Shloka 54
युगधर्मवर्णनम् — चतुर्युग, गुण, धर्मपाद, तथा वार्तोत्पत्ति
तदा तु सर्वभूतानां कायक्लेशवशात्क्रमात् लोभो भृतिर्वणिग्युद्धं तत्त्वानामविनिश्चयः
tadā tu sarvabhūtānāṃ kāyakleśavaśātkramāt lobho bhṛtirvaṇigyuddhaṃ tattvānāmaviniścayaḥ
ထိုအခါ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ကိုယ်ခန္ဓာဒုက္ခက အစဉ်အလာအတိုင်း တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးလာသဖြင့် လောဘ ပေါ်ထွန်း၏။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်လာ၏။ ကုန်သည်တို့သည် ပဋိပက္ခသို့ လှည့်သွားကြ၏။ တတ္တဝါ (tattva) အမှန်ကို ခွဲခြားသိမြင်မှု မတည်ငြိမ်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်၏—ထို့ကြောင့် မှန်ကန်သော ဉာဏ်မရှိသည့်အခါ ပာရှ (pāśa) သည် ပရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လာသည်။
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
FAQs
It diagnoses the rise of pāśa—greed, harsh subsistence, and social conflict—rooted in bodily identification; Linga worship is implied as the Shaiva remedy that reorients the pashu toward Pati (Shiva) and restores tattva-jñāna.
By contrast: when tattvas are not ascertained, beings fall into bondage; Shiva-tattva stands as the illuminating Pati-principle through which true discernment and liberation from pāśa become possible.
The verse points to the need for tattva-viveka and restraint of lobha—core foundations for Pashupata-oriented discipline—supporting practices like japa, vrata, and Linga-puja aimed at reducing body-centered kleśas.