Adhyaya 6

Verse 1

नाम पञ्चमो ऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / तत्रतत्र स्थितास्तत्त्वे तत्तत्तत्त्वाभिमानिनः / स्वेस्वे ह्यायतने स्वाङ्गे तदर्थं च खगेश्वर

သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်။ တတ္တဝများအတွင်း နေရာတိုင်း၌ သက်ဆိုင်ရာ အုပ်စိုးအင်အားတို့သည် တည်နေကြပြီး၊ မိမိတတ္တဝကို မိမိဟု ခံယူကြသည်။ အမှန်တကယ် မိမိကိုယ်အင်္ဂါအတွင်း မိမိနေရာ၌ တည်ကာ ထိုလုပ်ငန်းအတွက် ဖြစ်သည်၊ ငှက်တို့၏အရှင် ဂရုဍာရေ။

Verse 2

हरिं नारायणं सम्यक् स्तोतुं समुपचक्रिरे / चिन्त्याचिन्त्यगुणे विष्णौ विरुद्धाः संति सद्गुणाः

ထို့နောက် သူတို့သည် ဟရီ—နာရာယဏ—ကို မှန်ကန်စွာ ချီးမွမ်းရန် စတင်ကြသည်။ စဉ်းစားနိုင်သကဲ့သို့လည်း စဉ်းစားမမီသည့် ဂုဏ်တော်များရှိသော ဗိဿဏု၌၊ ကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်တော်များပင် အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်သကဲ့သို့ ထင်ရနိုင်သည်။

Verse 3

एकैकशोह्यनन्तास्ते तद्गुणानां स्तुतौ मम / क्व शक्तिरिति बुद्ध्या सा व्रीडयावनताब्रवीत्

သင်၏ ဂုဏ်တော်တစ်ပါးချင်းစီသည် အဆုံးမရှိ အနန္တ ဖြစ်၏။ ထိုဂုဏ်တော်များကို ချီးမွမ်းရာ၌ ငါ့အတွက် စွမ်းအား ဘယ်မှာရှိမည်နည်းဟု တွေးကာ၊ သူမသည် ရှက်သိမ့်စွာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလေသည်။

Verse 4

श्रीरुवाच / नतास्मि ते नाथ पदारविन्दं न वेद चान्यच्चरणादृते तव / त्वयीश्वरे संति गुणाः श्रुतास्तु तथाश्रुताः संति च देवदेव

သီရိက ပြောသည်။ အရှင်နာထာရေ၊ သင်၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို ငါ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပါ၏။ သင်၏ ခြေတော်မှတပါး အခြား အားကိုးရာကို ငါ မသိပါ။ အမြင့်ဆုံး အရှင်တော်ဖြစ်သော သင်၌ ဂုဏ်တော်များ တည်ရှိကြောင်းကို သာသနာကျမ်းများက ကြားသိ၍ ကြေညာထား၏၊ ဒေဝဒေဝရေ။

Verse 5

सम्यक् सृष्टं स्वायतनं च दत्वा गोविन्द दामोदर मां च पाहि / स्तुत्या मदीयश्च सुखकपूर्णः प्रियो जनो नास्ति तथा त्वदन्यः

လောကကို မှန်ကန်စွာ ဖန်ဆင်း၍ သတ္တဝါတိုင်းအား မိမိနှင့်သင့်တော်သော နေရာအိမ်ရာကို ပေးတော်မူပြီးနောက်၊ ဂోవိန္ဒ၊ ဒာမိုဒရရေ—ငါ့ကိုလည်း ကာကွယ်တော်မူပါ။ ငါ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကြောင့် ငါ့နှလုံးသားသည် ပျော်ရွှင်ခြင်းဖြင့် ပြည့်ဝ၏။ သင်ကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးရသူ မရှိ၊ သင်မှတပါး အခြားမရှိ။

Verse 6

ब्रह्मोवाच / लक्ष्मीपते सर्वजगन्निवास त्वं ज्ञानसिंधुः क्व च विश्वमूर्ते / अहं क्व चाज्ञस्तव वै शक्तिरस्ति ह्यज्ञोहं वै ह्यल्पशक्तिर्ममास्ति

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်— လက္ခမီ၏အရှင်၊ လောကအားလုံး၏အိမ်ရာတော်၊ သင်သည် ဉာဏ်ပင်လယ်တော် ဖြစ်၏၊ ကမ္ဘာရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ရှင်။ အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သူနည်း၊ အကျွန်ုပ်၏ မသိမှုသည် အဘယ်နည်း။ အမှန်တကယ် သင်၏ သက္တိတော်သည် အမြင့်ဆုံး၊ အကျွန်ုပ်သည် မသိသူပင် ဖြစ်၍ အကျွန်ုပ်၏ အင်အားသည် အနည်းငယ်သာ ရှိ၏။

Verse 7

लक्ष्म्याश्चैव ज्ञानवैराग्यभक्ति ह्यत्यल्पमद्धा मयि सर्वदैव / तव प्रसादादस्ति जगन्निवास तत्र स्वामित्वं नास्ति विष्णो सदैव

လက္ခမီတော်နှင့်တကွ ဉာဏ်၊ ဝိရာဂ (ကမ္မတဏှာကင်းခြင်း)၊ ဘက္တိတို့လည်း—အို ဗိဿနု၊ သင်၌ အကျွန်ုပ်၏ အမှန်တကယ် တည်ကြည်သော ယုံကြည်မှုသည် အလွန်နည်းပါး၏။ သို့ရာတွင် သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် လောက၏အိမ်ရာတော်ဖြစ်သော သင်၌သာ ခိုလှုံရာရှိ၏; အလျှော့ပေးအပ်နှံခြင်း၏ အခြေအနေ၌ «ငါ၏ပိုင်» ဟူသော စိတ်မရှိတော့သည်ကို အို ဗိဿနု၊ အစဉ်အမြဲ ဖြစ်၏။

Verse 8

न देहि त्वं सर्वदा मे मुरारे अहंममत्वं प्राप्यमेतावदेव / गम्यज्ञानं योग्यगुणे रमेश प्रमादो वा नास्तिनास्त्यद्य नित्य

အို မုရာရီ၊ အကျွန်ုပ်အား “ငါ” နှင့် “ငါ၏” ဟူသော အဟံမမတကို မည်သည့်အခါမျှ မပေးတော်မူပါနှင့်; ဤတစ်ခုတည်းကိုသာ အကျွန်ုပ်၏ ရရှိမှု ဖြစ်ပါစေ။ အို ရမာ (လက္ခမီ) ၏ အရှင်၊ သင့်လျော်သော ဂုဏ်တော်များနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသောအရှင်၊ သိနိုင်၍ အတွေ့အကြုံဖြင့် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်သော ဉာဏ်ပညာကို ပေးတော်မူပါ—ယနေ့မှစ၍ အစဉ်အမြဲ ပေါ့လျော့မှု မပေါ်ပေါက်စေရန်။

Verse 9

तन्मे हृषीकाणि पतन्त्यसत्पथे पदारविन्दे तु पतन्तु सर्वदा / लक्ष्म्या ह्यहं कोटिगुणेन हीनः स्तोतुं सामर्थ्यं नास्ति मे सुप्रसीद

အကျွန်ုပ်၏ အင်္ဒြိယများသည် မမှန်သောလမ်းသို့ ကျရောက်နေပါက၊ ထိုအစား သင်၏ ကြာပန်းခြေတော်ပေါ်သို့သာ အစဉ်အမြဲ ကျရောက်ပါစေ။ အကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းခြင်း၌ ကုဋိသန်းပေါင်းများစွာ ချို့တဲ့သူဖြစ်၍ သင်ကို လုံလောက်စွာ ချီးမွမ်းနိုင်သော စွမ်းရည် မရှိပါ။ ကျေးဇူးပြု၍ ကရုဏာတော်ပြပါ။

Verse 10

तदा वायुर्देवदेवो महात्मा दृष्ट्वा विष्णु भक्तिसंवर्धितात्मा

ထို့နောက် မဟာအတ္တမားဖြစ်သော ဒေဝဒေဝ ဗာယုသည် ထိုအရာကို မြင်၍ ဗိဿနုအပေါ် ဘက္တိကြောင့် အတွင်းစိတ် အားတက်သန်လာပြီး သင့်လျော်သကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်လေ၏။

Verse 11

स्नहोत्थरावः स्खलिताक्षरस्तं मुञ्चन्कणान्प्राञ्जलिराबभाषे / वायुरुवाच / एते हि देवास्तव भृत्यभूताः पदारविन्दं परमं सुदुर्लभम्

မေတ္တာကြောင့် အသံတိတ်တိတ်ကျပ်ကျပ်ဖြစ်၍ စကားလုံးများလည်း တုန်ယိမ်းကာ မျက်ရည်ကျသဖြင့် လက်အုပ်ချီပြီး ပြောလေ၏။ ဝါယုက မိန့်တော်မူသည်– «ဤဒေဝတော်တို့သည် အရှင်၏ အမှုထမ်းများဖြစ်လာကြပြီ၊ သို့ရာတွင် အရှင်၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို ရောက်ရှိခြင်းသည် အလွန်ရှားပါး၍ ခက်ခဲလှသည်»။

Verse 12

चतुर्विधान्पुरुषार्थान्रमेश संप्रार्थये तच्च सदापि देव / दृष्ट्वा हरेः सैव मायैव तावत्सुकारणं किञ्चिदन्यन्न चास्ति

လက္ရှ္မီ၏ အရှင် (ရမေရှ) အိုဘုရား၊ လူ့ဘဝ၏ ပုရုရှာဓာ လေးပါးကို အမြဲတမ်း အရှင်ထံ ဆုတောင်းပါ၏။ သို့သော် ဟရိကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ အနီးကပ်အကြောင်းရင်းဟူသည်မှာ အရှင်၏ မာယာသာ ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်လာပါ၏—ထို့အပြင် အခြားအရာ မရှိပါ။

Verse 13

अतो नाहं प्रदयोपि भूमन् भवत्पदांभोजनिषवणोत्सुकः / लोकस्य कृष्णाद्विमुखस्य कर्मणा अपुण्यशीलस्य सुदुः खितस्य

ထို့ကြောင့် အို မြင့်မြတ်သော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်ဆုကျေးဇူးကိုမျှ မပေးလိုပါ—အရှင်၏ ကြာပန်းခြေတော်ကိုသာ ဝန်ဆောင်လိုစိတ်ရှိသဖြင့်—ကృష్ణကို မျက်နှာလွှဲထားသူ၊ အကုသိုလ်အကျင့်ရှိသူ၊ မိမိကံကြောင့် အလွန်ဒုက္ခရောက်နေသူအတွက် မဟုတ်ပါ။

Verse 14

अनुग्रहार्थं च तवावतारो नान्यश्च किञ्चित्पुरुषार्थस्तवेश / गोभूसुराणां च महीरुहाणां तथा सुराणां प्रवरावतारैः

အို အရှင်၊ အရှင်၏ အဝတာရ ဆင်းသက်ခြင်းသည် ကရုဏာအတွက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ အရှင်၌ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးရည်ရွယ်ချက် အခြားမရှိပါ။ အရှင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဝတာရများဖြင့် နွားများ၊ ဗြာဟ္မဏများ၊ မြေကြီးနှင့် သစ်ပင်များကို မြှောက်တင်ကာ ကာကွယ်ပေးသကဲ့သို့၊ ဒေဝတော်တို့ကိုလည်း ထိုနည်းတူ ကာကွယ်မြှောက်တင်ပါသည်။

Verse 15

क्षेमोपकाराणि च वासुदेव क्रीडन्विधत्ते न च किञ्चिदन्यत् / मनो न तृप्यत्यपि शंसतां नः सुकर्ममौलेश्चरितामृतानि

အို ဝါစုဒေဝ၊ အရှင်သည် ကစားသကဲ့သို့ပင် ကောင်းကျိုးချမ်းသာနှင့် အကျိုးပြုကူညီမှုတို့ကို ပေးတော်မူပြီး အခြားအရာ မလုပ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ ချီးမွမ်းနေသော်လည်း စိတ်သည် မတိမ်းမယိမ်း မပြည့်ဝနိုင်—ကောင်းကင့်ကံ၏ မကွယ်မရှားသော မုဒိတမောက်ကွင်းဖြစ်သည့် အရှင်၏ လုပ်ရပ်အမృతတို့သည် အမృతရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်လှသောကြောင့်။

Verse 16

अच्छिन्नभक्तस्य हि मे मुकुन्द सदा भक्तिं देहि पादारविन्दे / सदा तदेवास्तु न किञ्चिदन्यद्यत्र त्वमासीः पुरुषे देवदेव

အို မုကုန္ဒ၊ မပြတ်မတောက်သော ဘက္တိရှိသော ကျွန်ုပ်အား သင်၏ ကြာပန်းတော်ခြေတော်၌ အမြဲတမ်း ဘက္တိကို ပေးသနားပါ။ ထိုအရာတစ်ခုတည်းသာ အစဉ်ရှိပါစေ၊ အခြားအရာ မရှိပါစေ—သင်တော်မူရာနေရာ၌၊ အို ပုရုෂအမြတ်၊ အို နတ်တို့၏နတ်။

Verse 17

अहं च तत्रास्मि तव प्रसादाद्यत्रास्म्यहं तत्र भवान्महाप्रभो / व्यंसिर्ममेयं च शरीरमध्ये चतुर्मुखश्चैव न चैततदन्यैः

သင်၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ထိုနေရာ၌ရှိ၏။ အို မဟာပရဘု၊ ကျွန်ုပ်ရှိရာနေရာတိုင်း၌ သင်လည်း ထိုနေရာ၌ရှိတော်မူ၏။ ဤကျွန်ုပ်၏ အတွင်းပိုင်းအတိုင်းအတာ/ပျံ့နှံ့မှုသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ရှိပြီး၊ မျက်နှာလေးဖက်ရှိသော ဘြဟ္မာလည်း ထိုတွင်ရှိ၏—ဤအရာကို အခြားသူတို့ မသိကြ။

Verse 18

मदीयनिद्रा तव वन्दनं प्रभो मदीययामाचरणं प्रदक्षिणम् / मदीयव्याख्याहरणं स्तुतिः स्यादेवं विदित्वा च समर्पयामि

အို प्रभो၊ ကျွန်ုပ်၏ အိပ်စက်ခြင်းကို သင့်အား ဂါရဝပြုခြင်းဖြစ်ပါစေ။ ကျွန်ုပ်၏ နိုးနေသည့် အကျင့်အကြံကို သင့်ကို ပရဒက္ခိဏ (ဝန်းလှည့်) ပြုခြင်းဖြစ်ပါစေ။ ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်နှင့် လုပ်ဆောင်မှုများကို ချီးမွမ်းသီချင်းဖြစ်ပါစေ။ ဤသို့ သိမြင်၍ အရာအားလုံးကို သင့်ထံ ဆက်ကပ်ပါ၏။

Verse 19

मद्ब्रृद्धियोग्यं च पदार्थजातं दृष्ट्वा हरेः प्रतिमा एव तच्च / इत्थं मत्वाहं सर्वदा देवदेव तत्रस्थितान्हरिरूपान् भजिष्ये

ကျွန်ုပ်၏ ဉာဏ်တိုးတက်ရန် သင့်လျော်သော အရာဝတ္ထုအစုအဝေးအားလုံးကို မြင်လျှင်၊ ထိုအားလုံးသည် ဟရိ၏ ပုံရိပ်/ပရတိမာ (ထင်ရှားသောရုပ်သဏ္ဌာန်) ပင်ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်၏။ ဤသို့ ထင်မြင်၍ အို နတ်တို့၏နတ်၊ ထိုနေရာနေရာ၌ တည်ရှိသော ဟရိရုပ်ပုံများကို အမြဲတမ်း ဘုဇာပြုမည်။

Verse 20

यच्चन्दनं यत्तु पुष्पं च धूपं वस्त्रं च यद्भक्ष्यभोज्यादिकं च / एतत्सर्वं विष्णुप्रीत्यर्थमेवेत्येतद्व्रतं सर्वदा वै करिष्ये

ကျွန်ုပ်က ဆက်ကပ်သော စန္ဒန၊ ပန်း၊ သုပ်၊ အဝတ်အထည်၊ အစားအစာနှင့် သောက်စရာ စသည့် အရာအားလုံးကို သခင် ဗိဿဏု၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက်သာ ဖြစ်ပါစေ။ ဤဗြတကို ကျွန်ုပ်သည် အမြဲတမ်း တကယ်တမ်း စောင့်ထိန်းမည်။

Verse 21

अवैष्णवान्दूषयिष्ये सदाहं सद्वैष्णवान्पा (ल्लां) लयिष्ये मुरारे / विष्णुद्रुहां छेदयिष्ये च जिह्वां तच्छृण्वतां पूरयिष्ये त्रपूल्काः

«အမြဲတမ်း ဗိုင်ရှ္ဏဝ မဟုတ်သူတို့ကို ငါကဲ့ရဲ့မည်။ မုရာရီအို၊ စစ်မှန်သော ဗိုင်ရှ္ဏဝတို့ကို ငါမျိုသိမ်းမည်။ ဗိဿဏုကို မုန်းသူတို့၏ လျှာကို ဖြတ်ပစ်မည်။ ထိုစကားကို နားထောင်သူတို့ကို အရှက်နှင့် အညစ်အကြေးဖြင့် ပြည့်စေမည်»။

Verse 22

एतादृशी शक्तिर्ममास्ति देव तव प्रसादाद्ब्र लिनोपि विष्णो / अथापि नाहं स्तवने समर्थः लक्ष्म्या ह्यहं कोटिगुणैर्विहीनः

«အရှင်ဘုရား၊ ဤသို့သော အင်အားသည် သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်သာ ငါ၌ ရှိပါသည်၊ အင်အားကြီးသော ဗိဿဏုအို။ သို့သော်လည်း သင့်ကို လုံလောက်အောင် ချီးမွမ်းရန် ငါမစွမ်းနိုင်၊ လက္ရှ္မီနှင့် မရေတွက်နိုင်သော ဂုဏ်တရားများမှ ငါကင်းလွတ်နေသောကြောင့်»။

Verse 23

एतत्स्तोत्रं ह्यर्थयेच्चैव या नः तत्र प्रीतिर्ह्यक्षया मे सदा स्यात् / स्तोत्रं ह्येतत्पाठयन्तीह लोके ते वैष्णवास्ते च हरिप्रियाश्च

«ဤစတုတ္တရကို အကျိုးရလဒ်အတွက် ရှာဖွေသူ မည်သူမဆို၊ ထိုသူအပေါ် ငါ၏ချစ်ခင်မှုသည် အမြဲမပျက် တည်မြဲပါစေ။ ဤလောက၌ ဤစတုတ္တရကို ရွတ်ဖတ်သူတို့သည် အမှန်တကယ် ဗိုင်ရှ္ဏဝများဖြစ်ပြီး ဟရီ၏ ချစ်မြတ်နိုးသူများဖြစ်ကြသည်»။

Verse 24

कुर्वन्ति ये पठनं नित्यमेव समर्पयिष्यति सदा हरौ च / तेषां हरिः प्रीयते केशवोलं हरौ प्रसन्ने किमलभ्यमस्ति

«ဤရွတ်ဖတ်ခြင်းကို နေ့စဉ် မပြတ်မလပ် ပြုလုပ်ပြီး ဟရီထံသို့ အမြဲတမ်း အပ်နှံလှူဒါန်းသူတို့အပေါ် ဟရီ—ကေရှဝ—သည် နှစ်သက်တော်မူ၏။ ဟရီ ပျော်ရွှင်တော်မူလျှင် မရနိုင်သော အရာ မည်သည်ရှိသနည်း»။

Verse 25

एवं स्तुत्वा वलदेवो महात्मा तूष्णीं स्थितः प्राञ्जलिरग्रतो हरेः / सरस्वत्युवाच / को वा रसज्ञो भगवन् मुरारे हरे गुणस्तवनात्कीर्तनाद्वा

«ဤသို့ ဟရီကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် မဟာအတ္တမရှိသော ဘလဒေဝသည် လက်အုပ်ချီကာ ဟရီ၏ ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။ ထို့နောက် စရஸဝတီက ပြောသည်– “ကောင်းချီးတော်မူသော အရှင် မုရာရီ၊ ဟရီအို—သင်၏ ဂုဏ်တော်များကို ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် သီဆိုကီർത്തနာပြုခြင်းသာဖြင့် ရသ (အနှစ်သာရ) ကို အမှန်တကယ် သိမြင်သူ မည်သူရှိနိုင်သနည်း”»

Verse 26

अलंबुद्धिं प्राप्नुयाद्देवदेव ब्रह्मादिभिः सर्वदा स्तूयमान / यः कर्णनाडीं पुरुषस्य यातो भवप्रदां देहरतिं छिनत्ति

လူ၏နားကြောလမ်းမှ ဝင်ရောက်၍ ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ် စိတ်ဝင်စားချစ်မြတ်နိုးမှု—ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်ခြင်းကို ပေးသော ဆန္ဒ—ကို ဖြတ်တောက်ပစ်သူသည်၊ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့က အစဉ်မပြတ် ချီးမွမ်းကြသော ဒေဝဒေဝ အရှင်ထံ၌ မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်သော ဉာဏ်သဘောကို ရရှိ၏။

Verse 27

न केवलं देहरतिं छिनत्त्यसद्गृहक्षेत्रभार्यासुतेषु नित्यम् / पश्वादिरूपेषु धनादिकेषु अनर्घ्यरत्नेषु प्रियं छिनात्ति

သေခြင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ် ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ မဖြတ်တောက်ဘဲ၊ မမှန်ကန်သော တွယ်တာမှုများထဲက ချစ်မြတ်နိုးရာတို့—အိမ်နှင့်မြေယာ၊ ဇနီးနှင့်သားသမီး၊ နွားစသည့်တိရစ္ဆာန်များ၊ ငွေကြေးနှင့်ပစ္စည်းဥစ္စာများ၊ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများတိုင်အောင်—ကို မရပ်မနား ဖြတ်တောက်ပစ်သည်။

Verse 28

अनं तवेदप्रतिपादितोपि लक्ष्मीर्न वै वेद तव स्वरूपम् / चतुर्मुखो नैव वेद न वायुरसौ न वेत्तीति किमत्र चित्रम्

အနန္တ အရှင်ရေ၊ ဝေဒများက သင့်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း လက္ရှ္မီတော်ပင် သင့်၏ အစစ်အမှန်သဘောတရားကို မသိနိုင်။ မျက်နှာလေးပါး ဗြဟ္မာလည်း မသိ၊ ဝါယုလည်း မသိ။ သူတို့မသိလျှင်—ဤတွင် အံ့သြစရာ ဘာရှိမည်နည်း။

Verse 29

एतादृशस्य स्तवने क्वास्ति शक्तिर्मम प्रभो ब्रह्मवाय्वोः सकाशात् / शतैर्गुणैः सर्वदा न्यूनतास्ति अतो हरे दयया मां च पाहि

အရှင်ရေ၊ ဤသို့သော ချီးမွမ်းခြင်းကို ပြုနိုင်မည့် အင်အားသည် ကျွန်ုပ်၌ ဘယ်မှာရှိပါမည်နည်း။ ဗြဟ္မာနှင့် ဝါယုတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျွန်ုပ်သည် အရည်အချင်းရာပေါင်းများစွာဖြင့် အစဉ်နိမ့်ပါး၏။ ထို့ကြောင့် ဟရိ အရှင်၊ ကရုဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်ကိုလည်း ကာကွယ်ပါ။

Verse 30

एवं स्तुत्वा हरिं सा तु तूष्णीमास खगश्वर / भारती तु तदा स्तोतुं हरिं समुपचक्रमे

ဤသို့ ဟရိကို ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ငှက်တို့၏ အရှင်ရေ၊ သူမသည် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ထိုအခါ ဘာရတီ (ဆရஸဝတီ) သည် ဟရိကို ချီးမွမ်းသီဆိုရန် စတင်လေ၏။

Verse 31

भारत्युवाच / ब्रह्मेश लक्ष्मीश हरे मुरारे गुणांस्तव श्रद्दधानस्य नित्यम् / तथा स्तुवन्तोस्य विवर्धमानां मतिं च नित्यं विषयेष्वसत्सु

ဘဟာရတီက ပြောသည်—ဗြဟ္မာ၏ အရှင်၊ လက္ခမီ၏ အရှင်၊ ဟရီ မုရာရီဘုရား—ယုံကြည်သဒ္ဓါရှိသူ၏ နှလုံး၌ သင်၏ ဂုဏ်တော်များ အစဉ်တည်ပါစေ။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းသူ၏ ဉာဏ်အမြင်သည် အမြဲတိုးပွားစေ၍ မတည်မြဲသော အာရုံခံအရာများ၌ စိတ်မကပ်လျက် နေပါစေ။

Verse 32

कुर्वन्ति वैराग्यममुत्र लोके ततः परं भक्तिदृढां तथैव / ततः परं चैव हरेः प्रसन्नतां कुर्वन्ति नित्यं तव देवदेव

အခြားလောက၌ သူတို့သည် ဝိရာဂျ (မကပ်မလှုပ်) ကို ပြုစုပျိုးထောင်ကြပြီး၊ ထို့နောက် ခိုင်မြဲသော ဘက္တိကို တိုးပွားစေကြသည်။ ထို့ထက်လွန်၍ ဟရီ၏ ကြင်နာသနားသော အလှူအပေးကို အစဉ်ရရှိကြသည်—အို ဘုရားတို့၏ ဘုရား။

Verse 33

तेनापरोक्षं च भवेच्च तस्य अतो गुणानां स्तवने च मे रतिः / सा तु प्रजाता पुरुषस्य नित्यं संसारदुः खं तु तदाच्छिनत्ति

ထိုကြောင့် သူ့အတွက် ဘုရားသည် တိုက်ရိုက်သိမြင်နိုင်သကဲ့သို့ နီးကပ်စွာ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထို့ကြောင့် ငါ၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ သူ၏ ဂုဏ်တော်များကို ချီးမွမ်းခြင်း၌ ရှိသည်။ ထိုဘက္တိသည် လူတစ်ယောက်၌ မွေးဖွားလာသောအခါ သံသရာဒုက္ခကို အစဉ်ဖြတ်တောက်ပစ်သည်။

Verse 34

विच्छिन्नदुः खस्य तदाधिकारिण आनन्दरूपाख्यफलं ददाति / हरेर्गुणानस्तुवतां च पापं तेषां हि पुण्यं च तथा क्षिणोति

ဒုက္ခကို ဖြတ်တောက်ပြီး အရည်အချင်းပြည့်သူအတွက် ၎င်းသည် ‘အာနန္ဒ’ ဟုခေါ်သော ပျော်ရွှင်ခြင်း၏ အကျိုးကို ပေးသည်။ သို့သော် ဟရီ၏ ဂုဏ်တော်များကို မချီးမွမ်းသူတို့အတွက် ၎င်းသည် သူတို့၏ အပြစ်ကို လျော့စေသကဲ့သို့ သူတို့၏ ကုသိုလ်ကိုလည်း လျော့စေသည်။

Verse 35

एवं विदित्वा परमो गुरुर्मम वायुर्दयालुर्मम वल्लभश्च / हरेर्गुणान्सर्वगुणप्रसारान्ममैव योग्यान्सुखमुख्यभूतान्

ဤသို့ သိမြင်ပြီးနောက် ငါ၏ အမြင့်ဆုံး ဂုရုမှာ ဝါယုဖြစ်သည်—ကြင်နာသနား၍ ငါ့အတွက် ချစ်ခင်ရသူလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဟရီ၏ ဂုဏ်တော်များသည် ကုသိုလ်ဂုဏ်အားလုံး ပြန့်ပွားရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်၍ ငါနှင့် သင့်လျော်သည်—အထူးသဖြင့် ဘက္တိမှ ပေါက်ဖွားသော ပျော်ရွှင်မှုသည် အဓိကဖြစ်သည်။

Verse 36

उद्धृत्य पुण्येभ्य इवार्तबन्धुः शिवश्च नो द्रुह्यति पुण्यकीर्तिम् / तव प्रसादाच्च श्रियः प्रसादाद्वायोः प्रसादाच्च ममास्ति नित्यम्

ဒုက္ခရောက်သူ၏ ဆွေမျိုးကဲ့သို့ သူသည် ကုသိုလ်အကျိုးဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို မြှောက်တင်ပေး၏။ သီဝမဟာဒေဝသည်လည်း ကျွန်ုပ်၏ သန့်ရှင်းသော ကီရ్తိကို မဆန့်ကျင်။ သင်၏ ကရုဏာ၊ သရီ (ကံကောင်းခြင်း) ၏ ကရုဏာ၊ နှင့် ဝါယု၏ ကရုဏာကြောင့် ဤကောင်းချီးသည် ကျွန်ုပ်နှင့် အမြဲတမ်းတည်ရှိ၏။

Verse 37

यद्यत्करोत्येव सदैव वायुस्तत्तत्करोत्येव सदैव नित्यम् / वायोर्विरोधं न करोति देवः स तद्विरोधं च करोति नित्यम्

ဝါယုသည် မည်သည့်အချိန်မဆို ပြုလုပ်သမျှကို ဒေဝတော်သည် ထိုအတိုင်းပင် အမြဲမပြတ် ပြုလုပ်၏။ ဒေဝတော်သည် ဝါယုကို မဆန့်ကျင်၊ ဝါယုကို ဆန့်ကျင်သူသည် အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်မှုကိုသာ ကြုံတွေ့ရ၏။

Verse 38

हरेर्विरोधं न करोति वायुर्वायोर्विरोधं न करोति विष्णुः / वायोः प्रसादान्ममनास्ति किञ्चिदतानभावश्च तव प्रसादात्

ဝါယုသည် ဟရိကို မဆန့်ကျင်၊ ဗိဿဏုသည်လည်း ဝါယုကို မဆန့်ကျင်။ ဝါယု၏ ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်၌ မည်သည့်အရာမျှ မလျော့နည်း; သခင်ဘုရား၊ သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ မချိုးဖောက်နိုင်သော အခြေအနေသည် တည်မြဲ၏။

Verse 39

यथैव मूलं च तथावतारे दुः खादिकं नास्ति समीरणस्य / वायुस्तथान्ये च उभौ मुकुन्दस्तथावतारेषु न दुः खरूपौ

စမီရဏ (လေ) သည် မူလအရင်းအမြစ်၌လည်းကောင်း၊ ပေါ်ထွန်းလာသော အဝတားများ၌လည်းကောင်း ဒုက္ခစသည့် အရာမရှိသကဲ့သို့၊ ဝါယုနှင့် အခြားသော ဒေဝများလည်း ထိုသို့ပင်။ ထို့အတူ မုကွန်ဒ (ဗိဿဏု) သည် အဝတားများ၌လည်း ဒုက္ခသဘောမဖြစ်တတ်။

Verse 40

अशक्तवद्दृश्यते वायुदेवः युगानुसारांल्लोकधर्मांस्तु रक्षन् / नरावतारे तत्र देवे मुरारे ह्यशक्तता नेति विचं तनीयम्

ဝါယုဒေဝသည် ယုဂအလိုက် လောကဓမ္မကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရင်း အားနည်းသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ သို့ရာတွင် မုရာရီ (ဗိဿဏု) ကိုယ်တိုင် လူ့အဝတားအဖြစ် ဆင်းသက်သောအခါ အမှန်တကယ် အားနည်းမှု မရှိကြောင်းကို သိမြင်ရမည်။

Verse 41

अवताररूपे यमदुः खादिकं च न चिन्तनीयं ज्ञानिभिर्देवदेव / अहं कदाचित्सुखनाशप्रदेशे दैत्यांस्तथा मारयितुं गतोस्मि

နတ်တို့သခင်၊ ပညာရှိတို့သည် ယမမင်း၏ ဒုက္ခများကို မကြောက်ရွံ့သင့်ပါ။ ငါသည် ထိုအရပ်ရှိ အသူရာများကို နှိမ်နင်းရန် သွားရောက်လေ့ရှိသောကြောင့်တည်း။

Verse 42

नैतावता मम वायोश्च नित्यं दुः खातनं नैव संचितनीयम् / एतादृशोहं स्तवनेनु कास्ति शक्तिर्गुणानां मधुसूदन प्रभो / वायोः सकाशाच्च गुणेन हीना संसाररूपे मुक्तरूपे च देव

ကျွန်ုပ်တစ်ပါးတည်းသာမက၊ ဝါယုနတ်မင်းပင်လျှင် ဤဒုက္ခဝန်ကို အမြဲထမ်းရွက်ခြင်းမရှိပါ။ အို မဓုသူဒနဘုရားရှင်၊ အသင်၏ ဂုဏ်တော်များကို ဖွဲ့ဆိုရန် ကျွန်ုပ်၌ အဘယ်တန်ခိုးစွမ်းအား ရှိပါသနည်း။

Verse 43

एवं स्तुत्वा भारती तु तूष्णीमास खगेश्वर / तदनन्तरजः शेषः प्राञ्जलिः प्राह केशवम्

ဤသို့ ချီးမွမ်းပြီးနောက် ဘာရတီနတ်သမီးသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏၊ အို ငှက်တို့သခင်။ ထို့နောက် ရှေရှနဂါးသည် ကေသဝဘုရားရှင်အား လျှောက်ထားလေ၏။

Verse 44

शेष उवाच / नाहं च जाने तव पादमूलं रुद्रो न वेत्ति गरुडो न वेद / अहं वाण्याः शतगुणांशहीनो दत्त्वा ह्यायतनं पाहि मां वासुदेव

အရှင်၏ ခြေတော်ရင်းမြစ်ကို ကျွန်ုပ်မသိပါ၊ ရုဒြနတ်မင်း မသိပါ၊ ဂဠုန်မင်းလည်း မသိပါ။ အို ဝါသုဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်ကို စောင့်ရှောက်တော်မူပါ။

Verse 45

एवं स्तुत्वा सशेषस्तु तूष्णीमास खगेश्वर / तदनन्तरजो वीशः स्तोतुं समुपचक्रमे

ဤသို့ ချီးမွမ်းပြီးနောက် ရှေရှနဂါးသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏၊ အို ငှက်တို့သခင်။ ထို့နောက် အရှင်မြတ်သည် ချီးမွမ်းစပြုလေ၏။

Verse 46

गरुड उवाच / तव पदोः स्तुतिं किं करोम्यहं मम पदांबुजे ह्यर्पितं मनः / कथमहं मुखे पक्षियोनिजः कथमेवङ्गुणा नीडितुं क्षमः

ဂရုဍက မိန့်တော်မူသည်။ «သင်၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ငါ ဘယ်လို ချီးမွမ်းနိုင်မည်နည်း။ ငါ၏ စိတ်သည် သင်၏ ခြေတော်ကြာပန်းပေါ်၌ အပ်နှံထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ငါသည် ငှက်မျိုးရိုးမှ မွေးဖွား၍ နှုတ်အဖြစ် နှုတ်ခွံရှိသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ ဤမြင့်မြတ်သော ဂုဏ်တော်များကို မှန်ကန်စွာ ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း»

Verse 47

एवं स्तुत्वा तु गरुडस्तूष्णीमास नयान्वितः / तदनन्तरजो रुद्रस्तोतुं समुपचक्रमे

ဤသို့ ချီးမွမ်းပြီးနောက် ဉာဏ်ပညာပါဝင်သော ဂရုဍသည် တိတ်ဆိတ်နေ하였다။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ရုဒြာသည် မိမိ၏ စတုတိကို စတင်ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 48

रुद्र उवाच / या वै तवेश भगवन्न विदाम भूमन् भक्तिर्ममास्तु शिवपादसरोजमूले / छन्नापि सा ननु सदा न ममास्ति देव तेनाद्रुहं तव विरुद्धमतः करोमि

ရုဒြာ မိန့်တော်မူသည်။ «အရှင်၊ ဘဂဝန်၊ အလုံးစုံပြည့်စုံ၍ အနှံ့အပြားရှိသော မဟာပုရုရှာ၊ ကျွန်ုပ်၏ ဘက္တိသည် ရှိဝ၏ ခြေတော်ကြာပန်းအမြစ်၌ တည်နေပါစေ။ သို့သော် အို ဒေဝ၊ ထိုဘက္တိသည် အတွင်း၌ ဖုံးကွယ်နေသော်လည်း ကျွန်ုပ်၌ အမြဲမတည်နိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် မုန်းတီးခြင်းမရှိသော်လည်း တခါတရံ သင်၏ အလိုတော်နှင့် ဆန့်ကျင်သကဲ့သို့ ပြုမိပါသည်»

Verse 49

सर्वान्न बुद्धिसहितस्य हरे मुरारे का शक्तिरस्ति वचने मम मूढबुद्धेः / वाण्या सदा शतगुणेन विहीनमेनं मां पाहि चेश मम चायतनं च दत्त्वा

အို ဟရီ၊ အို မုရာရီ—အလုံးစုံသိမြင်၍ ပြည့်စုံသော ဉာဏ်တော်ရှိသူ—မိုက်မဲသော ဉာဏ်ရှိသည့် ကျွန်ုပ်၌ စကားပြောရာတွင် ဘာအစွမ်းရှိမည်နည်း။ အပြောအဆို၌ ကျွန်ုပ်သည် အမြဲတမ်း ရာဆတိုးလောက် ချို့တဲ့နေပါသည်။ အို အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ၊ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်၏ ဝါဏီအတွက် သင့်လျော်သော အခြေခံအိမ်ရာကိုလည်း ပေးသနားပါ။

Verse 50

एवं स्तुत्वा स रुद्रस्तु तूष्णीमास द्विजोत्तमः / शेषानन्तरजा देवी वारुणी वाक्यमब्रवीत्

ဤသို့ ချီးမွမ်းပြီးနောက် ရုဒြာသည် တိတ်ဆိတ်နေ하였다၊ အို နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူတို့အနက် အကောင်းဆုံး။ ထို့နောက် သေရှနှင့် အနန္တနောက်မှ မွေးဖွားသော ဒေဝီ ဝါရုဏီသည် ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 51

वारुण्युवाच / लक्ष्मीपते ब्रह्मपते मनोः पतेगिरः पते रुद्रपते नृणां पते / गुणांस्तव स्तोतुमहं समर्था न पार्वती नापि सुपर्णपत्नी

ဝါရုဏီက မိန့်ကြားသည်— လက္ခမီ၏ အရှင်၊ ဗြဟ္မာ၏ အရှင်၊ မနု၏ အရှင်၊ ဝါစာ၏ အရှင်၊ ရုဒ္ရ၏ အရှင်၊ လူသားတို့၏ အရှင်တော်— သင်၏ ဂုဏ်တော်များကို အပြည့်အဝ ချီးမွမ်းနိုင်သူ မရှိပါ။ ပါရဝတီမဟုတ်၊ စုပရဏ (ဂရုဍ) ၏ ဇနီးတော်တောင် မစွမ်းနိုင်ပါ။

Verse 52

शेषादहं दशगुणैर्विहीना मां पाहि नित्यं जगतामधीश

ကျန်ရှိသမျှနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျွန်မသည် ဂုဏ်တော်များ၌ ဆယ်ဆတောင် ချို့တဲ့ပါသည်။ အို ကမ္ဘာလောကတို့၏ အရှင်တော်၊ အမြဲတမ်း ကျွန်မကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 53

एवं स्तुत्वा वारुणी तु तूष्णीमास खगेश्वर / तदनन्तरजा ब्राह्मी सौपर्णी ह्युपचक्रमे

ဤသို့ ချီးမွမ်းပြီးနောက် ဝါရုဏီသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏၊ အို ငှက်တို့၏ အရှင်တော်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် စုပရဏာ၏ သား (ဂရုဍ) ၏ ဗြဟ္မီ အင်အားသည် လှုပ်ရှားစတင်လာ၏။

Verse 54

सौपर्ण्युवाच / स्तोतुं गुणांस्तव हरे जगदी शवाचा श्रोतुं हरे तव कथां श्रवणे न शक्तिः / यस्तत्त्वनुं स्मरति देव तव स्वरूपं को वै नु वेद भुवि तं भगवत्पदार्थम्

စောပရဏျ (ဂရုဍ) က မိန့်သည်— အို ဟရီ၊ စကြဝဠာ၏ အရှင်တော်၊ သင်၏ ဂုဏ်တော်များကို ချီးမွမ်းရန် ကျွန်ုပ်၏ စကားသည် အင်အားမရှိ၊ သင်၏ သာသနာတော်ကထာများကို အပြည့်အဝ နားထောင်ရန်လည်း ကျွန်ုပ်၏ နားသည် မစွမ်းနိုင်ပါ။ အို ဒေဝ၊ သင်၏ အတ္တသဘောတရားနှင့် ရူပသဘောကို မှန်ကန်စွာ သတိရသူသည်—ဤလောက၌ ဘယ်သူက ဘဂဝန်၏ အမြင့်ဆုံး အတ္ထကို မသိနိုင်မည်နည်း။

Verse 55

अतो गुणस्तवने नास्ति शक्तिर्वीन्द्राहदं दशगुणैरवरा च नित्यम्

ထို့ကြောင့် သင်၏ ဂုဏ်တော်များကို လုံလောက်စွာ ချီးမွမ်းရန် ကျွန်ုပ်၌ အင်အားမရှိပါ။ အင်ဒြာနှင့် အခြားသူတို့နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းရည်သည် အမြဲတမ်း ဆယ်ဆနိမ့်ပါသည်။

Verse 56

एवं स्तुत्वा तु सौपर्णी तूष्णीमास खगेश्वर / रुद्रानन्तरजा स्तोतुं गिरिजा तूपचक्रमे

ဤသို့ ချီးမွမ်းပြီးနောက် စော်ပဏီ (ဂရုဍ) ငှက်တို့၏ အရှင်သည် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ထို့နောက် ရုဒြာနောက်မှ မွေးဖွားသော ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) သည် ချီးမွမ်းသီချင်းကို စတင်ရွတ်ဆို၏။

Verse 57

पार्वत्युवाच गोविन्द नारायण वासुदेव त्वया हि मे किञ्चिदपि प्रयोजनम् / नास्त्येव स्वामिन्न च नाम वाचा सौभाग्यरूपः सर्वदा एक एव

ပါရဝတီက မိန့်တော်မူ၏— «အို ဂోవိန္ဒ၊ အို နာရာယဏ၊ အို ဝါစုဒေဝ၊ သင်မှတပါး ငါ့အတွက် လိုအပ်သမျှ မရှိပါ။ အို အရှင်၊ ဤနေရာ၌ အခြားအရာ မရှိ၊ အမည်တစ်လုံး စကားတစ်ခွန်းတောင် မရှိ—သင်တစ်ပါးတည်းသည် မင်္ဂလာ၏ ရုပ်သဘောဖြစ်၍ အစဉ်တည်သော ဒုတိယမရှိသော တစ်ပါးတည်း ဖြစ်၏»။

Verse 58

नारायणेति तव नाम च एकमेव वैराग्यभक्तिविभवे परमं समर्थाम् / असंख्यब्रह्मादिकहत्यनाशाने गुर्वङ्गनाकोटिविनाशने च

သင်၏ နာမတော် “နာရာယဏ” ဟူသော တစ်လုံးတည်းသော အမည်ကို ရွတ်ဆိုခြင်းသည် ဘက္တိနှင့် ဝိရာဂျ်ယ၏ ဓနကို ပေးအပ်ရာ၌ အလွန်အင်အားကြီး၏။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏများကို မရေတွက်နိုင်အောင် သတ်ဖြတ်ခြင်း စသည့် အပြစ်များနှင့်၊ ဂုရု၏ ဇနီးကို ဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့် တူညီသည့် ကောဋိပေါင်းများစွာသော မဟာအပြစ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးနိုင်၏။

Verse 59

नामाधिकारिणी चाहं गुणानां च महाप्रभो / स्तवने नास्ति मे शक्ती रुद्राद्दशगुणैरहम्

အို မဟာပရဘု၊ ငါသည် အမည်တို့၏ အာဏာပိုင်လည်းဖြစ်၊ ဂုဏ်သတ္တိတို့၏ အာဏာပိုင်လည်းဖြစ်၏။ သို့သော် သင်ကို လုံလောက်စွာ ချီးမွမ်းရန် ငါ့တွင် အင်အားမရှိ—ငါသည် ရုဒြာထက် ဆယ်ဆ ပင် နိမ့်ပါး၏။

Verse 60

अवरा च सदास्म्येव नात्र कार्या विचारणा / एवं स्तुत्वा सा गिरिजा स्तूष्णीमास खगेश्वर

«ငါသည် အမြဲတမ်း နိမ့်ပါးသူပင် ဖြစ်၏—ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားရန် မလိုပါ» ဟုဆို၏။ ဤသို့ ချီးမွမ်းပြီးနောက် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) သည် တိတ်ဆိတ်သွား၏၊ အို ငှက်တို့၏ အရှင် (ဂရုဍ)။