Adhyaya 1
Maṅgalācaraṇa, the Sages’ Inquiry, and Hari as Supreme with an Avatāra-Outline
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ဟရီ (Hari) ကို မမွေးဖွား၊ မပျက်စီး၊ အဆုံးမရှိ သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်အနန္တဟု မင်္ဂလာအာဟွန်းဖြင့် စတင်သည်။ ထို့နောက် ဟရီ၊ ရုဒြ (Rudra)၊ ဘြဟ္မာ (Brahmā)၊ ဂဏာဓိပ (Gaṇādhipa) နှင့် စရස්ဝတီ (Sarasvatī) တို့အား နမസ്കာရပြုကာ စကားနှင့် သင်ကြားပို့ဆောင်မှုကို သန့်စင်စေသည်။ နိုင်မိသာရဏ္ယ (Naimiṣāraṇya) တွင် ယဇ్ఞကို အလေးထားသော ရှောနက (Śaunaka) နှင့် ရှင်ရသီများက ပုရာဏပုံပြင်ပြောသူ၊ ဝိෂ္ဏုဘက္တ ဖြစ်သော စူတ (Sūta) ကို တွေ့ကြပြီး အပြစ်ကင်းသော ဝိෂ္ဏုအပေါ် သမာဓိထိုင်နေသည်ကို မြင်ကြသည်။ သူတို့က အမြင့်ဆုံးဘုရား၏ အတ္တသဘော၊ ဖန်ဆင်း-ထိန်းသိမ်း-ဖျက်ဆီးမှုအခန်းကဏ္ဍ၊ ဓမ္မ၏ မူလ၊ ရုပ်သဘော၊ စೃષ્ટိ၏ သဘော၊ ဟရီကို နှစ်သက်စေပြီး ရောက်နိုင်သော ဝရတနှင့် ယောဂ၊ အဝတာရများ၊ မင်းဆက်များနှင့် ဝර්ဏ-အာရှ్రమ တာဝန်များ မည်သို့ ဆက်လက်သွားသည်ကို စနစ်တကျ မေးမြန်းသည်။ စူတက စာတမ်းဆက်စပ်မှု (ဂရုဍမှ ကာရှျယပသို့; ဗျာသထံမှ ကြားနာ) ကို ပြောပြီး နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ကို အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ဟု ကြေညာသည်။ ထို့နောက် ကౌမာရ သီလ၊ ဝရာဟ မြေကြီးကို မြှောက်တင်ခြင်း၊ လုပ်ဆောင်မှုအတွင်း နိုင်ရှ္ကမ္မယ ကို သိမြင်စေသော သင်ကြားချက်၊ နရ-နာရာယဏ တပස්၊ ကပိလ၏ စာင်ခ္ယ၊ ဒတ္တာတြေယ၏ စုံစမ်းမေးမြန်းမှု၊ ယဇ్ఞ၊ ဥရုက్రమ၊ ကမ္ဘာကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ဆင်းသက်ခြင်း၊ မత్సယ၊ ကူရ္မ၊ ဓနွန္တရီနှင့် မိုဟိနီ၊ နရစിംဟ၊ ဝာမန၊ ပရာရှုရာမ၊ ဗျာသ၊ မင်းတို့၏ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ၊ ရာမနှင့် ကృష్ణ၊ အနာဂတ် ဗုဒ္ဓနှင့် ကလ္ကိ တို့အထိ အဝတာရအစဉ်ကို ဖော်ပြကာ ဟရီ၏ ပေါ်ထွန်းမှုများသည် အရေအတွက်မရှိဟု နိဂုံးချုပ်သည်။ ဤသဘောတရားပရိုလော့ဂ်သည် နောက်အခန်းများအတွက် “ဘုရားသည် မည်သူနည်း” မှ “ဓမ္မနှင့် အကျင့်ပညာသည် သူ့အောက်တွင် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်သနည်း” သို့ လမ်းဖွင့်ပေးသည်။
Shlokas
Verse 1
ॐ अजमजरमनन्तं ज्ञानरूपं महान्तं शिवममलमनादिं भूतदेहादिहीनम् / सकलकरणहीनं सर्वभूतस्थितं तं हरिममलममायं सर्वगं वन्द एकम्
အိုံ။ မမွေးဖွား၊ မပျက်စီး၊ အနန္တဖြစ်သော တစ်ပါးတည်းသော ဟရိကို ငါ ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။ သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်၏ရုပ်သဘောဖြစ်၍ မဟာကြီးမား၊ မင်္ဂလာရှိ၊ အညစ်အကြေးကင်း၊ အနာဒီ၊ ရုပ်ဝတ္ထုကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ကင်းလွတ်၏။ ကန့်သတ်အင်္ဂါများမရှိသော်လည်း သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း တည်ရှိ၍ မာယာကင်း၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့၏။
Verse 2
नमस्यामि हरिं रुद्रं ब्रह्माणं च गणाधिपम् / देवीं सरस्वतीं चैव मनोवाक्कर्मभिः सदा
ငါသည် စိတ်၊ နှုတ်၊ ကိုယ်ကံတို့ဖြင့် အမြဲတမ်း ဟရိ၊ ရုဒ္ဒရ၊ ဘြဟ္မာ နှင့် ဂဏာဓိပ (ဂဏေရှ) တို့ကိုလည်းကောင်း၊ ဒေဝီ စရಸ್ವတီကိုလည်းကောင်း ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။
Verse 3
सूतं पौराणिकं शान्तं सर्वशास्त्रविशारदम् / विष्णुभक्तं महात्मानं नैमिशारण्यमागतम्
သူတို့သည် နိမိရှာရဏ္ယသို့ ရောက်လာသော စူတကို မြင်ကြ၏—ပုရာဏများကို ပြောကြားသူ အေးချမ်းတည်ငြိမ်၍ သာသနာကျမ်းအားလုံး၌ ကျွမ်းကျင်၊ ဗိෂ္ဏုဘက္တ မဟာတ္မာ ဖြစ်၏။
Verse 4
तीर्थयात्राप्रसङ्गेन उपविष्टं शुभासने / ध्यायन्तं विष्णुमनघं तमभ्यर्च्यास्तुवन्कविम्
တီရ္ထယာတ်ရာ အခါသမယ၌ သူသည် မင်္ဂလာအာသနပေါ် ထိုင်လျက် အပြစ်ကင်းသော ဗိෂ္ဏုကို သမಾಧိဖြင့် စဉ်းစားနေ၏။ ထို ရှင်ရသေ့ကဗိကို ပူဇော်ကာ နောက်တဖန် ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။
Verse 5
शौनकाद्या महाभागा नैमिषीयास्तपोधनाः / मुनयो रविसङ्काशाः शान्ता यज्ञ परायणाः
ရှောနကတို့ အစရှိသော ကံကောင်းမြတ်သော မုနိများ—နိမိရှာ၏ တပဓနများ—နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ စိတ်ငြိမ်သက်ကာ ယဇ္ဉပူဇာ၌ အပြည့်အဝ အားထားသူများ ဖြစ်ကြ၏။
Verse 6
ऋषय ऊचुः / सूत ! जानासि सर्वं त्वं पृच्छामस्त्वामतो वयम् / देवतानां हि को देव ईश्वरः पूज्य एव कः
ရိရှီတို့က ပြောကြသည်— «အို စူတာ၊ သင်သည် အရာအားလုံးကို သိသူဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ကို မေးမြန်းပါသည်။ ဒေဝတားတို့အနက် အမှန်တကယ်သော ဘုရားသည် မည်သူနည်း—အမြင့်ဆုံး အရှင် (ဣශ්ဝရ) သည် မည်သူနည်း၊ တစ်ဦးတည်းပင် ပူဇော်ထိုက်သူ မည်သူနည်း»
Verse 7
को ध्येयः को जगत्स्रष्टा जगत्पात्ति च हन्ति कः / कस्मात्प्रवर्तते धर्मो दुष्टहन्ता च कः स्मृतः
«မည်သူကို သမาธိဖြင့် အာရုံပြုရမည်နည်း။ မည်သူသည် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းသူနည်း။ မည်သူသည် လောကကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းပြီး မည်သူသည် ဖျက်ဆီးသနည်း။ ဓမ္မသည် မည်သူထံမှ စတင်ပေါ်ထွန်းသနည်း၊ မည်သူကို မကောင်းသူတို့ကို သတ်ဖြတ်သူဟု မှတ်မိကြသနည်း»
Verse 8
तस्य देवस्य किं रूपं जगत्सर्गः कथं मतः / कैर्व्रतैः स तु तुष्टः स्यात्केन योगेन वाप्यते
«ထိုဘုရားသခင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် မည်သို့နည်း။ လောကဖန်ဆင်းခြင်းကို မည်သို့ နားလည်ရသနည်း။ မည်သည့် ဝရတ (သစ္စာကတိ/အကျင့်) များဖြင့် သူ ပျော်ရွှင်တော်မူသနည်း၊ မည်သည့် ယောဂဖြင့် သူ့ထံ ရောက်နိုင်သနည်း»
Verse 9
अवताराश्च के तस्य कथं वंशादिसम्भवः / वर्णाश्रमादिधर्माणां कः पाता कः प्रवर्तकः
«သူ၏ အဝတာရများသည် မည်သူတို့နည်း။ ထို့ပြင် မင်းဆက်များ၊ မျိုးရိုးလိုင်းများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းသည် သူထံမှ မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်သနည်း။ ဝဏ္ဏနှင့် အာရှရမတို့၏ တာဝန်ဓမ္မများကဲ့သို့သော ဓမ္မများကို မည်သူက ကာကွယ်သူ၊ မည်သူက စတင်လှုပ်ရှားစေသူနည်း»
Verse 10
एतत्सर्वं तथान्यच्च ब्रूहि सूत ! महामते ! / नारायणकथाः सर्वाः कथयास्माकमुत्तमाः
«အို စူတာ၊ မဟာဉာဏ်ရှိသူရေ၊ ဤအရာအားလုံးနှင့် အခြားသောအရာများကိုလည်း ပြောပြပါ။ နာရာယဏ၏ မြင့်မြတ်သော ကထာများအားလုံးကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြည့်စုံစွာ ဟောကြားပါ»
Verse 11
सूत उवाच / पुराणं गारुडं वक्ष्ये सारं विष्णुकथा श्रयम् / गरुडोक्तं कश्यपाय पुरा व्यासाच्छ्रुतं मया
သုတက ပြောသည်။ ငါသည် ဂရုဍပုရာဏကို ရှင်းလင်းမည်၊ ၎င်း၏ အနှစ်သာရသည် ဗိဿဏုကထာပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ ရှေးက ဂရုဍက ကശ്യပအား ဟောကြားခဲ့ပြီး ငါသည် ဗျာသထံမှ ကြားနာခဲ့သည်။
Verse 12
एको नारायणो देवो देवानामीश्वरेश्वरः / परमात्मा परं ब्रह्म जन्माद्यस्य यतो भवेत्
နာရာယဏသာ တစ်ပါးတည်းသာ သာသနာတော်၏ ဘုရားတော်ဖြစ်၍၊ ဒေဝတော်တို့၏ အရှင်များအပေါ်က အရှင်တော်ဖြစ်သည်။ သူသည် ပရမာတ္မာ၊ အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ဖြစ်ပြီး၊ ဖန်ဆင်းခြင်းအစရှိသမျှသည် သူထံမှ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
Verse 13
जगतो रक्षणार्थाय वासुदेवो ऽजरो ऽमरः / स कुमारादिरूपेण अवतारान्करोत्यजः
လောကကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဝါစုဒေဝသည် အိုမင်းခြင်းမရှိ၊ သေဆုံးခြင်းမရှိသောအဖြစ်ဖြင့် အဝတာရများကို ခံယူတော်မူသည်။ မမွေးဖွားသူ (အဇ) သည် ကုမာရတို့မှ စတင်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်များဖြင့် ထင်ရှားတော်မူ၏။
Verse 14
हरिः स प्रथमं देवः कौमारं सर्गमास्थितः / चचार दुश्चरं ब्रह्मन् ब्रह्मचर्यमखण्डितम्
ဟရီသည် ပထမဦးဆုံးသော ဒေဝတော်ဖြစ်၍ ကೌမာရ စೃဂ္ဂ၌ ပထမဆုံး တည်ရှိတော်မူ၏။ အို ဘြာဟ္မဏ၊ သူသည် ခက်ခဲသော၊ မပြတ်တောက်သော ဘြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသည့် သီလ) ကို ကျင့်သုံးတော်မူ၏။
Verse 15
द्वितीयं तु भवायास्य रसातलगतां महीम् / उद्धरिष्यन्नुपादत्ते यज्ञेशः सौकरं वपुः
ဒုတိယအကြိမ်တွင် ဤလောက၏ ကောင်းကျိုးအတွက်၊ မြေကြီးသည် ရသာတလသို့ နစ်မြုပ်သွားသောအခါ ယဇ္ဉ၏ အရှင်တော်သည် ဝက်တောရုပ် (သောက်ရ) ကို ခံယူ၍ မြေကြီးကို မြှောက်တင်မည်ဟု ရည်ရွယ်တော်မူ၏။
Verse 16
तृतीयमृषिसर्गं तु देवर्षित्वमुपेत्य सः / तन्त्रं सात्वतमाचष्टे नैष्कर्म्यं कर्मणां यतः
ထို့နောက် တတိယသော ဖန်ဆင်းခြင်း—ရသီတို့၏ ဖန်ဆင်းခြင်း၌—သူသည် ဒေဝရသီအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိကာ «သာတ္ဝတ တန္တရ» ကို ဟောကြား하였다။ ထိုတန္တရကြောင့် လုပ်ဆောင်မှုများအတွင်း၌ပင် «နိဿကမ္မယ» (ကမ္မမကပ်သော အခြေအနေ) ကို ရရှိနိုင်သည်။
Verse 17
नरनारायणो भूत्वा तुर्ये तेपे तपो हरिः / धर्मसं रक्षणार्थाय पूजितः स सुरासुरैः
ဟရီသည် နရနှင့် နာရာယဏ အဖြစ်ကို ခံယူ၍ စတုတ္ထသော အခြေအနေ၌ တပသ်ကို ပြုလုပ်하였다။ ဓမ္မကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဒေဝတို့နှင့် အသူရတို့ကပင် သူ့ကို ပူဇော်ကြသည်။
Verse 18
पञ्चमः कपिलो नाम सिद्धेशः कालविप्लुतम् / प्रोवाच सूरये साङ्ख्यं तत्त्वग्रामवि निर्णयम्
ပဉ္စမမြောက်သည် ကပိလ အမည်ရှိသော စိဒ္ဓေရှ (စိဒ္ဓတို့၏ အရှင်) ဖြစ်သည်။ ကာလကြောင့် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ပေါ်သည့်အခါ၊ သူသည် စူရယအား သာင်ခ္ယ ဒർശနကို ဟောကြား၍ တတ္တဝများ၏ အစုအဝေးကို တိတိကျကျ ခွဲခြားသတ်မှတ်ပေး하였다။
Verse 19
षष्ठमत्रेरपत्यत्वं दत्तः प्राप्तो ऽनसूयया / आन्वीक्षिकीमलर्काय प्रह्लादादिभ्य ऊचिवान्
အတြိ၏ ဆဋ္ဌမသားအဖြစ် ဒတ္တ (ဒတ္တာတြေယ) ကို အနုသူယာမှ ရရှိ하였다။ သူသည် အလရကနှင့် ပရဟ္လာဒ အစရှိသူတို့အား «အာန်ဝီက္ခိကီ» ဟုခေါ်သော စူးစမ်းမေးမြန်းသိမြင်ခြင်း၏ ပညာကို ဟောကြား하였다။
Verse 20
ततः सप्त आकूत्यां रुचेर्यज्ञो ऽभ्यजायत / सुत्रामाद्यैः सुरगणैर्यष्ट्वा स्वायम्भुवान्तरे
ထို့နောက် ခုနစ်ပါးအနက် အာကူတီနှင့် ရုချိတို့မှ ယဇ္ဉ (Yajña) မွေးဖွားလာ하였다။ စွာယမ္ဘုဝ မန္ဝန္တရ၌ သူသည် စုတြာမာ (အိန္ဒြ) ဦးဆောင်သော ဒေဝအဖွဲ့များနှင့်အတူ ယဇ္ဉပူဇော်မှုကို ဆောင်ရွက်하였다။
Verse 21
अष्टमे मेरुदेव्यां तु नाभेर्जात उरुक्रमः / दर्शयन्वर्त्म नारीणां सर्वाश्रमनमस्कृतम्
အဋ္ဌမမြောက် မွေးဖွားခြင်း၌ နာဘိနှင့် မေရုဒေဝီမှ ဥရုက్రమ (ဗိဿနု) ပေါ်ထွန်း၍ မိန်းမတို့အတွက် သင့်တော်သော လမ်းစဉ်ကို ပြသကာ အာရှရမ အဆင့်အားလုံးက ဂုဏ်ပြုနမസ്കာရကြသည်။
Verse 22
ऋषिभिर्याचितो भेजे नवमं पार्थिवं वपुः / दुग्धैर्महौषधैर्विप्रास्तेन संजीविताः प्रजाः
ရိရှိတို့၏ တောင်းပန်ချက်ကြောင့် အရှင်သည် ကိုးမြောက်အဖြစ် မြေပြင်လောကီကိုယ်ခန္ဓာကို ခံယူတော်မူ၏။ နို့နှင့် မဟာဆေးပင်တို့ဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် သတ္တဝါများကို အရှင်အားဖြင့် ပြန်လည်အသက်သွင်းကြ၏။
Verse 23
रूपं स जगृहे मात्स्यं चाक्षुषान्तरसंप्लवे / नाव्यारोप्य महीमय्यामपाद्वैवस्वतं मनुम्
ချာක්ෂုသ မန္ဝန္တရ အကြားကာလ၌ ဖြစ်ပွားသော မဟာရေလွှမ်းမိုးချိန်တွင် အရှင်သည် မత్సျ (ငါး) ရုပ်ကို ခံယူတော်မူ၏။ ဝိုင်ဝസ്വတ မနုကို လှေပေါ်တင်၍ မြေကြီးရေမြုပ်သည့်အခါ ကာကွယ်တော်မူ၏။
Verse 24
सुरासुराणामुदधिं मथ्नतां मन्दराचलम् / दध्रे कमठरूपेण पृष्ठ एकादशे विभुः
ဒေဝနှင့် အဆုရတို့ ပင်လယ်ကို မွှေနှောက်ကြစဉ် အလုံးစုံပြည့်စုံသော အရှင်သည် ကမဋ္ဌ (လိပ်) ရုပ်ဖြင့် မန္ဒရတောင်ကို ကိုယ်တော်၏ ကျောပေါ်တွင် ထမ်းဆောင်တော်မူ၏—ဧကာဒသမ ပေါ်ထွန်းခြင်း၌။
Verse 25
धान्वन्तरं द्वादशमं त्रयोदशममेव च / आप्यायत्सुरानन्यान्मोहिन्या मोहयंस्त्रिया
အရှင်သည် ဒွါဒသမအဖြစ် ဓနွန္တရိ ဖြစ်တော်မူ၍ တရယောဒသမအဖြစ်လည်း ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။ ထို့နောက် မောဟိနီ ဟူသော မိန်းမရုပ်ကို ခံယူကာ အခြားသူတို့ကို မောဟစေ၍ ဒေဝတို့ကို အားဖြည့်တော်မူ၏။
Verse 26
चतुर्दशं नारसिंहं चैत्य (वैर) दैत्येन्द्रमूर्जितम् / ददार करजैरुग्रैरेरकां कटकुद्यथा
ဆယ့်လေးမြောက် အဝတာရ၌ သခင်သည် နရာစിംဟာအဖြစ် ပေါ်ထွန်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်သည်းများဖြင့် ဒိုင်တျယာတို့၏ အင်အားကြီး မင်းကို erakā မြက်တံကို ခွဲသလို လွယ်ကူစွာ ခွဲဖျက်တော်မူ၏။
Verse 27
पञ्चदशं वामनको भूत्वागादध्वरं बलेः / पाद त्रयं याचमानः प्रत्यादित्सुस्त्रिविष्टपम्
ဆယ့်ငါးမြောက် အဝတာရ၌ သခင်သည် ဝာမနအဖြစ် ဖြစ်တော်မူ၍ ဘလီ၏ ယဇ္ဉပွဲသို့ သွားကာ မြေသုံးလှမ်းကို တောင်းယူပြီး ထိုအားဖြင့် ဒေဝတို့အတွက် တြိဝိဋ္ဌပ—ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်လည်ရယူတော်မူ၏။
Verse 28
अवतारे षोडशमे पश्यन्ब्रह्मद्रुहो नृपान् / त्रिः सप्तकृत्वः कुपितो निः क्षत्त्रामकरोन्महीम्
ဆယ့်ခြောက်မြောက် အဝတာရ၌ သခင်သည် ဘြာဟ္မဏတို့ကို ရန်ပြုသော မင်းများကို မြင်၍ ဒေါသထွက်ကာ အကြိမ်နှစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မြေပြင်ကို က္ଷတ္တရိယ မင်းစစ်တန်းမဲ့အောင် ပြုတော်မူ၏။
Verse 29
ततः सप्तदशे जातः सत्यवत्यां पराशरात् / चक्रे वेदतरोः शाखां दृष्ट्वा पुंसो ऽल्पमेधसः
ထို့နောက် ဆယ့်ခုနစ်မြောက် အဆက်၌ သခင်သည် ပရာရှရမှ စတျယဝတီ၏ ဝမ်း၌ မွေးဖွားတော်မူ၏။ လူတို့၏ ဉာဏ်နည်းပါးမှုကို မြင်၍ ဝေဒသစ်ပင်၏ ချောင်းခွဲများကို စနစ်တကျ စီမံတော်မူ၏။
Verse 30
नरदेवत्वमापन्नः सुरकार्यचिकीर्षया / समुद्रनिग्रहादीनि चक्रे कार्याण्यतः परम्
လူတို့အကြား ဒေဝမင်းအဖြစ် နရဒေဝတော်တန်ခိုးကို ခံယူ၍ ဒေဝတို့၏ အလုပ်ကို ပြုလိုသဖြင့် ထို့နောက် ပင်လယ်ကို တားဆီးခြင်း စသည့် အခြားကြီးမားသော ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။
Verse 31
एकोनविंशे विंशतिमे वृष्णिषु प्राप्य जन्मनी / रामकृष्णाविति भुवो भगवानहरद्भरम्
အဝတား ၁၉ နှင့် ၂၀ တွင် ဘဂဝန်သည် ဝೃṣṇi မျိုးနွယ်တွင် ရာမနှင့် ကృష్ణ အဖြစ် မွေးဖွား၍ မြေကြီး၏ ဘာရကို ဖယ်ရှားတော်မူ၏။
Verse 32
ततः कलेस्तु सन्ध्यान्ते संमोहाय सुरद्विषाम् / बुद्धो नाम्रा जिनसुतः कीकटेषु भविष्यति
ထို့နောက် ကလိယုဂ၏ ဆန္ဓျာအဆုံး၌ ဒေဝတို့၏ ရန်သူများကို မောဟစေခြင်းအတွက် ဂျိန၏ သားဟု ဆိုသော “ဗုဒ္ဓ” အမည်ရှိသူသည် ကီကဋ နယ်မြေ၌ ပေါ်ထွန်းမည်။
Verse 33
भविता विष्णुयशसो नाम्ना कल्की जगत्पतिः
လောက၏ အရှင် ကလ္ကိသည် “ဝိෂ္ဏုယသ” အမည် (နှင့် သူ၏ သားအဖြစ်) မွေးဖွားလာမည်။
Verse 34
अवतारा ह्यसंख्येया हरेः सत्त्वनिधेर्द्विजाः / मनुवेदविदो ह्याद्याः सर्वे विष्णुकलाः स्मृताः
ဒွိဇတို့ရေ၊ သတ္တဝနိဓိဖြစ်သော ဟရိ၏ အဝတားတို့သည် အမှန်တကယ် မရေတွက်နိုင်အောင် များလှ၏။ မနုနှင့် ဝေဒကို သိမြင်သော ရှေးဦး ရှင်ရသီတို့အားလုံးကိုလည်း ဗိෂ္ဏု၏ အংশ (အပိုင်းတော်) ဟု မှတ်ယူကြသည်။
Verse 35
तस्मात्सर्गादयो जाताः संपूज्याश्च व्रतादिना / पुराणं गारुडं व्यासः पुरासौ मे ऽब्रवीदिदम्
ထို့ကြောင့် ထိုပထမရင်းမြစ်မှ စೃဂ (ဖန်ဆင်းခြင်း) စသည်တို့ ပေါ်ပေါက်လာကြပြီး၊ ဝရတ (သစ္စာကတိ) နှင့် ဆက်စပ်သော အကျင့်အကြံများဖြင့် လျော်ကန်စွာ ပူဇော်အပ်၏။ ဤ ဂါရုဍ ပုရာဏကို ရှေးက ဗျာသ ရသီတော်က ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားခဲ့သည်။
Frequently Asked Questions
The opening follows purāṇic and śāstric convention: honoring divine functions (Rudra, Brahmā, Gaṇeśa) and Sarasvatī as guardians of discourse and obstacle-removal, while the chapter’s doctrinal conclusion still establishes Nārāyaṇa as the highest Brahman and ultimate object of worship.
It presents avatāras as Vāsudeva’s descents for loka-saṅgraha—protecting the world, restoring dharma, resolving cosmic disruptions (Earth sinking, deluge, churning, tyranny), teaching śāstra, and removing the earth’s burden.