Adhyaya 20

Verse 1

ऋषय ऊचुः कथं पाद्मे पुरा कल्पे ब्रह्मा पद्मोद्भवो ऽभवत् भवं च दृष्टवांस्तेन ब्रह्मणा पुरुषोत्तमः

ရိရှီတို့က မေးလျှောက်ကြသည်– ပဒ္မကလ္ပဟောင်း၌ ပဒ္မမှ ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာသည် မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း။ ထိုဘြဟ္မာသည် ဘဝ (ရှီဝ) ကို မည်သို့ မြင်တွေ့သနည်း။ ထို့ပြင် ပုရုရှောတ္တမ (အမြင့်မြတ်ဆုံးပုရုသ) ကိုလည်း သူက မည်သို့ မြင်သိသနည်း။

Verse 2

एतत्सर्वं विशेषेण सांप्रतं वक्तुमर्हसि सूत उवाच आसीदेकार्णवं घोरम् अविभागं तमोमयम्

ဤအရာအားလုံးကို ယခု အထူးသဖြင့် အသေးစိတ် ပြောကြားသင့်ပါသည်။ စူတာက ပြောသည်– ထိုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ်ခုတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာသာ ရှိ၏။ ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ အမှောင်အစုအဝေးဖြစ်၍ ကွဲပြားမှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်လျက်ရှိ၏။

Verse 3

मध्ये चैकार्णवे तस्मिन् शङ्खचक्रगदाधरः जीमूताभो ऽम्बुजाक्षश् च किरीटी श्रीपतिर्हरिः

ထိုတစ်ခုတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ အလယ်၌ ဟရီသည် ရပ်တည်နေ၏—သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကို ကိုင်ဆောင်သူ။ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ မဲညို၍ ကြာပန်းမျက်လုံးရှိကာ မကူဋ်ဆောင်းပြီး သရီ၏ အရှင်ဖြစ်၏။ ရှైవအမြင်အရ ဤဟရီ၏ဒർശနသည် ပတိ (ရှီဝ) ၏ ထင်ရှားပေါ်လွင်ရာကွင်းအတွင်း၌ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းဖြစ်၍ အကန့်အသတ်မဲ့ ရေထုမှ စကြဝဠာဖန်ဆင်းမှု စနစ်တကျ ပေါ်ထွန်းလာမည်ကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသည်။

Verse 4

नारायणमुखोद्गीर्णसर्वात्मा पुरुषोत्तमः अष्टबाहुर्महावक्षा लोकानां योनिरुच्यते

နာရာယဏ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ပုရုရှောတ္တမ—သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းရှိ အတ္တမဖြစ်တော်မူ၏။ လက်ရှစ်ဖက်၊ ရင်ဘတ်ကျယ်ဝန်း၍ လောကတို့၏ ဂರ್ಭ (မူလအကြောင်း) ဟု ကြေညာတော်မူ၏။

Verse 5

किमप्यचिन्त्यं योगात्मा योगमास्थाय योगवित् फणासहस्रकलितं तमप्रतिमवर्चसम्

ယောဂသမာဓိကို ခံယူ၍ ယောဂကို သိမြင်သူသည် အလွန်မစဉ်းစားနိုင်သော—ယောဂအတ္တမဖြစ်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို မြင်တော်မူ၏။ ခေါင်းဖုံးတစ်ထောင်ဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး အရောင်တောက်ပမှုမှာ မည်သည့်အရာနှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်။

Verse 6

महाभोगपतेर्भोगं साध्वास्तीर्य महोच्छ्रयम् तस्मिन्महति पर्यङ्के शेते चैकार्णवे प्रभुः

ကြီးမြတ်သော အာနန္ဒပိုင်ရှင်၏ အမြင့်မြတ်သော အိပ်ရာကို သင့်တော်စွာ ခင်းပြီးနောက် အရှင်မင်းမြတ်သည် တစ်ခုတည်းသော ကောစ्मिकသမုဒ္ဒရာအတွင်းရှိ အလွန်ကြီးမားသော အိပ်ရာပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူ၏။ အလွန်လွန်ကဲသော အခြေအနေ၌ အနှောင်အဖွဲ့ (ပာရှ) ကင်းလွတ်၍ အမြင့်ဆုံး ပတိအဖြစ် တည်တော်မူ၏။

Verse 7

एवं तत्र शयानेन विष्णुना प्रभविष्णुना आत्मारामेण क्रीडार्थं लीलयाक्लिष्टकर्मणा

ဤသို့ ကောစ्मिकရေပြင်ပေါ်၌ ဗိဿနုသည်—ထင်ရှားမှု၌ အင်အားကြီးသော—အနားယူလဲလျောင်းတော်မူ၏။ အတ္တမ၌ ပျော်မွေ့၍ ကိုယ်တိုင်ပြည့်စုံကာ လီလာအတွက်သာ လှုပ်ရှားမှုကို ပေါ်ထွန်းစေပြီး ပင်ပန်းမှုမရှိ၊ ကမ္မမလ မကပ်တော်မူ။ ရှိုင်ဝအမြင်အရ ဤကဲ့သို့ လွယ်ကူသက်သာသော အုပ်ချုပ်မှုသည် ပတိ (ရှီဝ) တော်တစ်ပါးတည်း၏ အခွင့်အာဏာဖြစ်ပြီး ပာရှအောက်ရှိ ပရှုတို့သည် ချည်နှောင်မှုအောက်တွင်သာ လုပ်ဆောင်ကြသည်။

Verse 8

शतयोजनविस्तीर्णं तरुणादित्यसन्निभम् वज्रदण्डं महोत्सेधं नाभ्यां सृष्टं तु पुष्करम्

နာဘီမှ ပုရှ္ကရ—ကြာပန်း—ပေါ်ထွန်းလာ၍ ယောဇနတစ်ရာကျယ်ဝန်းကာ နေထွက်ကဲ့သို့ တောက်ပသည်။ ဝဇ္ဇရဒဏ္ဍကဲ့သို့ တံတောင်ရှိပြီး အမြင့်အလွန်ကြီးမား၏။ ဤသည်မှာ ပတိ (ရှီဝ) ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ဖန်ဆင်းခြင်းသည် အစီအစဉ်တကျ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို ပြသကာ ပရှုတို့၏ လောကကို နောက်ထပ် ပေါ်ထွန်းမှုအတွက် သင့်လျော်စေသည်။

Verse 9

तस्यैवं क्रीडमानस्य समीपं देवमीढुषः हेमगर्भाण्डजो ब्रह्मा रुक्मवर्णो ह्यतीन्द्रियः

နတ်တို့၏ချီးမွမ်းခြင်းနှင့်ထိုက်တန်သော အရှင်သည် ထိုသို့ နတ်ဘဝကစားလျက်ရှိစဉ်၊ ရွှေရောင်ကမ္ဘာဥမှ မွေးဖွားသော ဗြဟ္မာသည် ရွှေရောင်တောက်ပ၍ အာရုံတို့ကို ကျော်လွန်သူဖြစ်ကာ ထိုအရှင်ထံသို့ နီးကပ်လာ하였다။

Verse 10

चतुर्वक्त्रो विशालाक्षः समागम्य यदृच्छया श्रिया युक्तेन दिव्येन सुशुभेन सुगन्धिना

မျက်နှာလေးဖက်၊ မျက်လုံးကျယ်သော ဗြဟ္မာသည် ကံတော်ကြောင့် တွေ့ဆုံလာပြီး၊ နတ်ဘဝ၏တောက်ပမှုဖြင့် အလှတရားပြည့်ဝကာ အနံ့သင်းပျံ့၍၊ မင်္ဂလာသရီး(śrī)နှင့်ပြည့်စုံသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသောအမှတ်အသားဖြင့် ပတိ(Pati)ကို ဖော်ပြသလို ဖြစ်하였다။

Verse 11

क्रीडमानं च पद्मेन दृष्ट्वा ब्रह्मा शुभेक्षणम् सविस्मयमथागम्य सौम्यसम्पन्नया गिरा

ပဒုမ္မပန်းနှင့် ကစားလျက်ရှိသော မင်္ဂလာရှင်—ကြင်နာသောမြင်ကွင်းရှိသူ—ကို မြင်သဖြင့် ဗြဟ္မာသည် အံ့ဩလျက် နီးကပ်လာကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားဖြင့် မိန့်ကြား하였다။

Verse 12

प्रोवाच को भवाञ्छेते ह्य् आश्रितो मध्यमम्भसाम् अथ तस्याच्युतः श्रुत्वा ब्रह्मणस्तु शुभं वचः

ဗြဟ္မာက မိန့်သည်—«ဤရေများ၏အလယ်၌ အားကိုး၍ ဤနေရာတွင် လဲလျောင်းနေသူ သင်သည် မည်သူနည်း?» ထို့နောက် အချျုတ(ဗိဿဏု)သည် ဗြဟ္မာ၏ မင်္ဂလာစကားကို ကြားပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားကာ၊ ပာရှ(ပ束)ဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ဖန်ဆင်းလောကကို ကျော်လွန်သည့် အမြင့်ဆုံး ပတိ(Pati)ကို စူးစမ်းမေးမြန်းခြင်းကို ဆက်လက်ပြု하였다။

Verse 13

उदतिष्ठत पर्यङ्काद् विस्मयोत्फुल्ललोचनः प्रत्युवाचोत्तरं चैव कल्पे कल्पे प्रतिश्रयः

အိပ်ရာမှ ထ၍ မျက်လုံးများ အံ့ဩ၍ ဖွင့်ကျယ်ကာ၊ သင့်လျော်သော အဖြေကို ပြန်ဆို하였다—ကလ္ပတိုင်းကလ္ပတိုင်း၌ ပတိ(Pati)သည် ပာရှု(paśu) အားလုံး၏ မပျက်မကွက် အားကိုးရာနှင့် နားခိုရာ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလျက်။

Verse 14

कर्तव्यं च कृतं चैव क्रियते यच्च किंचन द्यौरन्तरिक्षं भूश्चैव परं पदमहं भुवः

မလုပ်ရသေးသမျှ၊ လုပ်ပြီးသမျှ၊ လုပ်နေသမျှတို့နှင့်အတူ ကောင်းကင်၊ အလယ်ကာလ (အန္တရိက္ခ) နှင့် မြေပြင်တို့ကိုပါ—ငါသည် လောကအားလုံးကို ကျော်လွန်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး အနေအထား၊ အလွန်ထက်မြတ်သော ပတိ (အရှင်) ဖြစ်၏။

Verse 15

तमेवमुक्त्वा भगवान् विष्णुः पुनरथाब्रवीत् कस्त्वं खलु समायातः समीपं भगवान्कुतः

ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ကောင်းမြတ်သော အရှင် ဗိဿဏုသည် ထပ်မံ၍ မေးမြန်းတော်မူ၏—“အို အလေးအမြတ်ခံရသူ၊ အနီးသို့ လာရောက်သူ သင်သည် အမှန်တကယ် မည်သူနည်း။ အို ဘဂဝန်၊ သင်သည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသနည်း။”

Verse 16

क्व वा भूयश् च गन्तव्यं कश् च वा ते प्रतिश्रयः को भवान् विश्वमूर्तिर्वै कर्तव्यं किं च ते मया

“ဤနေရာမှ ထပ်မံ၍ ငါသည် ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း။ သင့်အတွက် အားကိုးရာ (အရိပ်အာဝါသ) သည် အဘယ်နည်း။ သင်သည် အမှန်တကယ် မည်သူနည်း—ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံးကို ကိုယ်ရုပ်အဖြစ် ထင်ရှားသောသူရေ။ ထို့ပြင် သင့်အတွက် ငါက ဘာကို လုပ်ပေးရမည်နည်း။”

Verse 17

एवं ब्रुवन्तं वैकुण्ठं प्रत्युवाच पितामहः मायया मोहितः शंभोर् अविज्ञाय जनार्दनम्

ဗိုင်ကుంఠ (ဗိဿဏု) သည် ဤသို့ ပြောဆိုနေစဉ် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ပြန်လည်ဖြေကြား၏—ရှံဘု (ရှီဝ) ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်၍၊ ထို့ကြောင့် ဇနာရ္ဒန (ဗိဿဏု) ကို အမှန်အတိုင်း မသိမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 18

मायया मोहितं देवम् अविज्ञातं महात्मनः यथा भवांस्तथैवाहम् आदिकर्ता प्रजापतिः

“မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သော ထိုဒေဝသည် မဟာအတ္မာကို မသိမြင်ခဲ့။ သင်ကဲ့သို့ပင် ငါလည်း ထိုကဲ့သို့—အစဉ်အလာ အရင်းအမြစ် ဖန်ဆင်းရှင်၊ ပရဇာပတိ ဖြစ်၏။”

Verse 19

सविस्मयं वचः श्रुत्वा ब्रह्मणो लोकतन्त्रिणः अनुज्ञातश् च ते नाथ वैकुण्ठो विश्वसंभवः

လောကစည်းကမ်းကို စီမံထိန်းညှိသော ဘြဟ္မာ၏ အံ့ဩဖွယ်သော စကားကို ကြားသော်၊ စကြဝဠာ၏ မူလအကြောင်းဖြစ်သော သခင် ဝိုင်ကుంఠသည်လည်း “အို နာထ” ဟု၍ ခွင့်ပြုသဘောတူတော်မူ၏။

Verse 20

कौतूहलान्महायोगी प्रविष्टो ब्रह्मणो मुखम् इमानष्टादश द्वीपान् ससमुद्रान् सपर्वतान्

စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် မဟာယောဂီသည် ဘြဟ္မာ၏ ပါးစပ်အတွင်း ဝင်ရောက်ကာ၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့် တောင်တန်းများပါဝင်သော ဒွီပ ၁၈ ခုကို မြင်တွေ့၍ ဖန်ဆင်းရှင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်အတွင်း စကြဝဠာ၏ စနစ်တကျဖြစ်မှုကို ထင်ရှားစေ하였다။

Verse 21

प्रविश्य सुमहातेजाश् चातुर्वर्ण्यसमाकुलान् ब्रह्मणस्तम्भपर्यन्तं सप्तलोकान् सनातनान्

အလွန်တောက်ပသော တေဇောဖြင့် လင်းလက်၍ ဝဏ္ဏ ၄ မျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဘြဟ္မာ၏ စကြဝဠာတိုင်တန်းအဆုံးတိုင် ရှည်လျားသော ထာဝရ ခုနစ်လောကထဲသို့ ဝင်ရောက်သော်၊ သခင်၏ အမိန့်တော်သည် အားလုံးကို လွှမ်းမိုးနေ၏။

Verse 22

ब्रह्मणस्तूदरे दृष्ट्वा सर्वान्विष्णुर्महाभुजः अहो ऽस्य तपसो वीर्यम् इत्युक्त्वा च पुनः पुनः

ဘြဟ္မာ၏ ဝမ်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို မြင်သော်၊ လက်တံကြီးသော ဗိဿဏုသည် “အဟော! သူ၏ တပသ၏ အင်အားသည် မည်မျှ ပြင်းထန်သနည်း” ဟု မကြာခဏ ထပ်တလဲလဲ ဆိုတော်မူ၏။

Verse 23

अटित्वा विविधांल्लोकान् विष्णुर्नानाविधाश्रयान् ततो वर्षसहस्रान्ते नान्तं हि ददृशे यदा

ဗိဿဏုသည် အမျိုးမျိုးသော အလောကများကို လှည့်လည်ကာ နေရာအခြေခံအမျိုးမျိုးတွင် အားကိုးနေထိုင်ပြီးနောက်၊ နှစ်တစ်ထောင် ကုန်လွန်သော်လည်း ထိုအဆုံးမဲ့သော တိုင်တန်း၏ အဆုံးကို မမြင်ရသေးချေ။

Verse 24

तदास्य वक्त्रान्निष्क्रम्य पन्नगेन्द्रनिकेतनः नारायणो जगद्धाता पितामहमथाब्रवीत्

ထို့နောက် မိမိ၏ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နာရာယဏ—လောကတို့ကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ နဂါးမင်း ရှေရှာ၏ အိမ်ရာ၌ နေထိုင်သူ—သည် ပိတာမဟာ ဘြဟ္မာအား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 25

भगवानादिरङ्कश् च मध्यं कालो दिशो नभः नाहमन्तं प्रपश्यामि उदरस्य तवानघ

အို ဘုရားသခင်မြတ်စွာ! သင်သည် အစ၊ အနားယူရာ၊ အလယ်ဖြစ်၏။ သင်သည် ကာလ၊ အရပ်မျက်နှာများနှင့် ကောင်းကင်တိုင်ဖြစ်၏။ သို့သော် အပြစ်ကင်းရှင်းသူအို၊ သင်၏ အလွန်ကြီးမားသော ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အဆုံးကို မမြင်နိုင်ပါ။

Verse 26

एवमुक्त्वाब्रवीद्भूयः पितामहमिदं हरिः भगवानेवमेवाहं शाश्वतं हि ममोदरम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဘဂဝန် ဟရီသည် ပိတာမဟာ (ဘြဟ္မာ) ကို ထပ်မံမိန့်ကြားတော်မူသည်—“ဤသို့ပင် ငါလည်းဖြစ်၏။ ငါ၏ ဂರ್ಭ/အရင်းအမြစ်သည် အမြဲတမ်း နိစ္စတည်၏။”

Verse 27

प्रविश्य लोकान् पश्यैतान् अनौपम्यान्सुरोत्तम ततः प्राह्लादिनीं वाणीं श्रुत्वा तस्याभिनन्द्य च

အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး! ဤလောကများထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဤအာလမ္ဘာများကို ကြည့်ရှုလော့။ ထို့နောက် ပျော်ရွှင်မှု ပေးသော သာယာသံတော်ကို ကြားသဖြင့် ထိုစကားတော်ကို ဂုဏ်ပြုလက်ခံကာ ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 28

श्रीपतेरुदरं भूयः प्रविवेश पितामहः तानेव लोकान् गर्भस्थान् अपश्यत् सत्यविक्रमः

ထို့နောက် ပိတာမဟာ (ဘြဟ္မာ) သည် သြရီပတိ (ဗိဿနု) ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ထပ်မံဝင်ရောက်လေ၏။ ထိုနေရာတွင် သတ္တိမှန်ကန်သူသည် အဲဒီလောကများကိုပင် ဂರ್ಭအနေအထားဖြင့် ဖုံးကွယ်တည်ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လေ၏—ဖန်ဆင်းခြင်း၏ မထင်ရှားသေးသော မျိုးစေ့အဖြစ် ဘုရားအတွင်း၌ ထိန်းသိမ်းထားသကဲ့သို့။

Verse 29

पर्यटित्वा तु देवस्य ददृशे ऽन्तं न वै हरेः ज्ञात्वा गतिं तस्य पितामहस्य द्वाराणि सर्वाणि पिधाय विष्णुः विभुर्मनः कर्तुमियेष चाशु सुखं प्रसुप्तो ऽहमिति प्रचिन्त्य

ရှာဖွေ၍လှည့်လည်သော်လည်း ဟရီ (ဗိဿနု) သည် ထိုသိဝတန်လင်္ဂ၏ အဆုံးကို မမြင်နိုင်ခဲ့။ ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) သွားရာလမ်းကြောင်းကို သိမြင်ပြီးနောက် အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော ဗိဿနုသည် အပြင်ဘက်ရှာဖွေရန် လမ်းပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ကာ ချက်ချင်း စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေလို၍ «ငါ သက်သာစွာ အနားယူမည်» ဟု စဉ်းစား하였다။

Verse 30

ततो द्वाराणि सर्वाणि पिहितानि समीक्ष्य वै सूक्ष्मं कृत्वात्मनो रूपं नाभ्यां द्वारमविन्दत

ထို့နောက် တံခါးအားလုံး အမှန်တကယ် ပိတ်ထားသည်ကို မြင်သော် မိမိ၏ရုပ်ကို အလွန်သိမ်မွေ့စေပြီး နာဗီမှတစ်ဆင့် အပေါက်တစ်ပေါက်ကို တွေ့ရှိ하였다။ ၎င်းသည် ယောဂလမ်းကြောင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်၍ ပာရှ (pāśa) ကြောင့် သာမန်လမ်းများ ပိတ်ကွက်သည့်အခါ ပသု (paśu) သော ချုပ်နှောင်ခံဝိညာဉ်သည် ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေသော်လည်း ပတိ (Pati) အရှင်သာ အမှန်တရားလမ်းကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 31

पद्मसूत्रानुसारेण चान्वपश्यत्पितामहः उज्जहारात्मनो रूपं पुष्कराच्चतुराननः

ကြာပန်း၏ သိမ်မွေ့သော အမျှင်ကြိုးကို လိုက်၍ ပိတामဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာလေးဖက်ရှိသူသည် ပုရှ္ကရ (Puṣkara) ကြာကန်မှ မိမိ၏ရုပ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထင်ရှားစေ하였다။

Verse 32

विरराजारविन्दस्थः पद्मगर्भसमद्युतिः ब्रह्मा स्वयंभूर्भगवाञ् जगद्योनिः पितामहः

တောက်ပသော ကြာပန်းပေါ်၌ ထိုင်လျက်၊ ကြာဝမ်း၏ ရောင်ခြည်ကဲ့သို့ လင်းလက်နေသော ဗြဟ္မာ—ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသူ (Svayambhū)、ဘဂဝန်၊ လောကတို့၏ မူလအမိဝမ်း၊ ပိတामဟ—သည် ဂုဏ်ရောင်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 33

एतस्मिन्नन्तरे ताभ्याम् एकैकस्य तु कृत्स्नशः वर्तमाने तु संघर्षे मध्ये तस्यार्णवस्य तु

ထိုအချိန်တွင် ထိုနတ်နှစ်ပါးသည် တစ်ပါးစီ မိမိ၏ အင်အားအလုံးစုံကို ထုတ်သုံးကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု၌ ပါဝင်နေစဉ်၊ ထိုပဋိပက္ခသည် ကောစ्मिक သမုဒ္ဒရာ၏ အလယ်ဗဟို၌ ဖြစ်ပွားနေ하였다။

Verse 34

कुतो ऽप्यपरिमेयात्मा भूतानां प्रभुरीश्वरः शूलपाणिर्महादेवो हेमवीरांबरच्छदः

မသိနိုင်သော အရင်းအမြစ်မှပင် မိမိအတ္တသည် တိုင်းတာမရအောင် အနန္တကြီးမားသော အရှင်—သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အရှင်နှင့် အဓိပတိ—သည် သုံးမြှားကိုင် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) အဖြစ် ပေါ်ထွန်း၍ ရွှေရောင် သူရဲကောင်းဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းတော်မူ၏။

Verse 35

अगच्छद्यत्र सो ऽनन्तो नागभोगपतिर् हरिः शीघ्रं विक्रमतस्तस्य पद्भ्याम् आक्रान्तपीडिताः

ဟရီ—အနန္တ၊ မြွေခင်းပေါ်၌ အနားယူတော်မူသော အရှင်—သည် လျင်မြန်စွာ ခြေလှမ်းကြီးဖြင့် သွားလေ၏။ သူ၏ အမြန်တိုးတက်သော ခြေဖဝါးတို့ကြောင့် လမ်းပေါ်ရှိသူတို့သည် ဖိနှိပ်ခံ၍ ဒုက္ခရောက်ကြ၏။

Verse 36

उद्भूतास्तूर्णमाकाशे पृथुलास्तोयबिन्दवः अत्युष्णश्चातिशीतश् च वायुस्तत्र ववौ पुनः

ထို့နောက် ကောင်းကင်၌ ရေစက်ကြီးများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုနေရာတွင် လေတစ်စင်း ထပ်မံတိုက်ခတ်လာ၍ တစ်ခါတစ်ရံ အလွန်ပူ၊ တစ်ခါတစ်ရံ အလွန်အေး ဖြစ်လေသည်—ပတိ၊ အရှင်ရှီဝ၏ မမြင်ရသော အုပ်ချုပ်မှုအောက်၌ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်မှုကို ညွှန်ပြသကဲ့သို့။

Verse 37

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं ब्रह्मा विष्णुमभाषत अब्बिन्दवश् च शीतोष्णाः कम्पयन्त्यंबुजं भृशम्

ထိုအံ့ဩဖွယ်ကြီးကို မြင်၍ ဘြဟ္မာသည် ဗိෂ္ဏုအား ပြောလေသည်—“ဤရေစက်တို့သည် တစ်ခါအေး တစ်ခါပူ ဖြစ်ကာ ကြာပန်းကို အလွန်တုန်ခါစေသည်” ဟု။

Verse 38

एतन्मे संशयं ब्रूहि किं वा त्वन्यच्चिकीर्षसि एतदेवंविधं वाक्यं पितामहमुखोद्गतम्

ဤသံသယကို ကျွန်ုပ်အား ဖြေရှင်းပေးပါ—အမှန်တကယ် သင်သည် အခြားအရာ မည်သို့ ပြုလိုသနည်း။ အကြောင်းမူကား ဤကဲ့သို့သော စကားသည် ပိတာမဟာ (ဘြဟ္မာ) ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 39

श्रुत्वाप्रतिमकर्मा हि भगवानसुरान्तकृत् किं नु खल्वत्र मे नाभ्यां भूतमन्यत्कृतालयम्

ဤသို့ကြားသော် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ကုသိုလ်ကမ္မရှိသည့် ဘုရားသခင်၊ အသူရတို့ကို ဖျက်ဆီးသူသည် စဉ်းစားတော်မူ၏—«ဤနေရာ၌ ငါ၏ နာဘီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဤအရာသည် အဘယ်နည်း၊ ဤနေရာကို အိမ်အဖြစ်ယူထားသော အခြားသတ္တဝါတစ်ပါးလော?»

Verse 40

वदति प्रियमत्यर्थं मन्युश्चास्य मया कृतः इत्येवं मनसा ध्यात्वा प्रत्युवाचेदमुत्तरम्

အတွင်းစိတ်၌—«သူသည် နှစ်သက်ဖွယ်စကားကို ပြောသော်လည်း ငါ၏ အမျက်သည် သူ့အပေါ် ထလာပြီ» ဟု—စဉ်းစားတော်မူကာ မနောဖြင့် ထိုသို့တရားသဘောကို ငြိမ်သက်စွာ တွေးတော်မူပြီးနောက် အောက်ပါအဖြေကို ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏။

Verse 41

किमत्र भगवानद्य पुष्करे जातसंभ्रमः किं मया च कृतं देव यन्मां प्रियमनुत्तमम्

«အဘယ်ကြောင့်နည်း၊ ဘုရားသခင်မြတ်တော်၊ ယနေ့ ပုရှ္ကရ၌ ဤသို့ ရုတ်တရက် အလျင်အမြန်ဖြစ်လာသနည်း။ အို ဒေဝ၊ ငါသည် အဘယ်အမှုကို ပြုခဲ့သဖြင့် ငါ့ကို သင်၏ အမြတ်ဆုံး ချစ်သူဟု သဘောထားတော်မူသနည်း»

Verse 42

भाषसे पुरुषश्रेष्ठ किमर्थं ब्रूहि तत्त्वतः एवं ब्रुवाणं देवेशं लोकयात्रानुगं ततः

အို သတ္တဝါတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သင်သည် အဘယ်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပြောဆိုသနည်း။ တတ္တဝအတိုင်း အမှန်တကယ် ပြောပြပါ။ ထိုသို့ လောကလမ်းစဉ်အတိုင်း ဆောင်ရွက်တော်မူသော ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို မေးမြန်းကာ ထို့နောက် ဆက်လက်စုံစမ်းကြ၏။

Verse 43

प्रत्युवाचाम्बुजाभाक्षं ब्रह्मा वेदनिधिः प्रभुः यो ऽसौ तवोदरं पूर्वं प्रविष्टो ऽहं त्वदिच्छया

ဗြဟ္မာ—အရှင်၊ ဝေဒတို့၏ خزانہ—သည် ကြာပန်းမျက်စိရှိသူအား ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏—«အရင်က သင်၏ အလိုတော်အတိုင်း သင်၏ ဝမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သူသည် ငါပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 44

यथा ममोदरे लोकाः सर्वे दृष्टास्त्वया प्रभो तथैव दृष्टाः कार्त्स्न्येन मया लोकास्तवोदरे

အရှင်ဘုရား၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ဝမ်းအတွင်း၌ လောကအားလုံးကို မြင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူပင် ကျွန်ုပ်လည်း သင်၏ဝမ်းအတွင်း၌ လောကအားလုံးကို အပြည့်အစုံ မကျန်မရှိ မြင်ခဲ့ပါသည်။

Verse 45

ततो वर्षसहस्रात्तु उपावृत्तस्य मे ऽनघ त्वया मत्सरभावेन मां वशीकर्तुमिच्छता

ထို့နောက် အပြစ်ကင်းရှင်းသူရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် နှစ်တစ်ထောင်ကြာပြီး ပြန်လည်ရောက်လာသောအခါ၊ သင်သည် မတ်ဆရာ (မနာလိုစိတ်) ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို အာဏာအောက်သို့ ချုပ်ကိုင်နှိမ်နင်းလိုခဲ့ပါသည်။

Verse 46

आशु द्वाराणि सर्वाणि पिहितानि समन्ततः ततो मया महाभाग संचिन्त्य स्वेन तेजसा

လျင်မြန်စွာ တံခါးအားလုံးကို အရပ်ရပ်မှ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် မဟာကံကောင်းသူရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် စဉ်းစားသုံးသပ်ကာ ကိုယ်ပိုင်တေဇ (tejas) ဖြင့် ဆုံးဖြတ်လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

Verse 47

लब्धो नाभिप्रदेशेन पद्मसूत्राद्विनिर्गमः मा भूत्ते मनसो ऽल्पो ऽपि व्याघातो ऽयं कथंचन

“နာဘီဒေသမှ ပဒ္မတံတား (ကြာပင်တံ) ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို ရရှိပြီ။ သင်၏စိတ်၌ အနည်းငယ်မျှပင် မနှောင့်ယှက်စေပါနှင့်—ဤအတားအဆီးသည် မည်သို့မျှ မဖြစ်ပေါ်စေပါနှင့်။”

Verse 48

इत्येषानुगतिर्विष्णो कार्याणाम् औपसर्पिणी यन्मयानन्तरं कार्यं ब्रूहि किं करवाण्यहम्

“ထို့ကြောင့် ဗိဿဏုရေ၊ ဤသည်မှာ ဤလုပ်ငန်းများနောက်ဆက်တွဲ အစဉ်လိုက် နီးကပ်လာသော လုပ်ဆောင်ရမည့်လမ်းစဉ် ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်လုပ်ရမည့် အလုပ်သည် အဘယ်နည်း—ကျွန်ုပ် ဘာလုပ်ရမည်နည်းဟု ပြောပါ။”

Verse 49

ततः परममेयात्मा हिरण्यकशिपो रिपुः अनवद्यां प्रियामिष्टां शिवां वाणीं पितामहात्

ထို့နောက် ဟိရဏ္ယကသိပု၏ ရန်သူ—အတိုင်းအတာမရှိသော အတ္တသဘောတော်ရှင်—သည် ပိတামဟ (ဗြဟ္မာ) ထံမှ အပြစ်ကင်း၍ ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်၊ အလိုအလျောက်လိုလားအပ်သော၊ မင်္ဂလာရှိသော ကောင်းချီးဝါစကားကို လက်ခံရရှိ하였다။

Verse 50

श्रुत्वा विगतमात्सर्यं वाक्यमस्मै ददौ हरिः न ह्येवमीदृशं कार्यं मयाध्यवसितं तव

မနာလိုမှုကင်းစင်သွားသော သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ဟရီ (ဝိෂ္ဏု) က ပြော하였다—“ဤသို့သော အလုပ်ကို သင်လုပ်ရန် ငါ မဆုံးဖြတ်ထားပါ။”

Verse 51

त्वां बोधयितुकामेन क्रीडापूर्वं यदृच्छया आशु द्वाराणि सर्वाणि घाटितानि मयात्मनः

သင့်ကို သတိပေးနှိုးဆော်လိုသောကြောင့်၊ ကစားပျော်ရွှင်သကဲ့သို့ အစပြု၍ မတော်တဆအလိုက်သင့်သလို၊ ငါသည် ငါ့အိမ်တော်၏ တံခါးအားလုံးကို ချက်ချင်းပိတ်စေခဲ့သည်။

Verse 52

न ते ऽन्यथावगन्तव्यं मान्यः पूज्यश् च मे भवान् सर्वं मर्षय कल्याण यन्मयापकृतं तव

ဤအရာကို အခြားနည်းဖြင့် မနားလည်ရ။ ငါ့အတွက် သင်သည် ဂုဏ်ပြုထိုက်သူ၊ ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်သည်။ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ငါက သင့်အပေါ် ပြုမိသော အမှားအားလုံးကို အပြည့်အဝ ခွင့်လွှတ်ပါ။

Verse 53

अस्मान् मयोह्यमानस्त्वं पद्मादवतर प्रभो नाहं भवन्तं शक्नोमि सोढुं तेजोमयं गुरुम्

အို သခင်၊ သင်၏ တောက်ပသော ရောင်ခြည်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို လွှမ်းမိုးနေပါသည်—အို မဟာရှင်၊ ပဒ్మ (ကြာပန်း) မှ ဆင်းလာပါ။ အလင်းတောက်လောင်သန့်စင်သော ဂုရုတော်ဖြစ်သည့် သင်ကို ငါ မခံနိုင်ပါ။

Verse 54

स होवाच वरं ब्रूहि पद्मादवतर प्रभो पुत्रो भव ममारिघ्न मुदं प्राप्स्यसि शोभनाम्

ထိုအခါ သူကဆို၏— «အရှင်ဘုရား၊ အပေးအယူတစ်ပါးကို ရွေးချယ်ပါ။ ပဒ్మမှ ဆင်းသက်ပါ၊ မဟာသခင်။ ကျွန်ုပ်၏သားဖြစ်ပါ၊ ရန်သူဖျက်သမား။ ထိုသို့ဖြင့် မင်္ဂလာတင့်တယ်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ရရှိမည်»။

Verse 55

सद्भाववचनं ब्रूहि पद्मादवतर प्रभो स त्वं च नो महायोगी त्वमीड्यः प्रणवात्मकः

ပဒ್ಮမှ မွေးဖွားသော အရှင်ဘုရား၊ စိတ်ရင်းမှန်ကန်သော စကားကို မိန့်ကြားပါ။ အရှင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မဟာယောဂီ၊ ချီးမွမ်းထိုက်သူ၊ အိုံ (ပရဏဝ) သဒ္ဒါ၏ သဘောတရားကိုယ်တိုင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 56

अद्यप्रभृति सर्वेशः श्वेतोष्णीषविभूषितः पद्मयोनिरिति ह्येवं ख्यातो नाम्ना भविष्यसि

«ယနေ့မှစ၍ အရှင်အပေါင်းတို့၏ အရှင်၊ အဖြူရောင် ခေါင်းပေါင်းဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော အရှင်သည် ‘ပဒ္မယောနိ’ ဟူသော နာမဖြင့်—‘ပဒ္မမှ မွေးဖွားသူ’ ဟူ၍—ကျော်ကြားလာမည်»။

Verse 57

पुत्रो मे त्वं भव ब्रह्मन् सप्तलोकाधिपः प्रभो ततः स भगवान्देवो वरं दत्त्वा किरीटिने

«ဗြဟ္မန်အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏သားဖြစ်ပါ၊ အရှင်ဘုရား။ ခုနှစ်လောက၏ အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်ပါ» ဟုဆိုပြီးနောက်၊ ထိုဘဂဝန်ဒေဝသည် မကွတ်ဆောင်းသူအား ပေးတော်မူသော အပေးအယူကို ချီးမြှင့်တော်မူ၏။

Verse 58

एवं भवतु चेत्युक्त्वा प्रीतात्मा गतमत्सरः प्रत्यासन्नम् अथायान्तं बालार्काभं महाननम्

«ဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ» ဟုဆိုကာ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်၍ မနာလိုမှုကင်းသွားသည်။ ထို့နောက် အနီးသို့ လာရောက်နေသော မျက်နှာကြီးမြတ်၍ နေထွက်သစ်ကဲ့သို့ တောက်ပသူကို မြင်၏။

Verse 59

भवमत्यद्भुतं दृष्ट्वा नारायणमथाब्रवीत् अप्रमेयो महावक्त्रो दंष्ट्री ध्वस्तशिरोरुहः

အလွန်အံ့ဩဖွယ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပဝ (ရှီဝ) ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် နာရာယဏက ပြောကြား၏။ ထိုအရှင်သည် တိုင်းတာမရသော အပရမေယ၊ မျက်နှာကြီးကျယ်၍ ချွန်ထက်သော အံသွားများ ထင်ရှားကာ ဆံပင်တို့သည် မီးလောင်၍ ပျက်ကွယ်သွားလေ၏။

Verse 60

दशबाहुस्त्रिशूलाङ्को नयनैर्विश्वतः स्थितः लोकप्रभुः स्वयं साक्षाद् विकृतो मुञ्जमेखली

သူသည် လက်ဆယ်ချောင်းရှိ၍ တြိရှူလ (သုံးခွ) အမှတ်တံဆိပ်ကို ဆောင်ကာ၊ မျက်စိတို့သည် အရပ်အနှံ့တည်၍ အရာအားလုံးကို မြင်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သူသည် လောကတို့၏ အရှင်—ရှီဝ ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်ပေါ်ထွန်းလာသူ—အံ့ဩဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ မုဉ္ဇမြက် ခါးပတ်ကို ချည်ထားလေ၏။

Verse 61

मेण्ढ्रेणोर्ध्वेन महता नर्दमानो ऽतिभैरवम् कः खल्वेष पुमान् विष्णो तेजोराशिर् महाद्युतिः

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်မြည်ဟည်းသံဖြင့်၊ မဟာသန်မာသော ပုရుషအင်အားကို အထက်သို့ မြှောက်တင်ကာ ရှိနေသဖြင့်၊ ဗိဿဏုက အော်ဟစ်မေးမြန်း၏—“ဤပုရుషသည် မည်သူနည်း? မီးတောက်တောက် တေဇောအစုကြီး၊ အလွန်တောက်ပသော ရောင်ခြည်မဟာတန်ခိုးပင်!”

Verse 62

व्याप्य सर्वा दिशो द्यां च इत एवाभिवर्तते तेनैवमुक्तो भगवान् विष्णुर्ब्रह्माणमब्रवीत्

အရပ်အားလုံးနှင့် ကောင်းကင်တိုင်အောင် ပျံ့နှံ့ဖုံးလွှမ်းကာ၊ ထိုနေရာမှပင် ပြန်လှည့်လာသည်။ ထိုသို့ ပြောဆိုခံရပြီးနောက်၊ အရှင် ဗိဿဏုသည် ဗြဟ္မာအား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 63

पद्भ्यां तलनिपातेन यस्य विक्रमतो ऽर्णवे वेगेन महताकाशे ऽप्युत्थिताश् च जलशयाः

သူ၏ ခြေထောက်ဖြင့် မြေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တိုက်ခတ်သံကြောင့်၊ သူ လှမ်းလျှောက်သွားရာတွင် သမုဒ္ဒရာသည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လှိုင်းထလာပြီး၊ သမုဒ္ဒရာ၏ အနားယူနေသော ရေများပင် မဟာကောင်းကင်သို့ ပစ်တင်ခံရလေ၏။ ဤသည်မှာ အမြင့်ဆုံး အရှင် (ပတိ) ၏ မတားဆီးနိုင်သော တန်ခိုးကို ထင်ရှားစေသည်—အရာဓာတ်အားလုံးသည် သူ့ရှေ့၌ လှုပ်ရှားရ၏။

Verse 64

स्थूलाद्भिर् विश्वतो ऽत्यर्थं सिच्यसे पद्मसंभव घ्राणजेन च वातेन कम्प्यमानं त्वया सह

အို ကြာပန်းမွေးဖွားသော ဘြဟ္မာရေ၊ ထူထဲသော ရေဓာတ်တို့က သင်ကို အရပ်အနှံ့ အပြည့်အဝ စိုစွတ်စေ၏။ ထို့ပြင် အနံ့၏ အင်အားမှ ပေါ်လာသော လေဓာတ်ကြောင့် သင်နှင့်အတူ ဤလောကတစ်ခုလုံး လှုပ်ခတ်နေသည်—ဓာတ်တရားတို့က ပေါ်လွင်သော ဖန်ဆင်းမှုကို လှုပ်ရှားစေ၏။

Verse 65

दोधूयते महापद्मं स्वच्छन्दं मम नाभिजम् समागतो भवानीशो ह्य् अनादिश्चान्तकृत्प्रभुः

ငါ့နာဗီမှ ပေါက်ဖွားသော ကြာပန်းကြီးသည် ကိုယ်တိုင်အလိုလို တုန်ခါနေ၏။ ထို့နောက် ဘဝာနီ၏ အရှင်—အစမရှိသော အရှင်ရှီဝ၊ အရာအားလုံးကို ငြိမ်းချမ်းစေသော အာဏာရှင်ကြီး—ရောက်လာ၏။

Verse 66

भवानहं च स्तोत्रेण उपतिष्ठाव गोध्वजम् ततः क्रुद्धो ऽम्बुजाभाक्षं ब्रह्मा प्रोवाच केशवम्

“သင်နှင့်ငါသည် စတုတ္ထ (စတိုးထရ) သီချင်းဖြင့် နွားတံဆိပ်တင်သော အရှင် (ရှီဝ) ထံ၌ ရိုသေစွာ ရပ်တည်ဝတ်ပြုခဲ့ကြ၏။ ထို့နောက် ဒေါသထွက်သော ဘြဟ္မာသည် ကြာမျက်လုံးရှိ ကေသဝ (ဗိဿနု) ကို ပြောဆို၏။”

Verse 67

भवान्न नूनमात्मानं वेत्ति लोकप्रभुं विभुम् ब्रह्माणं लोककर्तारं मां न वेत्सि सनातनम्

အမှန်တကယ် သင်သည် ကိုယ်ပိုင် အတ္တမန်ကို မသိသေး—လောကတို့၏ အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော အရှင်ကို မသိသေး။ ထို့ပြင် သင်သည် လောကကို ဖန်ဆင်း၍ စီမံသတ်မှတ်သော ဘြဟ္မာဖြစ်သည့် ငါကိုလည်း စနာတန (ထာဝရ) အဖြစ် မသိမြင်။

Verse 68

को ह्यसौ शङ्करो नाम आवयोर्व्यतिरिच्यते तस्य तत्क्रोधजं वाक्यं श्रुत्वा हरिरभाषत

“ငါတို့နှစ်ဦးမှ ကွဲပြား၍ ‘ရှင်ကရ’ ဟု ခေါ်သောသူသည် မည်သူနည်း?” ဟု သူ၏ ဒေါသမှ ပေါက်ဖွားသော စကားကို ကြားပြီးနောက် ဟရီ (ဗိဿနု) က ပြန်လည်ပြောဆို၏။

Verse 69

मा मैवं वद कल्याण परिवादं महात्मनः महायोगेन्धनो धर्मो दुराधर्षो वरप्रदः

အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ဤသို့ မပြောပါနှင့်—မဟာအတ္တရှိသော အရှင်ကို အပြစ်တင်စကား မဆိုပါနှင့်။ မဟာယောဂ၏ လောင်စာဖြစ်သော ဓမ္မသည် မချိုးဖောက်နိုင်ဘဲ ကောင်းချီးပေးတတ်၏; ဓမ္မအားဖြင့် ပရှုသည် ချုပ်နှောင်မှုကို ကျော်လွန်ကာ ပတိ၏ ကရုဏာသို့ ဦးတည်ရ၏။

Verse 70

हेतुरस्याथ जगतः पुराणपुरुषो ऽव्ययः बीजी खल्वेष बीजानां ज्योतिरेकः प्रकाशते

အရှင်တော်သည် ဤလောကကြီး၏ အကြောင်းရင်းတကယ်တမ်း—ရှေးဦးပုရုရှ၊ မပျက်မယွင်းသောသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ အစေ့အားလုံး၏ အစေ့ကို ထမ်းဆောင်သော မူလရင်းမြစ်လည်း ဖြစ်၍၊ အလင်းတစ်ပါးတည်းအဖြစ် ထွန်းလင်းကာ ၎င်းတို့၏ အလင်းပေးသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 71

बालक्रीडनकैर्देवः क्रीडते शङ्करः स्वयम् प्रधानमव्ययो योनिर् अव्यक्तं प्रकृतिस्तमः

ဒေဝတော် ရှင်သင်္ကရသည် ကိုယ်တော်တိုင် ကလေးကစားစရာများနှင့် ကစားသကဲ့သို့ ကစားတော်မူ၏။ မူလ ပရဓာနသည် မပျက်မယွင်းသော မိခင်အိမ် (ယိုးနိ) ဖြစ်၍၊ မဖော်ပြနိုင်သော အဗျက်တ—ပရကృతိ၊ တမသ၏ သဘောတရား ဖြစ်၏။

Verse 72

मम चैतानि नामानि नित्यं प्रसवधर्मिणः यः कः स इति दुःखार्तैर् दृश्यते यतिभिः शिवः

ဤအရာတို့သည် ငါ၏ နာမတော်များ ဖြစ်ကြ၍၊ အမြဲတမ်း ပေါ်ထွန်းစေသော သဘော (လောကများကို) ရှိ၏။ သတ္တဝါတို့ ဒုက္ခရောက်၍ «သူကား မည်သူနည်း—ဘာဖြစ်သနည်း» ဟု မေးမြန်းသောအခါ၊ ထိုရှီဝ (ပတိ—အရှင်) ကို ယတိတို့ (တပသီမြင်သူများ) မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 73

एष बीजी भवान्बीजम् अहं योनिः सनातनः स एवमुक्तो विश्वात्मा ब्रह्मा विष्णुमपृच्छत

«သူသည် အစေ့ကို ထမ်းဆောင်သူ; သင်သည် အစေ့; ငါသည် အနန္တကာလ မိခင်အိမ် (ယိုးနိ) ဖြစ်၏» ဟု ဆိုလျက်။ ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသောအခါ၊ လောက၏ အတ္တဖြစ်သော ဘြဟ္မာသည် ဗိဿဏုကို ထပ်မံ မေးမြန်း၏။

Verse 74

भवान् योनिरहं बीजं कथं बीजी महेश्वरः एतन्मे सूक्ष्ममव्यक्तं संशयं छेत्तुमर्हसि

အရှင်သည် ယိုးနီ (အမိဝမ်း) ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်သည် ဘီဇ (မျိုးစေ့) ဖြစ်သည်—ထိုသို့ဆိုလျှင် မဟေရှ္ဝရကို မျိုးစေ့ကိုင်ဆောင်သူဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း။ ဤအရာသည် နူးညံ့လျှို့ဝှက်၍ မဖော်ပြသေးသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ သံသယကို ဖြတ်တောက်ပေးရန် အရှင်သည် သင့်တော်ပါသည်။

Verse 75

ज्ञात्वा च विविधोत्पत्तिं ब्रह्मणो लोकतन्त्रिणः इमं परमसादृश्यं प्रश्नम् अभ्यवदद्धरिः

ဟရီသည် လောကစည်းကမ်းကို ထိန်းညှိသူ ဘြဟ္မာ၏ မျိုးစုံသော ပေါ်ပေါက်လာပုံများကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ အမြင့်ဆုံးသော တတ္တဝ (အမှန်တရား) နှင့် အလွန်ကိုက်ညီသည့် အလွန်သင့်တော်သော မေးခွန်းကို ထုတ်မေး하였다။

Verse 76

अस्मान्महत्तरं भूतं गुह्यमन्यन्न विद्यते महतः परमं धाम शिवम् अध्यात्मिनां पदम्

ဤပေါ်လွင်သော တတ္တဝ ထက် ကြီးမြတ်သည့် လျှို့ဝှက်သော အမှန်တရား အခြားမရှိ။ မဟတ် (mahat) ထက် အလွန်မြင့်သော အထွဋ်အမြတ် နေရာတော်မှာ ရှိဝ (Śiva) ဖြစ်ပြီး၊ အတ္တမသိသူတို့၏ အတွင်းပိုင်း ဝိညာဉ်ရေး ပန်းတိုင် ဖြစ်သည်။

Verse 77

द्विविधं चैवमात्मानं प्रविभज्य व्यवस्थितः निष्कलस्तत्र यो ऽव्यक्तः सकलश् च महेश्वरः

ထို့ကြောင့် အရှင်သည် မိမိအတ္တကို နှစ်မျိုးခွဲ၍ တည်မြဲစွာ နေတော်မူသည်—အပိုင်းမဲ့ မဖော်ပြသေးသော နိစ္ကလ (Niṣkala) အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်လွင်သော စကလ (Sakala) မဟေရှ္ဝရ အဖြစ်လည်းကောင်း။

Verse 78

यस्य मायाविधिज्ञस्य अगम्यगहनस्य च पुरा लिङ्गोद्भवं बीजं प्रथमं त्वादिसर्गिकम्

မာယာ၏ ဥပဒေကို သိမြင်တော်မူသော၊ မတိုင်းတာနိုင်လောက်အောင် နက်နဲ၍ မရောက်နိုင်သော ထိုအရှင်၏ အစကာလ၌ လင်္ဂမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဘီဇ (မျိုးစေ့) သည် မူလဖန်ဆင်းခြင်း၏ ပထမဆုံးသော သဘောတရား ဖြစ်လာ하였다။

Verse 79

मम योनौ समायुक्तं तद्बीजं कालपर्ययात् हिरण्मयमकूपारे योन्यामण्डमजायत

ထိုမျိုးစေ့သည် အရှင်၏ သားအိမ်နှင့် ပေါင်းစည်းသွားသောအခါ ကာလ၏ လှည့်ပြောင်းမှုကြောင့် အနက်မရှိသော သားအိမ်အတွင်း၌ ရွှေရောင် ကမ္ဘာဧကာဏ္ဍ (cosmic egg) ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 80

शतानि दश वर्षाणाम् अण्डम् अप्सु प्रतिष्ठितम् अन्ते वर्षसहस्रस्य वायुना तद्द्विधा कृतम्

နှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ကမ္ဘာဧကာဏ္ဍသည် ရေများပေါ်၌ တည်နေ၏။ ထိုမီလီနီယမ်၏ အဆုံး၌ ဝါယု (ကမ္ဘာလေ) ကြောင့် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပြီး ပတိ (အရှင်) ၏ စည်းကမ်းတကျ ဖန်ဆင်းမှု ပြန့်ပွားခြင်းကို စတင်စေ၏။

Verse 81

कपालमेकं द्यौर्जज्ञे कपालमपरं क्षितिः उल्बं तस्य महोत्सेधो यो ऽसौ कनकपर्वतः

ထိုကမ္ဘာဧကာဏ္ဍ၏ ကပာလ (skull-bowl) မှ အပိုင်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ဖြစ်လာပြီး အခြားအပိုင်းတစ်ခုသည် မြေကြီးဖြစ်လာ၏။ ၎င်း၏ အလယ်အစုမှ မြင့်မားကြီးမားသော တောင်ထိပ်—ဤရွှေတောင်—ပေါ်ထွန်းလာကာ ရှိဝ၏ စည်းကမ်းတကျ ကမ္ဘာစနစ်အတွင်း ထင်ရှားသော လက္ခဏာတစ်ရပ်ဖြစ်၏။

Verse 82

ततश् च प्रतिसंध्यात्मा देवदेवो वरः प्रभुः हिरण्यगर्भो भगवांस् त्व् अभिजज्ञे चतुर्मुखः

ထို့နောက် ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဖန်ဆင်းခြင်း ဆုံရာတွင် ကမ္ဘာကို ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသော သဘောတရားရှိသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ အထူးကောင်းမြတ်သော မဟာပိုင်ရှင်—သည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိသော ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ အဖြစ်၊ မျက်နှာလေးပါးသော ဘြဟ္မာအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 83

आ तारार्केन्दुनक्षत्रं शून्यं लोकमवेक्ष्य च को ऽहमित्यपि च ध्याते कुमारास्ते ऽभवंस्तदा

ကြယ်များ၊ နေ၊ လနှင့် နက္ခတ်စုများအထိ လောကများကို အလွတ်အပျက်အဖြစ် ကြည့်ရှုကာ “ငါသည် မည်သူနည်း” ဟူသော အတွေးကို သမาธိဖြင့် စူးစမ်းသည့်အခါ ထိုရသေ့တို့သည် ထိုအချိန်တည်းက ကုမာရများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 84

प्रियदर्शनास्तु यतयो यतीनां पूर्वजास् तव भूयो वर्षसहस्रान्ते तत एवात्मजास्तव

မြင်ရသော်လည်း ကြည်နူးဖွယ် ယတီအရှင်တို့သည် ယောဂီမျိုးရိုး၏ အရင်းအမြစ်ဘိုးဘွားများ ဖြစ်လာကြ၏။ ထို့နောက် တစ်ထောင်နှစ် အဆုံးတွင်လည်း ထိုသူတို့ထံမှသာ သင်၏ သားတော်များ ပြန်လည် မွေးဖွားလာကြ၏။

Verse 85

भुवनानलसंकाशाः पद्मपत्रायतेक्षणाः श्रीमान्सनत्कुमारश् च ऋभुश्चैवोर्ध्वरेतसौ

ကမ္ဘာလောကမီးကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ ရှည်လျားသော မျက်လုံးများရှိကြသည်။ ဂုဏ်ရောင်ထွန်းလင်းသော သနတ်ကူမာရနှင့် ဣဘု—နှစ်ဦးစလုံး ဥဓ္ဝရေတစ် (ūrdhva-retas) အဖြစ် သန္ဓေဓာတ်ကို အထက်သို့ ထိန်းသိမ်းသော သာဝကတပဿာ၏ တောက်ပသော ကိုယ်တော်များအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။

Verse 86

सनकः सनातनश्चैव तथैव च सनन्दनः उत्पन्नाः समकालं ते बुद्ध्यातीन्द्रियदर्शनाः

သနက၊ သနာတန၊ ထို့အတူ သနန္ဒနတို့သည် တစ်ချိန်တည်း မွေးဖွားလာကြ၏။ ထိုရသီတို့၏ မြင်ကွင်းသည် အာရုံခံအထက်လွန်၍ နိုးကြားသန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာဖြင့် သိမြင်ရသော အမြင်တော်ဖြစ်၏။

Verse 87

उत्पन्नाः प्रतिभात्मानो जगतां स्थितिहेतवः नारप्स्यन्ते च कर्माणि तापत्रयविवर्जिताः

သူတို့သည် တောက်ပ၍ ကိုယ်တိုင်သိမြင်သော သတ္တဝါများအဖြစ် မွေးဖွားလာကာ လောက၏ တည်မြဲမှုအကြောင်းရင်း ဖြစ်လာကြ၏။ ထို့ပြင် ဒုက္ခသုံးပါးမှ ကင်းလွတ်သဖြင့် ချည်နှောင်သော ကမ္မသို့ မကျရောက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 88

अल्पसौख्यं बहुक्लेशं जराशोकसमन्वितम् जीवनं मरणं चैव संभवश् च पुनः पुनः

လောကီကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် အသက်ရှင်ခြင်းသည် ပျော်ရွှင်မှုနည်းပါး၍ ဒုက္ခကလေးရှုပ်ထွေးမှုများ များစွာရှိသည်။ အိုမင်းခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့နှင့် တွဲလျက်—အသက်နှင့် သေခြင်း၊ ထပ်ခါထပ်ခါ မွေးဖွားခြင်းတို့သာ ဖြစ်၏။

Verse 89

अल्पभूतं सुखं स्वर्गे दुःखानि नरके तथा विदित्वा चागमं सर्वम् अवश्यं भवितव्यताम्

ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် အနည်းငယ်သာရှိကြောင်း၊ နရက၌ ဒုက္ခများလည်း အမှန်တကယ်ရှိကြောင်း သိမြင်၍၊ အာဂမများ၏ အဓိပ္ပါယ်အပြည့်အစုံကို နားလည်သဖြင့်၊ ဖြစ်လာမည့်အရာ၏ မလွဲမသွေဖြစ်တည်မှုကို အသိအမှတ်ပြုကာ—ထို့ကြောင့် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ကျော်လွန်သော အမှန်တကယ်သော အားကိုးရာအဖြစ် ပတိဖြစ်သော သီဝ (Śiva) ထံသို့ စိတ်ကို လှည့်ရမည်။

Verse 90

ऋभुं सनत्कुमारं च दृष्ट्वा तव वशे स्थितौ त्रयस्तु त्रीन् गुणान् हित्वा चात्मजाः सनकादयः

Ṛbhu နှင့် Sanatkumāra တို့ကို သင်၏ အာဏာအုပ်စိုးမှုအောက်၌ တည်ရှိနေသည်ကို မြင်သဖြင့်၊ စိတ်မှ မွေးဖွားသော သားသုံးပါး—Sanaka နှင့် အခြားသူတို့လည်း—ဂုဏသုံးပါးကို စွန့်လွှတ်ကာ ထိုအထက်မြင့်သော အခြေအနေတူ၌ တည်မြဲလာကြသည်။

Verse 91

ववर्तेन तु ज्ञानेन प्रवृत्तास्ते महौजसः ततस्तेषु प्रवृत्तेषु सनकादिषु वै त्रिषु

သို့သော် စစ်မှန်သော ဉာဏ်၏ ပွင့်လင်းဖြန့်ကျက်မှုကြောင့် ထိုအင်အားကြီးသူတို့သည် မိမိတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော လုပ်ငန်း၌ ပါဝင်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ ထို့နောက် Sanaka တို့ သုံးပါးသည် ထိုလှုပ်ရှားမှုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ၊ သန့်ရှင်းသော ဇာတ်ကြောင်းသည် ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် သင်ကြားခြင်း၏ နောက်တစ်ဆင့်သို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားသည်။

Verse 92

भविष्यसि विमूढस्त्वं मायया शङ्करस्य तु एवं कल्पे तु वैवृत्ते संज्ञा नश्यति ते ऽनघ

Śaṅkara ၏ မာယာကြောင့် သင်သည် အလွန်အမင်း မိုက်မဲဝေဝါးသွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤကလ္ပသည် လှည့်ပတ်၍ ဆက်လက်ရွေ့လျားသည့်အခါ၊ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သင်၏ အသိအမှတ်ပြုမှု (မှန်ကန်သော နားလည်မှု) သည် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

Verse 93

कल्पे शेषाणि भूतानि सूक्ष्माणि पार्थिवानि च सर्वेषां ह्यैश्वरी माया जागृतिः समुदाहृता

ကလ္ပအချိန်၌ ကျန်ရှိသော သတ္တဝါများ—သိမ်မွေ့သောသူများနှင့် မြေဓာတ်ဖြစ်သော ရုပ်ကောင်ရှိသူများ—အားလုံးကို နိုးကြားနေသော အခြေအနေ၌ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အကြောင်းမှာ အရှင်၏ အာဏာတော်မာယာသည် သူတို့အားလုံးပေါ်တွင် လည်ပတ်သက်ရောက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 94

यथैष पर्वतो मेरुर् देवलोको ह्युदाहृतः तस्य चेदं हि माहात्म्यं विद्धि देववरस्य ह

ဤတောင်သည် မေရုတောင်တည်းဟူ၍—ဒေဝလောကဟူ၍—ကြေညာထားသကဲ့သို့၊ ဒေဝတို့အထက်မြတ်သော အရှင်၏ မဟာတ္မ្យ (မဟာဂုဏ်) ကို ဤသို့ပင် သိမှတ်လော့။ ထိုသန့်ရှင်းသော ဂုဏ်တော်သည် သတ္တဝါတို့ကို အရှင်၏ နေရာသို့နှင့် မင်္ဂလာသို့ မြှင့်တင်ပေးသည်။

Verse 95

ज्ञात्वा चेश्वरसद्भावं ज्ञात्वा मामंबुजेक्षणम् महादेवं महाभूतं भूतानां वरदं प्रभुम्

အရှင်၏ အီශ්ဝရသဒ္ဓာဝ (အာဏာတော်၏ အမှန်တရား) ကို သိပြီး၊ ကြာပန်းမျက်စိရှိသော ငါကိုလည်း မဟာဒေဝ—မဟာဘူတ—သတ္တဝါတို့အား ဆုတောင်းပေးသော အထွဋ်အမြတ် အရှင်ဟူ၍ သိမြင်လျှင်၊ ပာရှုကို ချည်နှောင်သော ပာရှ (pāśa) ကို ကျော်လွန်သည့် ပတိ (Śiva) ၏ သဘောတရားကို ထင်ရှားစွာ သိမြင်ရသည်။

Verse 96

प्रणवेनाथ साम्ना तु नमस्कृत्य जगद्गुरुम् त्वां च मां चैव संक्रुद्धो निःश्वासान्निर्दहेदयम्

ပရဏဝ (Om) နှင့် အထရဝ-သာမန် သီချင်းဖြင့် စကြဝဠာ၏ ဂုရုကို နမസ്കာရပြုပြီးနောက်၊ သူသည် ဒေါသထွက်လျှင် မိမိ၏ အသက်ရှူမှ ထွက်သော မီးဖြင့် သင်နှင့် ငါကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေမည်။

Verse 97

एवं ज्ञात्वा महायोगम् अभ्युत्तिष्ठन्महाबलम् अहं त्वामग्रतः कृत्वा स्तोष्याम्यनलसप्रभम्

ဤသို့ မဟာယောဂကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ ငါသည် မဟာဗလဖြင့် ထ၍၊ သင်ကို ရှေ့တန်း၌ ထားကာ၊ မီးကဲ့သို့ တောက်ပသော အရှင်ကို ချီးမွမ်းမည်—ပာရှုကို ချည်နှောင်သော ပာရှကို ဖြုတ်ပေးသော ပတိ။