Adhyaya 103

Verse 1

नाम द्व्युत्तरशततमो ऽध्यायः याज्ञवल्क्य उवाच / भिक्षोर्धर्मं प्रवक्ष्यामितं निबोधत सत्तमाः / वनाद्गृहाद्वा कृत्वेष्टिं सर्ववेदसदक्षिणाम्

ယာဇ္ဉဝလ္က്യက မိန့်တော်မူသည်– «ယခု ဗိက္ခု (တောင်းစားသမား) ၏ ဓမ္မကို ငါရှင်းလင်းမည်။ သီလကောင်းသူတို့အနက် အကောင်းဆုံးတို့၊ ကောင်းစွာနားလည်ကြလော့။ တော၌ဖြစ်စေ အိမ်၌ဖြစ်စေ လိုအပ်သော ယဇ္ဉကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ဝေဒအားလုံးအတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာ (ပူဇော်ခ) ကိုပါ ပေးအပ်လျက်…»

Verse 2

प्राजापत्यन्तदन्ते ऽपि अग्निमारोप्य चात्मनि / सर्वभूतहितः शान्तस्त्रिदण्डी सकमण्डलुः

ပရာဇာပတျယ ရိတု၏ နောက်ဆုံးအဆင့်၌ပင် မိမိအတွင်း၌ အဂ္နိ (သန့်ရှင်းသောမီး) ကို မီးထွန်းတင်ထားလျက်၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကိုလိုလားသော စိတ်ငြိမ်သက်သူ ဖြစ်လာသည်—တရိဒဏ္ဍ (တံတောင်သုံးချောင်း) ကိုကိုင်၍ ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) ကိုဆောင်လျက်။

Verse 3

सर्वारामं परिव्रज्य भिक्षार्थो ग्राममाश्रयेत् / अप्रमत्तश्चरेद्भैक्ष्यं सायाह्ने नाभिलक्षितः

ပျော်ရွှင်ရာနေရာအားလုံးကို စွန့်ခွာ၍ လှည့်လည်ပြီးနောက်၊ တောင်းစားလိုသူသည် ရွာတစ်ရွာကို အားကိုးဝင်ရောက်ရမည်။ မပေါ့ပျက်ဘဲ သတိရှိစွာ နေဝင်ချိန်/ညနေခင်းတွင် ဘိက္ခာရှာ၍ မျက်နှာမထင်ရှားစေဘဲ လှုပ်ရှားရမည်။

Verse 4

रोहिते भिक्षुकैर्ग्रामे यात्रामात्र मलोलुपः / भवेत्परमहंसो वा एकदण्डी यमादितः

တောင်းစားသူများဖြင့် ပြည့်နှက်သော ရွာတစ်ရွာ၌ပင် လိုအပ်သလောက်သာ ခရီးသွား၍ အညစ်အကြေးသော အကျိုးအမြတ်ကို မလောဘသူသည် ပရမဟံသ (Paramahaṃsa) ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ဧကဒဏ္ဍ (တံတောင်တစ်ချောင်း) ကိုခံယူ၍ ယမ (yama) စည်းကမ်းတို့ဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 5

सिद्धयोगस्त्यजन्देहममृतत्वमिहाप्नुयात् / दातातिथिप्रियो ज्ञानी गृही श्राद्धे ऽपिमुच्यते

ယောဂကို ပြည့်စုံအောင် ရရှိသော ယောဂီသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သော် ဤနေရာ၌ပင် အမရత్వ (မုတ်ရှ) ကို ရောက်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် အိမ်ထောင်ရှင်တစ်ဦးပင်—ပညာရှိ၍ ဒါနကိုချစ်မြတ်နိုးကာ ဧည့်သည်ကိုဂုဏ်ပြုခြင်းကိုနှစ်သက်သူ—သည်လည်း ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ၏ ကုသိုလ်ကြောင့် လွတ်မြောက်နိုင်သည်။