Shloka 69
Adhyaya 40: Kali-yuga Lakshana, Yuga-sandhyamsha, and the Re-emergence of Dharma
प्रत्यन्तानुपसेवन्ते हित्वा जनपदान् स्वकान् सरित्सागरकूपांस्ते सेवन्ते पर्वतांस् तथा
pratyantānupasevante hitvā janapadān svakān saritsāgarakūpāṃste sevante parvatāṃs tathā
မိမိတို့၏ နေထိုင်ရာပြည်နယ်များကို စွန့်ခွာ၍ နယ်စပ်ဒေသများသို့ သွားရောက်အာရုံစိုက်ကြသည်။ မြစ်၊ ပင်လယ်နှင့် ရေတွင်းတို့ကိုလည်း စွန့်ပစ်ကာ တောင်တန်းများ၌ပင် ခိုလှုံကြ၏—ဓမ္မ ကျဆင်းသည့်အခါ ပာရှ (pāśa) သည် ပရှု (pashu) ဖြစ်သော တစ်ဦးချင်းဝိညာဉ်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်သကဲ့သို့ လူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ရှုပ်ထွေးကာ မတည်ငြိမ်လာသည်။
Suta Goswami
FAQs
It contrasts outer instability with the need for inner refuge; Linga-worship directs the pashu to the steady Pati (Shiva) when worldly supports—lands and waters—become unreliable.
By implication, Shiva-tattva is the unshaken ground beyond changing places; when people flee to borders and mountains, the teaching points to the true, immutable refuge as Shiva, the Lord who loosens pāśa.
Not a specific rite is named; the takeaway aligns with Pāśupata discipline—turning from external dependence to inner steadiness through Shiva-smaraṇa, vrata, and Linga-upāsanā as the means to overcome bondage in Kali.