော သဘ္ဒမာတရ (śabda-mātra) အနှစ်သာရဖြစ်တော်မူသောအရှင်သို့ နမို။
Verse 32
महादेवाय सोमाय अमृताय नमो ऽस्तु ते उग्राय यजमानाय नमस्ते कर्मयोगिने
မဟာဒေဝ (Mahādeva) — ဆိုမ (Soma)၊ အမရတ (amṛta) ကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသော အရှင်သို့ နမိုအಸ್ತု။ ကြမ်းတမ်းသော ဥဂ္ရ (Ugra) သို့ နမස්တေ။ ယဇ္ဉ၏ အမှန်တကယ် ယဇမာန (Yajamāna) ဖြစ်တော်မူသော အရှင်သို့ နမို။ ကမ္မယောဂ (karma-yoga) ၏ အရှင်၊ လုပ်ရပ်ကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် မုက္ခ (mokṣa) သို့ ချိတ်ဆက်ပေးတော်မူသော အရှင်သို့ ဂုဏ်ပြုနမို။
Verse 33
यः पठेच्छृणुयाद्वापि पैतामहमिमं स्तवम् रुद्राय कथितं विप्राञ् श्रावयेद्वा समाहितः
ဤ ပೈတామဟ (Paitāmaha) စတဝ (stava) ကို—ရုဒြ (Rudra) အတွက် ကြေညာထားသော—ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူ မည်သူမဆို၊ စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဗြာဟ္မဏ (Brahmin) များကိုလည်း နားထောင်စေပါက၊ ထိုသူသည် ဤသီချင်း၏ သာသနာပုဏ္ဏ (ပုဏ္ဏ) ကို ခံယူရန် သင့်တော်သူ ဖြစ်လာ၏။
Verse 34
अष्टमूर्तेस्तु सायुज्यं वर्षादेकादवाप्नुयात् एवं स्तुत्वा महादेवम् अवैक्षत पितामहः
အष्टမూర్తိ (Aṣṭamūrti) ဖြစ်တော်မူသော အရှင်နှင့် စာယုဇ္ယ (sāyujya) —အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းခြင်း—ကို တစ်ဆယ့်တစ်နှစ်အတွင်း ရရှိနိုင်၏။ ထိုသို့ မဟာဒေဝ (Mahādeva) ကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် ပိတామဟ (Brahmā) သည် အရှင်ကို မြင်တွေ့လေ၏။
Verse 35
तदाष्टधा महादेवः समातिष्ठत्समन्ततः तदा प्रकाशते भानुः कृष्णवर्त्मा निशाकरः
ထိုအခါ မဟာဒေဝ (သတ္တဝါအားလုံး၏ ပတိ) သည် အရပ်ရပ်အနှံ့ အဋ္ဌမူရ్తိ အဖြစ် ထင်ရှားစွာ တည်တံ့တော်မူ၏။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် နေမင်းသည် တောက်ပလင်းလက်၍ အမှောင်လမ်းကြောင်းရှိသော လမင်းလည်း ထင်ရှားပေါ်ထွန်းကာ၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသည့် အာဏာ၏ ကမ္ဘာလောကသင်္ကေတများ ဖြစ်လာ၏။
Verse 36
क्षितिर्वायुः पुमानंभः सुषिरं सर्वगं तथा तदाप्रभृति तं प्राहुर् अष्टमूर्तिरितीश्वरम्
မြေ၊ လေ၊ သတ္တဝါ (ပုမန်)၊ ရေ၊ အာကာသ၊ နှင့် အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသည့် အရာ—ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် အီශ්ဝရကို «အဋ္ဌမူရ္တိ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ ပတိသည် ကမ္ဘာ၏ အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ထင်ရှားပေမယ့် အတွင်းမှ အုပ်စိုးသူအဖြစ်လည်း တည်တံ့တော်မူ၏။
Verse 37
अष्टमूर्तेः प्रसादेन विरञ्चिश्चासृजत्पुनः सृष्ट्वैतद् अखिलं ब्रह्मा पुनः कल्पान्तरे प्रभुः
အဋ္ဌမူရ္တိ သခင် (အဋ္ဌမူရ္တိအဖြစ်ရှိသော ရှိဝ) ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဝိရဉ္စိ (ဗြဟ္မာ) သည် ဖန်ဆင်းခြင်းကို ထပ်မံ ပြုလုပ်ခဲ့၏။ ဤအလုံးစုံသော စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းပြီးနောက် ထိုအရှင် ဗြဟ္မာသည် ကလ္ပ အဆုံးတိုင်းတွင်လည်း စက်ဝိုင်းကဲ့သို့ ထပ်မံ ဖန်ဆင်းတတ်၏။
Verse 38
सहस्रयुगपर्यन्तं संसुप्ते च चराचरे प्रजाः स्रष्टुमनास् तेपे तत उग्रं तपो महत्
ယုဂ တစ်ထောင်ကြာကာလအတွင်း လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးသည် အိပ်ပျော်သကဲ့သို့ ရှိနေစဉ်၊ သူသည် သတ္တဝါများကို ဖန်ဆင်းလိုသော စိတ်ဖြင့် ထိုနောက် ကြီးမား၍ ပြင်းထန်သော တပဿကို ဆောင်ရွက်ကာ၊ အားကို စုစည်း၍ ဖန်ဆင်းခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်—အလုံးစုံကို နိုးထစေသော ပတိ၏ အောက်၌။
Verse 39
तस्यैवं तप्यमानस्य न किंचित्समवर्तत ततो दीर्घेण कालेन दुःखात्क्रोधो व्यजायत
ဤသို့ တပဿကို ဆက်လက် ဆောင်ရွက်နေစဉ် မည်သည့်အကျိုးရလဒ်မျှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့။ ထို့နောက် အချိန်ကြာမြင့်သဖြင့် စိတ်နာကျင်မှုနှင့် မကျေနပ်မှုကြောင့် အမျက်ဒေါသသည် သူ၏အတွင်း၌ ပေါက်ဖွားလာ၏။
Verse 40
क्रोधाविष्टस्य नेत्राभ्यां प्रापतन्नश्रुबिन्दवः ततस्तेभ्यो ऽश्रुबिन्दुभ्यो भूताः प्रेतास्तदाभवन्
ရုဒြာသည် ဒေါသဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသောအခါ မျက်စိနှစ်ဖက်မှ မျက်ရည်စက်များ ကျဆင်းလာ၏။ ထိုမျက်ရည်စက်များမှပင် ထိုအချိန်တွင် ဘူတများနှင့် ပရေတာများ ပေါ်ပေါက်လာ하였다။
Verse 41
सर्वांस्तानग्रजान्दृष्ट्वा भूतप्रेतनिशाचरान् अनिन्दत तदा देवो ब्रह्मात्मानम् अजो विभुः
ဘူတ၊ ပရေတာနှင့် ညအတွင်းလှည့်လည်သော ဝိညာဉ်များဟူသော ထိုအရှေ့ဆုံးသတ္တဝါများအားလုံးကို မြင်သောအခါ၊ မမွေးဖွားသေးသော အလုံးစုံပြန့်နှံ့သည့် ဒေဝ ဘြဟ္မာသည် မိမိ၏အမှားကို သိမြင်ကာ မိမိကိုယ်ကိုပင် အပြစ်တင်လေ၏။
Verse 42
जहौ प्राणांश् च भगवान् क्रोधाविष्टः प्रजापतिः ततः प्राणमयो रुद्रः प्रादुरासीत्प्रभोर्मुखात्
ဒေါသဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသော မြတ်စွာသော ပရာဇာပတိသည် မိမိ၏ အသက်ရှုသက် (ပရာဏ) များကို ထုတ်လွှတ်လေ၏။ ထိုအခါ သခင်၏ ပါးစပ်မှ ပရာဏတည်းဟူသော အနှစ်သာရဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ရုဒြာ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ နောက်ကာလ၌ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ကို လွတ်မြောက်စေသော ပတိ အာဏာရှင်သဘောတရား ဖြစ်၏။
Verse 43
अर्धनारीश्वरो भूत्वा बालार्कसदृशद्युतिः तदैकादशधात्मानं प्रविभज्य व्यवस्थितः
အရဓနာရီဣශ්ဝရ ဖြစ်တော်မူ၍ မနက်စောစော ထွက်ပေါ်လာသော နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလျက်၊ ထိုနောက် မိမိ၏ အတ္တကို ပုံသဏ္ဍာန် တစ်ဆယ့်တစ် မျိုးအဖြစ် ခွဲခြားတည်ထောင်ကာ ဖန်ဆင်းမှုကို ဦးဆောင်ရန် တည်ကြည်စွာ နေတော်မူ၏။
Verse 44
अर्धेनांशेन सर्वात्मा ससर्जासौ शिवामुमाम् सा चासृजत्तदा लक्ष्मीं दुर्गां श्रेष्ठां सरस्वतीम्
အလုံးစုံ၏ အတ္တဖြစ်သော သခင်သည် မိမိ၏ အနှစ်သာရ တစ်ဝက်ဖြင့် ရှီဝါ—အုမာ ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထိုနောက် နတ်မသည် ထိုအချိန်တွင် လက္ရှ္မီ၊ ဒုရ္ဂါ နှင့် အမြတ်ဆုံး စရஸ္ဝတီ ကို ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းစေ하였다။
Verse 45
वामां रौद्रीं महामायां वैष्णवीं वारिजेक्षणाम् कलां विकिरिणीं चैव कालीं कमलवासिनीम्
ဘယ်ဘက်သို့လှည့်သော ဝါမာ (Vāmā) သက္တိ၊ ရုဒြ၏ကြမ်းတမ်းသော ရော်ဒရီ (Raudrī) အင်အား၊ မဟာမာယာ (Mahāmāyā) မဟာမောဟပေးသူ၊ ကြာပန်းမျက်စိရှိသော ဗိဿနဝီ (Vaiṣṇavī) အလုံးစုံပြန့်နှံ့သက္တိကို ငါပူဇော်ခေါ်ယူ၏။ ထို့ပြင် အရောင်တောက်ပ၍ အလင်းရောင်များကို အရပ်ရပ်သို့ ဖြန့်ချိသော ကလာ (Kalā) နှင့် ကြာပန်းတွင်နေထိုင်သော ကာလီ (Kālī) ကိုလည်း ခေါ်ယူ၏။ ဤသက္တိပုံရိပ်များကို ပတိ—သခင် ရှိဝနှင့် မခွဲမခွာတည်းဟု ဓ്യာနပြုရမည်။
Verse 46
बलविकरिणीं देवीं बलप्रमथिनीं तथा सर्वभूतस्य दमनीं ससृजे च मनोन्मनीम्
ထိုအခါ သူသည် ဒေဝီကို ဘလဝိကရိဏီ (Balavikariṇī) — အင်အားကို ပြောင်းလဲစေသူ၊ ဘလပ్రమသိနီ (Balapramathinī) — ရန်သူ့အင်အားကို ချေမှုန်းသူ၊ ဒမနီ (Damanī) — သတ္တဝါအားလုံးကို ထိန်းညှိနှိမ်နင်းသူ ဟူ၍ ထင်ရှားစေ၏။ ထို့ပြင် စိတ်ကို သာမန်လှုပ်ရှားမှုမှ ကျော်လွန်စေသော အလွန်မြင့် သက္တိ မနောန်မနီ (Manonmanī) ကိုလည်း ဖန်ဆင်းထုတ်ပေါ်စေ၏။
Verse 47
तथान्या बहवः सृष्टास् तया नार्यः सहस्रशः रुद्रैश्चैव महादेवस् ताभिस्त्रिभुवनेश्वरः
ထို့နောက် အခြားအရာများစွာကိုလည်း ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ သူမကြောင့် မိန်းမများကို ထောင်ပေါင်းများစွာ ထုတ်ပေါ်စေ၏။ ထိုအခါ တြိဘုဝန၏ အရှင် မဟာဒေဝသည် ရုဒြများနှင့်အတူ ထိုသူမတို့နှင့်ပင် တည်ရှိ၍ လုပ်ဆောင်တော်မူ၏။
Verse 48
सर्वात्मनश् च तस्याग्रे ह्य् अतिष्ठत्परमेश्वरः मृतस्य तस्य देवस्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः
ထို့နောက် အရာအားလုံး၏ အတ္တမဖြစ်သော ပရမေရှွရသည် အရှေ့၌ ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်တော်မူ၏။ ထိုအချိန်တွင် ပရမေဋ္ဌင် ဘြဟ္မာဒေဝသည် သေဆုံး၍ လဲလျောင်းနေ၏။
Verse 49
घृणी ददौ पुनः प्राणान् ब्रह्मपुत्रो महेश्वरः ब्रह्मणः प्रददौ प्राणान् आत्मस्थांस्तु तदा प्रभुः
ထို့နောက် ဘြဟ္မာ၏ သားဟု ခေါ်သော မဟာဒေဝသည် ကရုဏာကြောင့် အသက်ရှူသက်တမ်းများကို ထပ်မံ ပြန်လည်ပေးတော်မူ၏။ သခင်သည် မိမိအတ္တမအတွင်း တည်ရှိနေသော ပရာဏ (prāṇa) များကို ဘြဟ္မာထံ ပေးအပ်၍ သူ၏ အသက်စွမ်းအားကို ပြန်လည်တည်ထောင်တော်မူ၏။
Verse 50
प्रहृष्टो ऽभूत्ततो रुद्रः किंचित्प्रत्यागतासवम् अभ्यभाषत देवेशो ब्रह्माणं परमं वचः
ထို့နောက် ရုဒြာသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်၍ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိကာ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်သည် ဗြဟ္မာအား အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဝစနာတော်—ပတိ (အရှင်) ၏ အမြင့်ဆုံး သစ္စာကို ဖော်ပြသော အမိန့်တော်ကို မိန့်ကြား하였다။
Verse 51
मा भैर्देव महाभाग विरिञ्च जगतां गुरो मयेह स्थापिताः प्राणास् तस्मादुत्तिष्ठ वै प्रभो
«မကြောက်ပါနှင့်၊ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးသော ဒေဝတော်—ဗိရိဉ္စိ (ဗြဟ္မာ)၊ လောကတို့၏ ဆရာတော်။ ဤနေရာ၌ သင်၏ အသက်ရှူသက်တမ်း (ပရာဏ) ကို ငါ ပြန်လည်တည်စေပြီးပြီ; ထို့ကြောင့် ထပါ၊ အရှင်တော်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။
Verse 52
श्रुत्वा वचस्ततस्तस्य स्वप्नभूतं मनोगतम् पितामहः प्रसन्नात्मा नेत्रैः फुल्लाम्बुजप्रभैः
ထိုစကားတော်ကို ကြားသော်—အိပ်မက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ထင်ရှားစွာ စိမ့်ဝင်နေသကဲ့သို့—ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) သည် အတွင်းစိတ် ငြိမ်းချမ်းလာကာ ပွင့်လန်းသော ကြာပန်းကဲ့သို့ တောက်ပသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်မြင်하였다။
Verse 53
ततः प्रत्यागतप्राणः समुदैक्षन् महेश्वरम् स उद्वीक्ष्य चिरं कालं स्निग्धगंभीरया गिरा
ထို့နောက် အသက်ရှူသက်တမ်း ပြန်လည်ရရှိသဖြင့် သူသည် မဟေရှ္ဝရကို မော့ကြည့်၍ မြင်တွေ့하였다။ အချိန်ကြာကြာ ကြည့်ရှုနေရင်းနောက်၊ နူးညံ့သော်လည်း နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ပြောဆို하였다။
Verse 54
उवाच भगवान् ब्रह्मा समुत्थाय कृताञ्जलिः भो भो वद महाभाग आनन्दयसि मे मनः
ဘုရားမြတ် ဗြဟ္မာသည် ထ၍ လက်အုပ်ချီကာ ပြော၏—«အို မဟာဘဂ္ဂ၊ မိန့်ကြားပါ၊ မိန့်ကြားပါ။ သင်၏စကားတော်သည် ကျွန်ုပ်၏စိတ်ကို အာနန္ဒဖြင့် ပျော်ရွှင်စေပါသည်»။
Verse 55
को भवान् अष्टमूर्तिर् वै स्थित एकादशात्मकः इन्द्र उवाच तस्य तद्वचनं श्रुत्वा व्याजहार महेश्वरः
အိန္ဒြာက ပြောသည်— «သင်သည် မည်သူနည်း၊ အဋ္ဌမူရ్తိအဖြစ် တည်ရှိ၍ တစ်ဆယ့်တစ်မျိုးသော အတ္တအဖြစ်လည်း တည်နေသူ?» ထိုစကားကို ကြားသော် မဟာဒေဝ (မဟေရှွရ) က ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏။
Verse 56
स्पृशन्कराभ्यां ब्रह्माणं सुखाभ्यां स सुरारिहा श्रीशङ्कर उवाच मां विद्धि परमात्मानम् एनां मायामजामिति
သုရာတို့၏ ရန်သူများကို သတ်ပစ်သူ သီရိရှင်ကရသည် မင်္ဂလာလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဘြဟ္မာကို ထိကာ မိန့်တော်မူသည်— «ငါကို ပရမာတ္မန် (အမြင့်ဆုံးအတ္တ) ဟု သိလော့; ဤသည်ကို မာယာ၊ အဇ (မမွေးဖွားသော) အင်အားဟုလည်း သိလော့။»
Verse 57
एते वै संस्थिता रुद्रास् त्वां रक्षितुमिहागताः ततः प्रणम्य तं ब्रह्मा देवदेवमुवाच ह
«ဤရုဒြာတို့သည် အမှန်တကယ် ဤနေရာ၌ တည်ရှိနေကြ၏; သင့်ကို ကာကွယ်ရန် လာရောက်ကြ၏။» ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် ဒေဝဒေဝ (ဒေဝတို့၏ အရှင်) ကို ဦးချကန်တော့ပြီး ပြောကြားလေ၏။
Verse 58
कृताञ्जलिपुटो भूत्वा हर्षगद्गदया गिरा भगवन्देवदेवेश दुःखैराकुलितो ह्यहम्
လက်အုပ်ချီ၍ ဝမ်းမြောက်လွန်းသဖြင့် အသံတုန်ယင်ကာ ပြောပါသည်— «ဘဂဝန်၊ ဒေဝဒေဝေရှ (ဒေဝတို့၏ အရှင်တို့၏ အရှင်) အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ဒုက္ခများကြောင့် အလွန်ပင် လှုပ်ရှားကာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပါသည်။»
Verse 59
संसारान्मोक्तुमीशान मामिहार्हसि शङ्कर ततः प्रहस्य भगवान् पितामहमुमापतिः
«အီရှာန၊ ရှင်ကရ၊ ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်ကို သံသရာမှ လွတ်မြောက်စေနိုင်ပါသည်။» ထို့နောက် ဘဂဝန် ဥမာပတိသည် ပြုံး၍ ပိတာမဟ (ဘြဟ္မာ) ထံ မိန့်တော်မူ၏။
Verse 60
तदा रुद्रैर्जगन्नाथस् तया चान्तर्दधे विभुः इन्द्र उवाच तस्माच्छिलाद लोकेषु दुर्लभो वै त्वयोनिजः
ထို့နောက် စကြဝဠာ၏အရှင်၊ အလုံးစုံကိုလွှမ်းမိုးသော အရှင်သည် ရုဒ္ဒရတို့နှင့် ထိုမယ်တော်နှင့်အတူ မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။ အိန္ဒြက ပြောသည်– «ထို့ကြောင့်ပင်၊ ဟေ ရှီလာဒ၊ လောကတို့အတွင်း ‘ဝမ်းမှမမွေးဖွားသူ’ သည် အလွန်ရှားပါး၏»။
Verse 61
मृत्युहीनः पुमान्विद्धि समृत्युः पद्मजो ऽपि सः किंतु देवेश्वरो रुद्रः प्रसीदति यदीश्वरः
အမြတ်ဆုံး ပုရုෂသည် သေခြင်းမရှိသူဟု သိမှတ်လော့။ ပဒ္မမှ ပေါ်ထွန်းသူ (ဗြဟ္မာ) ပင်လျှင် သေခြင်းအောက်၌ ရှိ၏။ သို့ရာတွင် နတ်တို့၏အရှင် ရုဒ္ဒရ၊ အုပ်စိုးရှင် (ပတိ) သည် ကြင်နာတော်မူလျှင် ကရုဏာတော်နှင့် သေခြင်းကိုလွန်သော အမြင့်တရားကို ပေးတော်မူ၏။
Verse 62
न दुर्लभो मृत्युहीनस् तव पुत्रो ह्ययोनिजः मया च विष्णुना चैव ब्रह्मणा च महात्मना
«သင်အတွက် ဝမ်းမှမမွေးဖွားသော၊ သေခြင်းမရှိသော သားတော်ကို ရယူခြင်းသည် မခက်ခဲပါ။ ဤကောင်းချီးကို ငါကလည်းကောင်း၊ မဟာစိတ်ရှိသော ဗိෂ္ဏုနှင့် ဗြဟ္မာတို့ကလည်းကောင်း ပေးအပ်သည်»။
Verse 63
अयोनिजं मृत्युहीनम् असमर्थं निवेदितुम् शैलादिरुवाच एवं व्याहृत्य विप्रेन्द्रम् अनुगृह्य च तं घृणी
အယောနိဇ၊ သေခြင်းမရှိသော အရှင်ကို ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြရန် မစွမ်းနိုင်သဖြင့် ရှိုင်လာဒီက ဤသို့ ပြော하였다။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကရုဏာရှိသူသည် ဗြာဟ္မဏတို့အထွတ်အမြတ်ကို ကောင်းချီးပေး၍ ကယ်တင်တော်မူ၏။
Verse 64
देवैर्वृतो ययौ देवः सितेनेभेन वै प्रभुः
နတ်တို့က ဝိုင်းရံလိုက်ပါလျက် အမြတ်ဆုံး အရှင်သည် အဖြူရောင် ဆင်တော်ကို စီးနင်း၍ ချီတက်သွား하였다။
Frequently Asked Questions
After Brahmā installs and worships Śiva within the heart-lotus through disciplined prāṇāyāma and concentration, a Rudra-form appears associated with the heart/forehead symbolism—becoming ‘Nīla’ and ‘Lohita’ and identified with Kāla, emphasizing Śiva’s power over time and dissolution.
Rudra is praised as the eightfold cosmic presence—identified with earth, water, fire, wind, space, sun, moon, and the yajamāna (sacrificer)—so that worship of Śiva encompasses the whole universe as his body (viśvarūpa) while pointing to the one Paramātman beyond forms.
The text alludes to internal worship (antar-yāga) by placing Śiva in the heart-lotus and stabilizing prāṇa through pūraka and kumbhaka, culminating in samādhi; this integrates mantra (Oṁ), dhyāna, and devotion as a mokṣa-oriented Śaiva discipline.