Adhyaya 8

Verse 1

प्रह्लादतीर्थयात्रावर्णनम् सूत उवाच इति पृष्टस्तदा विप्रो राज्ञा पारीक्षितेन वै । उवाच विस्तरात्सर्वं व्यासः सत्यवतीसुतः

ပြဟလာဒ ၏ ဘုရားဖူးခရီးစဉ်ကို ဖော်ပြခြင်း။ သုတ က ဆိုသည်မှာ- မင်းကြီး ဇနမေဇယ (ပရိက္ခိတ ၏ သားတော်) က ဤသို့ မေးမြန်းသောအခါ၊ သတျဝတီ ၏ သားတော် ဗြာဟ္မဏ ဗျာသ သည် အလုံးစုံကို အသေးစိတ် ဟောကြားတော်မူ၏။

Verse 2

जनमेजयोऽपि धर्मात्मा निर्वेदं परमं गतः । चित्तं दुश्चरितं मत्वा वैराटीतनयस्य वै

တရားစောင့်သော ဇနမေဇယ သည် ပရိက္ခိတ (ဝိရာတ မင်းသမီး ဥတ္တရာ ၏ သားတော်) ၏ စိတ်သည် မကောင်းသော အမှု၌ ပါဝင်ခဲ့သည်ဟု ယူဆကာ မြတ်သော ဝိရာဂ (ငြီးငွေ့ခြင်း) သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

Verse 3

तस्यैवोद्धरणार्थाय चकार सततं मनः । विप्रावमानपापेन यमलोकं गतस्य वै

သူသည် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား စော်ကားမိသော အပြစ်ကြောင့် ယမမင်းနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိသွားသော သူ၏ဖခင်အား ကယ်တင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

Verse 4

पुन्नामनरकाद्यस्मात्त्रायते पितरं स्वकम् । पुत्रेति नाम सार्थं स्यात्तेन तस्य मुनीश्वराः

အို မွန်မြတ်သော ရသေ့တို့။ တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် မိမိ၏ဖခင်အား 'ပုဒ်' ဟုခေါ်သော ငရဲမှ ကယ်တင်သောကြောင့် 'ပုတ္တ' (သား) ဟူသောအမည်သည် သူ၏အတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိလာပါသည်။

Verse 5

सर्पदष्टं नृपं श्रुत्वा हर्म्योपरि मृतं तथा । विप्रशापादौत्तरेयं स्नानदानविवर्जितम्

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၏ ကျိန်စာကြောင့် မြွေကိုက်ခံရပြီးနောက် နန်းတော်အမိုးပေါ်တွင် ဘုရင် (ဥတ္တရာ၏သား ပရိက္ခိတ) ကွယ်လွန်သွားကြောင်း ကြားသိရပြီး၊ ရေချိုးခြင်းနှင့် အလှူပေးခြင်းတည်းဟူသော နောက်ဆုံးပူဇော်မှုများ ကင်းမဲ့လျက်...

Verse 6

पितुर्गतिं निशम्यासौ निर्वेदं गतवान्नृपः । पारीक्षितो महाभागः सन्तप्तो भयविह्वलः

...မိမိဖခင်၏ ကံကြမ္မာကို သိရှိရသောအခါ အလွန်ကံထူးသော ဇနမေဇယမင်း (ပရိက္ခိတ၏သား) သည် အလွန်တရာ စိတ်ပျက်အားလျော့ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

Verse 7

पप्रच्छाथ मुनिं व्यासं गृहागतमनिन्दितः । नरनारायणस्येमां कथां परमविस्मृताम्

အပြစ်ကင်းစင်သော မင်းကြီးသည် မိမိအိမ်သို့ ကြွရောက်လာသော ရသေ့ဗျာသအား နရနှင့် နာရာယဏ တို့၏ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ဤပုံပြင်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

Verse 8

व्यास उवाच स यदा निहतो रौद्रो हिरण्यकशिपुर्नृप । अभिषिक्तस्तदा राज्ये प्रह्लादो नाम तत्सुतः

ဗျာသက ဆိုသည်မှာ- အို မင်းကြီး။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိရန်ယကရှိပု အသတ်ခံရသောအခါ သူ၏သားဖြစ်သူ ပရာလှဒ သည် ထိုနိုင်ငံ၌ ဘိသိက်ခံခဲ့ရသည်။

Verse 9

तस्मिञ्छासति दैत्येन्द्रे देवब्राह्मणपूजके । मखैर्भूमौ नृपतयो यजन्तः श्रद्धयान्विताः

နတ်ဘုရားများနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို ပူဇော်သော ထိုဒေတျာမင်း အုပ်ချုပ်နေစဉ်အတွင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ မင်းအပေါင်းတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ယဇ်ပူဇော်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

Verse 10

ब्राह्मणाश्च तपोधर्मतीर्थयात्राश्च कुर्वते । वैश्याश्च स्वस्ववृत्तिस्थाः शूद्राः शुश्रूषणे रताः

ဗြာဟ္မဏတို့သည် ခြိုးခြံစွာကျင့်ခြင်း၊ တရားစောင့်ခြင်းနှင့် ဘုရားဖူးခြင်းတို့ကို ပြုကြ၏။ ဝေဿတို့သည် မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု၌ တည်ကြကုန်၏။ သုဒ္ဒတို့သည် အလုပ်အကျွေးပြုခြင်း၌ မွေ့လျော်ကြကုန်၏။

Verse 11

नृसिंहेन च पाताले स्थापितः सोऽथ दैत्यराट् । राज्यं चकार तत्रैव प्रजापालनतत्परः

နရသိင်္ဟမြတ်က ပါတာလ၌ ထားရှိသော ထိုဒေတျာမင်း (ပရာလှဒ) သည် မိမိ၏ တိုင်းသူပြည်သားများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် ရည်သန်လျက် ထိုနေရာ၌ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

Verse 12

कदाचिद्‌ भृगुपुत्रोऽथ च्यवनाख्यो महातपाः । जगाम नर्मदां स्नातुं तीर्थं वै व्याहृतीश्वरम्

တစ်ခါသော် ဘရိဂု၏သားဖြစ်သူ ချယဝန အမည်ရှိသော မဟာတပသီသည် ဗျာဟရိတိသွရ ဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းသောအရပ်ရှိ နမ္မဒါမြစ်၌ ရေချိုးရန် သွားခဲ့သည်။

Verse 13

रेवां महानदीं दृष्ट्वा ततस्तस्यामवातरत् । उत्तरन्तं प्रजग्राह नागो विषभयङ्करः

ရေဝါမြစ်ကြီးကို မြင်သောအခါ သူသည် ထိုမြစ်ထဲသို့ ဆင်းသွားလေသည်။ သူပြန်တက်လာသောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆိပ်ပြင်းသည့် မြွေကြီးတစ်ကောင်က သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။

Verse 14

गृहीतो भयभीतस्तु पाताले मुनिसत्तमः । सस्मार मनसा विष्णुं देवदेवं जनार्दनम्

ပါတာလသို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံရသောအခါ ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း မြတ်သောရသေ့သည် နတ်တို့၏နတ်ဖြစ်သော ဗိဿနိုးနတ်မင်း ဇနဒ္ဒနကို စိတ်ထဲတွင် အောက်မေ့သတိရလေသည်။

Verse 15

संस्मृते पुण्डरीकाक्षे निर्विषोऽभून्महोरगः । न प्राप च्यवनो दुःखं नीयमानो रसातलम्

ကြာပန်းကဲ့သို့သော မျက်လုံးတော်ရှိသော အရှင်မြတ်ကို အောက်မေ့လိုက်သည်နှင့် မြွေကြီးသည် အဆိပ်ကင်းသွားလေသည်။ ထို့ကြောင့် ချာဝနရသေ့သည် ရသာတလသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံရစဉ် နာကျင်မှုကို မခံစားရပေ။

Verse 16

द्विजिह्वेन मुनिस्त्यक्तो निर्विण्णेनातिशङ्‌किना । मां शपेत मुनिः कुद्धस्तापसोऽयं महानिति

မြွေကြီးသည် စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ အလွန်စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်ပြီး 'ဤမဟာတပသီသည် ငါ့ကို အမျက်ထွက်ကာ ကျိန်စာတိုက်ပေလိမ့်မည်' ဟု တွေးကာ ရသေ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

Verse 17

चचार नागकन्याभिः पूजितो मुनिसत्तमः । विवेशाप्यथ नागानां दानवानां महत्पुरम्

နဂါးပျိုမလေးများ၏ ပူဇော်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် မြတ်သောရသေ့သည် လှည့်လည်သွားလာကာ နဂါးနှင့် ဒါနဝတို့၏ မြို့ကြီးသို့ ဝင်ရောက်လေသည်။

Verse 18

कदाचिद्‌भृगुपुत्रं तं विचरन्तं पुरोत्तमे । ददर्श दैत्यराजोऽसौ प्रह्लादो धर्मवत्सलः

တစ်ခါသော် ဘရိဂု၏သားသည် ထိုမြို့မြတ်၌ လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် တရားစောင့်သော ဒေတ္တယမင်းကြီး ပရလှဒသည် သူ့ကို မြင်လေသည်။

Verse 19

दृष्ट्वा तं पूजयामास मुनिं दैत्यपतिस्तदा । पप्रच्छ कारणं किं ते पातालागमने वद

သူ့ကိုမြင်လျှင် ဒေတ္တယမင်းသည် ရသေ့ကို ပူဇော်ပြီး 'သင် ပါတာလသို့ လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ငါ့အား ပြောပြပါ' ဟု မေးလေသည်။

Verse 20

प्रेषितोऽसि किमिन्द्रेण सत्यं ब्रूहि द्विजोत्तम । दैत्यविद्वेषयुक्तेन मम राज्यदिदृक्षया

'ဒေတ္တယတို့အပေါ် ရန်ငြိုးထားသော သိကြားမင်းက ငါ့နိုင်ငံကို ထောက်လှမ်းရန် သင့်ကို စေလွှတ်လိုက်ခြင်းလော။ အို ဗြာဟ္မဏတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော အရှင်၊ မှန်ရာကို ဆိုပါလော့။'

Verse 21

च्यवन उवाच किं मे मघवता राजन् यदहं प्रेषितः पुनः । दूतकार्यं प्रकुर्वाणः प्राप्तवान्नगरे तव

ချာဝနက 'အို မင်းကြီး။ သိကြားမင်းက ငါ့ကို တစ်ဖန်စေလွှတ်ရအောင် ငါ့မှာ သူနဲ့ ဘာအလုပ်ရှိလို့လဲ၊ မင်းရဲ့မြို့ကို တမန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လာရမှာလဲ' ဟု ဆိုလေသည်။

Verse 22

विद्धि मां भृगुपुत्रं तं स्वनेत्रं धर्मतत्परम् । मा शङ्कां कुरु दैत्येन्द्र वासवप्रेषितस्य वै

'ငါ့ကို တရား၌ မွေ့လျော်သော ဘရိဂု၏သားဟု သိလော့။ အို ဒေတ္တယမင်း၊ သိကြားမင်းက ငါ့ကို စေလွှတ်လိုက်သည်ဟု မသံသယရှိပါနှင့်။'

Verse 23

स्नानार्थं नर्मदां प्राप्तः पुण्यतीर्थे नृपोत्तम । नद्यामेवावतीर्णोऽहं गृहीतश्च महाहिना

အို မင်းမြတ်! အကျွန်ုပ်သည် ရေချိုးရန်အတွက် သန့်ရှင်းသော နမ္မဒါမြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပါသည်။ မြစ်ရေထဲသို့ ဆင်းသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကြီးမားသော မြွေကြီးတစ်ကောင်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပါသည်။

Verse 24

जातोऽसौ निर्विषः सर्पो विष्णोः संस्मरणादिव । मुक्तोऽहं तेन नागेन प्रभावात्स्मरणस्य वै

ဗိဿနိုးနတ်မင်းကြီးကို အောက်မေ့ရုံမျှဖြင့် ထိုမြွေသည် အဆိပ်ကင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ အောက်မေ့ခြင်း၏ တန်ခိုးကြောင့် အကျွန်ုပ်သည် ထိုနဂါး၏လက်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပါသည်။

Verse 25

अत्रागतेन राजेन्द्र मयाप्तं तव दर्शनम् । विष्णुभक्तोऽसि दैत्येन्द्र तद्‌भक्तं मां विचिन्तय

အို ဒေတျာမင်း! ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် အကျွန်ုပ်သည် အရှင်မင်းကြီးကို ဖူးတွေ့ခွင့်ရခဲ့ပါသည်။ အရှင်သည် ဗိဿနိုးကို ကြည်ညိုသူဖြစ်သည်၊ အကျွန်ုပ်ကိုလည်း ကိုယ်တော်မြတ်၏ ကြည်ညိုသူတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူတော်မူပါ။

Verse 26

व्यास उवाच तन्निशम्य वचः श्लक्ष्णं हिरण्यकशिपोः सुतः । पप्रच्छ परया प्रीत्या तीर्थानि विविधानि च

ဗျာသက ဆိုသည်မှာ- ထိုချိုသာသော စကားများကို ကြားရသောအခါ ဟိရဏျကရှိပု၏ သားတော် (ပရလှာဒ) သည် ကြီးစွာသော မေတ္တာဖြင့် အမျိုးမျိုးသော သန့်ရှင်းသော နေရာများ (တီရ်ထများ) အကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့ပါသည်။

Verse 27

प्रह्लाद उवाच पृथिव्यां कानि तीर्थानि पुण्यानि मुनिसत्तम । पाताले च तथाकाशे तानि नो वद विस्तरात्

ပရလှာဒက ဆိုသည်မှာ- 'အို ရသေ့မြတ်! မြေပြင်ပေါ်၌လည်းကောင်း၊ ပါတာလ (အောက်ကမ္ဘာ) ၌လည်းကောင်း၊ ကောင်းကင်၌လည်းကောင်း မည်သည့် သန့်ရှင်းသော နေရာများ ရှိပါသနည်း။ ထိုအကြောင်းများကို ကျွန်ုပ်တို့အား အသေးစိတ် ပြောပြပေးတော်မူပါ။'

Verse 28

च्यवन उवाच मनोवाक्कायशुद्धानां राजंस्तीर्थं पदे पदे । तथा मलिनचित्तानां गङ्गापि कीकटाधिका

စျဝနက ဆိုသည်မှာ- 'အို မင်းမြတ်! စိတ်၊ နှုတ်၊ ကိုယ် သုံးပါးစလုံး စင်ကြယ်သောသူတို့အတွက် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တီရ်ထရှိပါသည်။ သို့သော် စိတ်မစင်ကြယ်သောသူတို့အတွက်မူ ဂင်္ဂါမြစ်သည်ပင် ကီကဋ အညံ့စားမြေထက် ပို၍ဆိုးရွားပါသည်။'

Verse 29

प्रथमं चेन्मनः शुद्धं जातं पापविवर्जितम् । तदा तीर्थानि सर्वाणि पावनानि भवन्ति वै

အကယ်၍ ရှေးဦးစွာ စိတ်သည် စင်ကြယ်၍ အပြစ်ကင်းစင်သွားပါက၊ ထိုသူအတွက် သန့်ရှင်းသော နေရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ်ပင် သန့်စင်စေသော နေရာများ ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။

Verse 30

गङ्गातीरे हि सर्वत्र वसन्ति नगराणि च । व्रजाश्चैवाकरा ग्रामाः सर्वे खेटास्तथापरे

ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းနဖူးတွင် နေရာအနှံ့အပြား၌ မြို့များ၊ နွားတင်းကုပ်များ၊ တွင်းထွက်တွင်းများ၊ ကျေးရွာများနှင့် အခြေချနေထိုင်ရာ နေရာငယ်များ ရှိကြပါသည်။

Verse 31

निषादानां निवासाश्च कैवर्तानां तथापरे । हूणबङ्गखसानां च म्लेच्छानां दैत्यसत्तम

အို ဒေတျာတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သောမင်း! ထိုနေရာ၌ နိသာဒများ၊ ကိုင်ဝါတများ၊ ဟူဏများ၊ ဝင်္ဂများ၊ ခသများနှင့် မလေစ္ဆများ၏ အခြေချနေထိုင်ရာ နေရာများလည်း ရှိပါသည်။

Verse 32

पिबन्ति सर्वदा गाङ्गं जलं ब्रह्मोपमं सदा । स्नानं कुर्वन्ति दैत्येन्द्र त्रिकालं स्वेच्छया जनाः

အို ဒေတျာမင်း! ဤလူတို့သည် ဗြဟ္မာနှင့်တူသော ဂင်္ဂါမြစ်ရေကို အမြဲသောက်ကြပြီး၊ မိမိတို့အလိုရှိသည့်အတိုင်း တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် ရေချိုးကြပါသည်။

Verse 33

तत्रैकोऽपि विशुद्धात्मा न भवत्येव मारिष । किं फलं तर्हि तीर्थस्य विषयोपहतात्मसु

သို့သော် အို ရိုသေထိုက်သူ၊ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးမျှပင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ် မဖြစ်လာပေ။ လောကီအာရုံများဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်များ ပျက်စီးနေသူများအတွက် သာသနာ့နယ်မြေ၏ အကျိုးကျေးဇူးကား အဘယ်နည်း။

Verse 34

कारणं मन एवात्र नान्यद्‌राजन्विचिन्तय । मनःशुद्धिं प्रकर्तव्या सततं शुद्धिमिच्छता

အို မင်းကြီး။ ဤနေရာတွင် စိတ်သည်သာ အကြောင်းရင်းဖြစ်ပြီး အခြားဘာမှမဟုတ်ကြောင်း ဆင်ခြင်ပါ။ ထို့ကြောင့် စင်ကြယ်ခြင်းကို အလိုရှိသူသည် စိတ်ကို သန့်စင်ရန် အစဉ်မပြတ် ကြိုးစားရမည်။

Verse 35

तीर्थवासी महापापी भवेत्तत्रात्मवञ्चनात् । तत्रैवाचरितं पापमानन्त्याय प्रकल्पते

သာသနာ့နယ်မြေတွင် နေထိုင်သူသည် မိမိကိုယ်ကို လှည့်ဖြားခြင်းကြောင့် ကြီးလေးသောအပြစ်ရှိသူ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သာသနာ့နယ်မြေတွင် ကျူးလွန်သောအပြစ်သည် အဆုံးမရှိသော ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 36

यथेन्द्रवारुणं पक्वं मिष्टं नैवोपजायते । भावदुष्टस्तथा तीर्थे कोटिस्तातो न शुध्यति

ခါးသော အိန္ဒြာဝရုဏသီးသည် မှည့်သော်လည်း မချိုသကဲ့သို့၊ မစင်ကြယ်သော စိတ်သဘောရှိသူသည် ကုဋေပေါင်းများစွာသော သာသနာ့နယ်မြေများတွင် ရေချိုးသော်လည်း မစင်ကြယ်နိုင်ပေ။

Verse 37

प्रथमं मनसः शुद्धिः कर्तव्या शुभमिच्छता । शुद्धे मनसि द्रव्यस्य शुद्धिर्भवति नान्यथा

မင်္ဂလာရှိခြင်းကို အလိုရှိသူသည် ရှေးဦးစွာ စိတ်ကို သန့်စင်ရမည်။ စိတ်စင်ကြယ်မှသာလျှင် အရာဝတ္ထုများ စင်ကြယ်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်၊ အခြားနည်းဖြင့် မဟုတ်ပေ။

Verse 38

तथैवाचारशुद्धिः स्यात्ततस्तीर्थं प्रसिध्यति । अन्यथा तु कृतं सर्वं व्यर्थं भवति तत्क्षणात्

ထို့အတူ အကျင့်သီလ စင်ကြယ်မှု ရှိရမည်။ ထိုအခါမှသာ ဘုရားဖူးခရီးသည် အကျိုးဖြစ်ထွန်းမည်။ သို့မဟုတ်ပါက လုပ်ဆောင်သမျှ အရာအားလုံးသည် ချက်ချင်း အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

Verse 39

(हीनवर्णस्य संसर्गं तीर्थे गत्वा सदा त्यजेत् ।) भूतानुकम्पनं चैव कर्तव्यं कर्मणा धिया । यदि पृच्छसि राजेन्द्र तीर्थं वक्ष्याम्यनुत्तमम्

(သာသနာ့နယ်မြေသို့ သွားသောအခါ ယုတ်ညံ့သူများနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကို အမြဲရှောင်ကြဉ်ရမည်။) သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာထားခြင်းကို အပြုအမူနှင့် အတွေးဖြင့် ကျင့်သုံးရမည်။ အို မင်းကြီး။ သင်မေးလျှင် အမြတ်ဆုံးသော သာသနာ့နယ်မြေကို ကျွန်ုပ်ပြောပြပါမည်။

Verse 40

प्रथमं नैमिषं पुण्यं चक्रतीर्थं च पुष्करम् । अन्येषां चैव तीर्थानां संख्या नास्ति महीतले

ပထမဦးစွာ သန့်ရှင်းသော နိုင်မီရှာ၊ ထို့နောက် စက္ကရာတီရ်သ နှင့် ပုရှ်ကာရာ တို့ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အခြားသော သာသနာ့နယ်မြေများကို ရေတွက်၍မရနိုင်ပေ။

Verse 41

पावनानि च स्थानानि बहूनि नृपसत्तम । व्यास उवाच तच्छ्रुत्वा वचनं राजा नैमिषं गन्तुमुद्यतः

'အို မင်းမြတ်၊ စင်ကြယ်စေသော နေရာများစွာ ရှိပါသည်။' ဗျာသက ဆိုသည်မှာ- ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မင်းကြီး (ပရာလာဒ) သည် နိုင်မီရှာသို့ သွားရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

Verse 42

नोदयामास दैत्यान्वै हर्षनिर्भरमानसः । प्रह्लाद उवाच उत्तिष्ठन्तु महाभागा गमिष्यामोऽद्य नैमिषम्

ဝမ်းမြောက်သောစိတ်ဖြင့် ဒေတျာတို့ကို တိုက်တွန်းလေသည်။ ပရာလာဒက 'အို ထင်ရှားကျော်ကြားသူတို့၊ ထကြလော့။ ယနေ့ ငါတို့သည် နိုင်မီရှာသို့ သွားကြကုန်အံ့' ဟု ဆို၏။

Verse 43

द्रक्ष्यामः पुण्डरीकाक्षं पीतवाससमच्युतम् । व्यास उवाच इत्युक्ता विष्णुभक्तेन सर्वे ते दानवास्तदा

ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြာမျက်လုံးရှိသော၊ အဝါရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော၊ မပျက်စီးနိုင်သော အရှင်အချုတ (ဗိဿနိုး) ကို ဖူးမြော်ရပါမည်။ ဗျာသက ဆိုသည်မှာ- ဗိဿနိုး၏ ဘုရားလောင်းက ထိုသို့ပြောကြားပြီးနောက် ဒါနဝါအားလုံးသည်...

Verse 44

तेनैव सह पातालान्निर्ययुः परया मुदा । ते समेत्य च दैतेया दानवाश्च महाबलाः

သူနှင့်အတူ ပါတာလမှ အလွန်ဝမ်းမြောက်စွာ ထွက်ခွာလာကြသည်။ ထိုကြီးမားသော အင်အားရှိသည့် ဒေတျာနှင့် ဒါနဝါတို့သည် စုဝေးကြပြီး...

Verse 45

नैमिषारण्यमासाद्य स्नानं चक्रुर्मुदान्विताः । प्रह्लादस्तत्र तीर्थेषु चरन्दैत्यैः समन्वितः

နိမိသတောသို့ ရောက်ရှိပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ရေချိုးကြသည်။ ပြဟလာဒသည် ထိုနေရာရှိ သန့်ရှင်းသောနေရာများတွင် ဒေတျာများနှင့်အတူ လှည့်လည်သွားလာရင်း...

Verse 46

सरस्वतीं महापुण्यां ददर्श विमलोदकाम् । तीर्थे तत्र नृपश्रेष्ठ प्रह्लादस्य महात्मनः

ကြည်လင်သောရေရှိသည့် အလွန်ထူးမြတ်သော သရဿတီမြစ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ အို မင်းမြတ်! ထိုသန့်ရှင်းသောနေရာတွင် မြင့်မြတ်သောစိတ်ရှိသည့် ပြဟလာဒ၏ စိတ်သည်...

Verse 47

मनः प्रसन्नं सञ्जातं स्नात्वा सारस्वते जले । विधिवत्तत्र दैत्येन्द्रः स्नानदानादिकं शुभे

သရဿတီမြစ်ရေတွင် ရေချိုးပြီးနောက် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသွားခဲ့သည်။ ဒေတျာတို့၏အရှင်သည် စည်းမျဉ်းများအတိုင်း ရေချိုးခြင်း၊ အလှူပေးခြင်းနှင့် အခြားမင်္ဂလာရှိသော အမှုကိစ္စများကို...

Verse 48

चकारातिप्रसन्नात्मा तीर्थे परमपावने

အလွန်ကြည်နူးသောစိတ်ဖြင့်၊ ထိုအလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော နေရာတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 999

इति श्रीमद्देवीभागवते महापुराणेऽष्टादशसाहस्र्यां संहितायां चतुर्थस्कन्धे प्रह्लादतीर्थयात्रावर्णनं नामाष्टमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂါထာပေါင်း ၁၈,၀၀၀ ပါဝင်သော မဟာပုရာဏ သီရိမဒ် ဒေဝီ ဘာဂဝတမ်၊ စတုတ္ထခန္ဓာ၏ အဋ္ဌမမြောက်အခန်းဖြစ်သော 'ပြဟလာဒ၏ ဘုရားဖူးခရီးစဉ် ဖော်ပြချက်' ပြီးဆုံးပါသည်။