Adhyaya 43

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे ललितोपाख्याने हयग्रीवागस्त्यसम्वादे द्वाचत्वारिंशो ऽध्यायः अगस्त्य उवाच अश्वानन महाप्राज्ञ करुणामृतवारिधे / श्रीदेवीदर्शने दीक्षा यादृशी तां निवेदय

ဤသို့ဖြင့် «သီရိဗြဟ္မာဏ္ဍ မဟာပုရာဏ» အထက်ပိုင်း၊ «လလိတောပాఖ్యာန» တွင် ဟယဂ္ရီဝ–အဂஸ္တျ သမ္ဗာဒ၏ လေးဆယ်နှစ်မြောက် အధ్యာယ ဖြစ်၏။ အဂஸ္တျက မိန့်တော်မူသည်– «အရှွာနန၊ မဟာပညာရှိ၊ ကရုဏာအမృత၏ သမုဒ္ဒရာကြီး၊ သီရိဒေဝီကို దర్శန ရရန် လိုအပ်သော ဒīkṣā မည်သို့ရှိသည်ကို ငါ့အား တင်ပြပါ»။

Verse 2

हयग्रीव उवाच यदि ते देवताभावो यया कल्मषकर्दमाः / क्षाल्यन्ते च तथा पुसां दीक्षामाचक्ष्महे ऽत्र ताम्

ဟယဂရီဝက မိန့်တော်မူသည်– သင်တို့သည် ဒေဝတားဘဝကို လိုလားလျှင်၊ လူတို့၏ အပြစ်အညစ်ကပ်ကပ် (ကလ္မရှ) ကို ဆေးကြောသန့်စင်ပေးသော ထို ဒိက္ခာ (dīkṣā) ကို ဤနေရာ၌ ငါတို့ ပြောကြားမည်။

Verse 3

हस्ते शिवपुरन्ध्यात्वा जपेन्मूलाङ्गमालिनीम् / गुरुः स्पृशेच्छिष्यतनुं स्पर्शदीक्षेयमीरिता

လက်ကို ကိုင်၍ သီဝကို အတွင်းစိတ်ဖြင့် သတိပြုကာ «မူလာင်္ဂမာလိနီ» မန္တရကို ဇပ်ရမည်။ ဂုရုသည် တပည့်၏ ကိုယ်ကို ထိတွေ့ပေးခြင်း—ဤသည်ကို စပရှဒိက္ခာ (sparśa-dīkṣā) ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 4

निमील्य नयने ध्यात्वा श्रीकामाक्षीं प्रसन्नधीः / सम्यक्पश्येद्गुरुः शिष्यं दृग्दीक्षा सेयमुच्यते

မျက်စိပိတ်၍ စိတ်ကြည်လင်သန့်ရှင်းစွာ သရီကာမာက္ရှီကို သတိပြုစဉ်းစားကာ၊ ထို့နောက် ဂုရုသည် တပည့်ကို မှန်ကန်စွာ ကြည့်မြင်ပေးသည်—ဤသည်ကို ဒೃဂ္ဒိက္ခာ (dṛg-dīkṣā) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 5

गुरोरालोकमात्रेण भाषणात्स्पर्शनादपि / सद्यः सञ्जायते ज्ञानं सा दीक्षा शाम्भवी मता

ဂုရု၏ အလင်းတော်ကဲ့သို့သော အကြည့်တစ်ချက်သာဖြင့်လည်းကောင်း၊ မိန့်ကြားခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထိတွေ့ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း—ဉာဏ် (jñāna) သည် ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုဒိက္ခာကို ရှာမ္ဘဝီ (Śāmbhavī) ဒိက္ခာဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 6

देव्या देहो यथा प्रोक्तो गुरुदेहस्तथैव च / तत्प्रसादेन शिष्यो ऽपि तद्रूपः सम्प्रकाशते

ဒေဝီ၏ ကိုယ်တော်ကို မည်သို့ ဆိုထားသနည်း၊ ဂုရု၏ ကိုယ်တော်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရှင်မ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် တပည့်လည်း ထိုရূপသို့ တောက်ပစွာ ပေါ်လွင်လာသည်။

Verse 7

चिरं शुश्रूषया सम्यक्तोषितो देशिकेश्वरः / तूष्णीं संकल्पयेच्छिष्यं सा दीक्षा मानसी मता

ရှည်လျားသောအချိန်တစ်လျှောက် စေတနာဖြင့်အမှုထမ်းကာ အပြည့်အဝကျေနပ်စေသဖြင့် ဒေသိကဣश्वर (ဆရာအရှင်) သည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သिष्यကို လက်ခံမည်ဟု စိတ်တွင်ဆုံးဖြတ်ခြင်းကို «မနသီ ဒီက္ခာ» ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 8

दीक्षाणामपि सर्वासामियमेवोत्तमोत्तमा / आदौ कुर्यात्क्रियादीक्षां तत्प्रकारः प्रवक्ष्यते

ဒီက္ခာအမျိုးမျိုးအားလုံးထဲတွင် ဤဒီက္ခာသည် အမြင့်ဆုံးထဲက အမြင့်ဆုံးဖြစ်၏။ အစဉ်အလာအရ ပထမဦးစွာ «ကရိယာ-ဒီက္ခာ» ကို ပြုလုပ်ရမည်၊ ထိုနည်းလမ်းကို ဆက်လက်ရှင်းပြမည်။

Verse 9

शुक्लपक्षे शुभदिने विधाय शुचिमानसम् / जिह्वास्यमलशुद्धिं च कृत्वा स्नात्वा यथाविधि

လပြည့်တိုးသည့်ကာလ (သုက္လပက္ခ) ၏ မင်္ဂလာနေ့တွင် စိတ်ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေ၍၊ လျှာနှင့် ပါးစပ်၏ အညစ်အကြေးကို သန့်စင်ကာ၊ သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းအတိုင်း ရေချိုးလေ။

Verse 10

संध्याकर्म समाप्याथ गुरुदेहं परं स्मरन् / एकान्ते निवसञ्छ्रीमान्मौनी च नियताशनः

စန္ဓျာကర్మကို ပြီးစီးပြီးနောက်၊ အမြင့်မြတ်သော ဂုရု၏ သရုပ်ကို အမြဲသတိရလျက်၊ တိတ်ဆိတ်၍ အထီးကျန်ရာ၌ နေထိုင်ကာ၊ အစားအစာကိုလည်း ကန့်သတ်စွာ စားသုံးရမည်။

Verse 11

गुरुश्च तादृशोभूत्वा पूजामन्दिरमाविशेत् / देवीसूक्तेन संयुक्तं विद्यान्यासं समातृकम्

ဂုရုလည်း ထိုသို့သောအခြေအနေဖြင့် ရှိနေကာ ပူဇာမন্দိရ (ပူဇာခန်း) ထဲသို့ ဝင်ရမည်။ ထို့နောက် ဒေဝီသုက္တနှင့် ပေါင်းစည်းထားသော၊ မာတೃကာတို့ပါဝင်သည့် ဝိဒျာ-နျာသကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 12

कृत्वा पुरुषसूक्तेन षोडशैरुपचारकैः / आवाहना सने पाद्यमर्ध्यमाचमनं तथा

ပုရုသသုတ်ကို ရွတ်ဖတ်ကာ အုပ်ချုပ်ပူဇော်မှု ဆယ့်ခြောက်ပါးဖြင့် ဆောင်ရွက်၍၊ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း၊ အာသနပေးခြင်း၊ ခြေလျှော်ရေ၊ အာဃျရေ၊ ပါးစပ်ဆေးရေတို့ကိုလည်း ပူဇော်လေ။

Verse 13

स्नानं वस्त्रं च भूषा च गन्धः पुष्पं तथैव च / धूपदीपौ च नैवेद्यं ताम्बूलं च प्रदक्षिणा

ထို့နောက် ရေချိုးပူဇော်ခြင်း၊ ဝတ်စုံနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ အနံ့သာနှင့် ပန်းများကို ပူဇော်၍၊ မီးခိုးနှင့် မီးအလင်း၊ နိုင်ဝေဒျ (အစားပူဇော်)၊ တမ်းဘူလ (ဘီတယ်ရွက်) နှင့် ပတ်လည်လှည့်ကာ ကန်တော့ခြင်းကိုလည်း ဆောင်ရွက်လေ။

Verse 14

प्रणामश्चेति विख्यातैः प्रीणयेत्त्रिपुरांबिकाम् / अथ पुष्पाञ्जलिं दद्यात्सहस्राक्षरविद्यया

ထင်ရှားသော ပရဏာမ (ဦးချကန်တော့ခြင်း) စသည့် အရာများဖြင့် တ్రိပုရာအမ္ဗိကာကို ပျော်ရွှင်စေပြီး၊ ထို့နောက် သဟသ္ရာက္ခရဝိဒ္ယာဖြင့် ပန်းလက်တစ်ဆုပ်ကို ပူဇော်လေ။

Verse 15

ॐ ऐं ह्रीं श्रीं ऐं क्लीं सौः ॐ नमस्त्रिपुरसुन्दरि हृदये देवि शिरोदेवि शिखादेवि कवचदेवि नेत्रदेवि आस्यदेवि कामेश्वरि भगमालिनि नित्यक्लिन्नें भैरुण्डे वह्निवासिनि महावज्रेश्वरि विद्येश्वरि परशिवदूति त्वरिते कुलसुंदरि नित्ये नीलपताके विजये सर्वमङ्गले ज्वालामालिनि चित्रे महानित्ये परमेश्वरि मन्त्रेशमयि षष्ठीशमय्युद्यानमयि लोपामुद्रामय्यगस्त्यमयि कालतापनमयि धर्माचारमयि मुक्तके शीश्वरमयि दीपकलानाथमयि विष्णुदेवमयि प्रभाकरदेवमयि तेजोदेवमयि मनोजदेवमयि अणिमसिद्धे महिमसिद्धे गरिम सिद्धे लघिमसिद्धे ईशित्वसिद्धे वशित्वसिद्धे प्राप्तिसिद्धे प्राकाम्यसिद्धे रससिद्धे मोक्षसिद्धे ब्राह्मि माहेश्वरी कौमारि वैष्णवि वाराहि इन्द्राणि चामुण्डे महालक्ष्मि सर्वसंक्षोभिणि सर्वविद्राविणि सर्वाकर्षिणि सर्ववशङ्करि सर्वोन्मादिनि सर्वमहाङ्कुशे सर्वखेचरि सर्वबीजे सर्वयोने सर्वास्त्रखण्डिनि त्रैलोक्यमोहिनि चक्रस्वामिनि प्राटयोगिनि बौद्धदर्शनाङ्गि कामाकर्षिणि बुद्ध्याकर्षिणि अहङ्काराकर्षिणि शब्दाकर्षिणि स्पर्शाकर्षिणि रूपाकर्षिणि रसाकर्षिणि गन्धाकर्षिणि चित्ताकर्षिणि धैर्याकर्षिणि स्मृत्याकर्षिणि नामाकर्षिणि बीजाकर्षिणात्माकिर्षिणि अमृताकर्षिणि शरीराकर्षिणि गुप्तयोगिनि सर्वाशापरिपूरकचक्रस्वामिनि अनङ्गकुसुमे अनङ्गमेखले अनङ्गमादिनि अनङ्गमदनातुरे ऽनङ्गरेखे ऽनङ्गवेगिन्यनङ्गाङ्कुशे ऽनङ्गमालिनि गुप्ततरयोगिनि वैदिकदर्शनाङ्गि सर्वसंक्षोभकारक चक्रस्वामिनि पूर्वाम्नायाधिदेवते सृष्टिरूपे सर्वसंक्षोभिणि सर्वविद्राविणि सर्वाकर्षिणि सर्वाह्लादिनि सर्वसंमोहिनि सर्वस्तंभिणि सर्वजृंभिणि सर्ववशङ्करि सर्वरञ्जिनि सर्वोन्मादिनि सर्वार्थसाधिके सर्वसंपत्प्रपूरिणि सर्वमन्त्रमयि सर्वद्वन्द्वक्षयकरि सम्प्रदाययोगिनि सौरदर्शनाङ्गि सर्वसौभाग्यदायकचक्रे सर्वसिद्धिप्रदे सर्वसम्पत्प्रदे सर्वप्रियङ्करि सर्वमङ्गलकारिणि सर्वकामप्रदे सर्वदुःखविमोचिनि सर्वमृत्युप्रशमिनि सर्वविघ्ननिवारिणि सर्वाङ्गसुन्दरि सर्वसौभाग्यदायिनि कुलोत्तीर्णयोगिनि सर्वार्थसाधकचक्रेशि सर्वज्ञे सर्वशक्ते सर्वैश्वर्यफलप्रदे सर्वज्ञानमयि सर्वव्याधिनिवारिणि सर्वाधारस्वरूपे सर्वपापहरे सर्वानन्दमयि सर्वरक्षास्वरूपिणि सर्वेप्सित फलप्रदे नियोगिनि वैष्णवदर्शनाङ्गि सर्वरक्षाकरचक्रस्थे दक्षिणाम्नायेशि स्थितिरूपे वशिनि कामेशि मोदिनि विमले अरुणे जयिनि सर्वेश्वरि कौलिनि रहस्ययोगिनि रहस्यभोगिनि रहस्यगोपिनि शाक्तदर्शनाङ्गि सर्वरोगहरचक्रेशि पश्चिमाम्नाये धनुर्बाणपाशाङ्कुशदेवते कामेशि वज्रेशि फगमालिनि अतिरहस्ययोगिनि शैवदर्शनाङ्गि सर्वसिद्धिप्रदचक्रगे उत्तराम्नायेशि संहाररूपे शुद्धपरे विन्दुपीठगते महारात्रिपुरसुन्दरि परापरातिरहस्ययोगिनि शांभवदर्शनाङ्गि सर्वानन्दमयचक्रेशि त्रिपुरसुंदरि त्रिपुरवासिनि त्रिपुरश्रीः त्रिपुरमालिनि त्रिपुरसिद्धे त्रिपुरांब सर्वचक्रस्थे अनुत्तराम्नायाख्यस्वरूपे महात्रिपुरभैरवि चतुर्विधगुणरूपे कुले अकुले कुलाकुले महाकौलिनि सर्वोत्तरे सर्वदर्शनाङ्गि नवासनस्थिते नवाक्षरि नवमिथुनाकृते महेशमाधवविधातृमन्मथस्कन्दनन्दीन्द्रमनुचन्द्रकुबेरागस्त्यदुर्वासःक्रोधभट्टारकविद्यात्मिके कल्याणतत्त्वत्रयरूपे शिवशिवात्मिके पूर्मब्रह्मशक्ते महापरमेश्वरि महात्रिपुरसुन्दरि तव श्रीपादुकां पूजयामि नमः / क एं ईल ह्रीं हस कहल ह्रीं ऐं क्लीं सौः सौः क्लीं ऐं श्रीं / देव्याः पुष्पाञ्जलिं दद्यात्सहस्राक्षरविद्याया / नोचेत्तत्पूजनं व्यर्थमित्याहुर्वेदवादिनः

«အုံ အိုင်ṃ ဟရီṃ ရှရီṃ အိုင်ṃ က္လီṃ ဆော်ḥ…» ဟူသော မန္တရကြီးဖြင့် သရီ တ్రိပုရသုန္ဒရီကို နာမတော်များစွာဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့၍၊ သဟသ္ရာက္ခရဝိဒ္ယာဖြင့် ပန်းလက်တစ်ဆုပ်ကို ပူဇော်ရမည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုပူဇော်မှုသည် အကျိုးမရှိဟု ဝေဒဝါဒင်တို့ ဆိုကြသည်။

Verse 16

ततो गोमयसंलिप्ते भूतले द्रोणशालिभिः / तावद्भिस्तण्डुलैः शुद्धैः शस्तार्णैस्तत्र नूतनम्

ထို့နောက် နွားချေးဖြင့် လိမ်းသုတ်ထားသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒရိုဏအတိုင်းအတာရှိသော ဆန်စပါးကို ခင်း၍၊ ထိုအတိုင်းအတာတူ သန့်ရှင်းသော ဆန်တန်ဒုလများ—ကောင်းမွန်သော အစေ့များဖြင့်—ထိုနေရာ၌ အသစ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လေ။

Verse 17

द्रोणोदपूरितं कुंभं पञ्चरत्नैर्नवैर्युतम् / न्यग्रोधाश्वत्थमाकन्दजंबूदुम्बरशाखिनाम्

ဒရောဏမတ်ရေဖြင့် အိုးကို ပြည့်စေ၍ ရတနာငါးပါးနှင့် အသစ်သော အလှူပစ္စည်းတို့ကို ထည့်ကာ၊ ညဂ္ရောဓ (ဗညန်)၊ အရှွတ္ထ (ပိပယ်)၊ အာကန္ဒ၊ ဇမ္ဗူ၊ ဥဒုမ္ဗရ သစ်ခက်တို့ကို စီစဉ်လေ၏။

Verse 18

त्वग्भिश्च पल्लवैश्चैव प्रक्षिप्तैरधिवासिनम् / कुम्भाग्रे निक्षिपेत्पक्वं नारिकेलफलं शुभम्

အခွံနှင့် အရွက်ပင်ပေါက်တို့ကို ထည့်သွင်း၍ အဓိဝါသန (သန့်စင်ကာ အနံ့သွင်းခြင်း) ပြုစေပြီး၊ အိုး၏အပေါ်ဖျား၌ သုဘမင်္ဂလာရှိသော အုန်းသီးမှည့်ကို တင်ထားလေ။

Verse 19

अभ्यर्च्य गन्धपुष्पाद्यैर्धूपदीपादि दर्शयेत् / श्रीचिन्तामणिमन्त्रं तु हृदि मातृकमाजपेत्

အနံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းတို့ဖြင့် အဘျာರ್ಚန ပြု၍၊ မီးခိုး (ဓူပ) နှင့် မီးတိုင် (ဒီပ) ကို ပြသလေ။ ထို့နောက် «သရီ-စိန္တာမဏိ» မန္တရကို မာတೃကာနှင့်အတူ နှလုံး၌ ဂျပ်လေ။

Verse 20

कुम्भ स्पृशञ्छ्रीकामाप्तिरूपीकृतकलेवरम् / अष्टोत्तरशते जाते पुनर्दीपं प्रदर्शयेत्

ကುಂಬ္ဘကို ထိလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာသည် သရီနှင့် ကာမအောင်မြင်မှု၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်လာလေ။ ၁၀၈ ကြိမ် ပြီးသွားသောအခါ မီးတိုင်ကို ထပ်မံ ပြသလေ။

Verse 21

शिष्यमाहूय रहसि वाससा बद्धलोचनम् / कारयित्वा प्रणामानां साष्टाङ्गानां त्रयं गुरुः

ဂုရုသည် တိတ်ဆိတ်ရာ၌ တပည့်ကို ခေါ်ယူ၍ အဝတ်ဖြင့် မျက်စိကို ချည်ပိတ်စေပြီး၊ စာဋ္ဌာင်္ဂ ပရဏာမကို သုံးကြိမ် ပြုစေလေ။

Verse 22

पुष्पाणि तत्करे दत्त्वा कारये त्कुसुमाञ्जलिम् / श्रीनाथकरुणाराशे परञ्ज्योतिर्मयेश्वरि

ပန်းများကို ထိုလက်တော်၌ ဆက်ကပ်၍ ပန်းအညလီကို ပြုလုပ်၏။ အို သီရိနာထ၊ ကရုဏာရေတံခွန်၊ အို အီရှွရီ၊ အလွန်မြင့်သော အလင်းတော်ဖြင့် ပြည့်စုံသူ။

Verse 23

प्रसूनाञ्जलिरेषा ते निक्षिप्ता चरणांबुजे / परं धाम परं ब्रह्म मम त्वं परदेवता

ဤပန်းအညလီကို သင်၏ ခြေတော်ကြာပန်း၌ ထားဆက်ကပ်ပါ၏။ သင်သည် အမြင့်ဆုံးသော ဓာမ၊ အမြင့်ဆုံးသော ဘြဟ္မ ဖြစ်၍၊ ကျွန်ုပ်အတွက် သင်သည် အထွတ်အမြတ် ဘုရားတော်ဖြစ်၏။

Verse 24

अद्यप्रभृति मे पुत्रान्रक्ष मां शारणागतम् / इत्युक्त्वा गुरुपादाव्जे शिष्यो मूर्ध्नि विधारयेत्

ယနေ့မှစ၍ ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏သားတို့ကို ကာကွယ်ပါ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ထံ အားကိုးဝင်ရောက်သူ ဖြစ်ပါ၏။ ဟူ၍ဆိုပြီးနောက်၊ တပည့်သည် ဂုရု၏ ခြေတော်ကြာပန်းကို မိမိခေါင်းပေါ်၌ ထမ်းထားရမည်။

Verse 25

जन्मान्तर सुकृतत्वं स्यान्न्यस्ते शिरसि पादुके / गुरुणा कमलासनमुरशासनपुरशासनसेवया लब्धे

ဂုရု၏ ပာဒုကာကို ခေါင်းပေါ်၌ တင်ထားနိုင်ခြင်းသည် ယခင်ဘဝများ၏ ကုသိုလ်ကြောင့် ဖြစ်၏။ ထိုကောင်းကျိုးသည် ဂုရုက ကမလာသနပေါ်ထိုင်သော ဘြဟ္မာနှင့် မြို့နန်းတို့၏ အရှင် ဗိဿနုကို ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုခြင်းဖြင့် ရရှိခဲ့၏။

Verse 26

इत्युक्त्वा भक्तिभरितः पुनरुत्थाय शान्तिमान् / वामपार्श्वे गुरोस्तिष्ठेदमानी विनयान्वितः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝသူသည် ထပ်မံထ၍ စိတ်ငြိမ်းချမ်းလျက်၊ ဂုရု၏ ဘယ်ဘက်၌ မာနမရှိဘဲ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ရပ်နေ၏။

Verse 27

ततस्तुंबीजलैः प्रोक्ष्य वामभागे निवेदयेत् / विमुच्य नेत्रबन्धं तु दर्शयेदर्चनक्रमम्

ထို့နောက် တုမ္ဘီသီးရေဖြင့် ပရိုက္ရှဏ ပြု၍ ဘယ်ဘက်၌ နైవేద្យကို ဆက်ကပ်စေ၏။ ထို့ပြင် မျက်စိပိတ်ကြိုးကို ဖြုတ်ကာ အರ್ಚနာအစီအစဉ်ကို ပြသစေ၏။

Verse 28

सितामध्वाज्यकदलीफलपायसरूपकम् / महात्रिपुरसुन्दर्या नैवेद्यमिति चादिशेत्

သကြား၊ ပျားရည်၊ ဂျီ(သန့်နို့ဆီ)၊ ကဒလီသီးနှင့် ပာယသ(နို့ဆန်ပြုတ်) စသည့်အရာတို့ကို ပြင်ဆင်၍ “ဤသည် မဟာတိရိပုရသုန္ဒရီအတွက် နైవేద្យ” ဟု အမိန့်ပေးစေ၏။

Verse 29

षोडशर्णमनुं तस्य वदेद्वामश्रुतौ शनैः / ततो बहिर्विनिर्गत्य स्थाप्य दार्वासने शुचिम्

ထိုနောက် သူမ၏ ဆယ့်ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို ဘယ်နားထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းဆိုစေ၏။ ထို့ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်ကာ သန့်ရှင်းသော သင်တန်းသားကို သစ်သားအာသနပေါ်၌ ထိုင်စေ၏။

Verse 30

निवेश्य प्राङ्मुखं तत्र पट्टवस्त्रसमास्तृते / शिष्यं श्रीकुम्भसलिलैरभिषिञ्चेत्समन्त्रकम्

ထိုနေရာ၌ ပတ္တဝတ်(ပိုးထည်) ခင်းထားရာပေါ်တွင် အရှေ့မျက်နှာမူအောင် သင်တန်းသားကို ထိုင်စေ၏။ ထို့နောက် မင်္ဂလာကလသ(သြရ်ကုံဘ) ရေဖြင့် မန္တရနှင့်တကွ အဘိသေက ပြုစေ၏။

Verse 31

पुनः शुद्धोदकैः स्नात्वा वाससी परिगृह्य च / अष्टोत्तरशतं मन्त्रं जप्त्वा निद्रामथाविशेत्

ထို့နောက် သန့်ရေဖြင့် ထပ်မံရေချိုးကာ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်၏။ ထို့ပြီး မန္တရကို ၁၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ပြီးနောက် အိပ်စက်ခြင်းသို့ ဝင်ရောက်စေ၏။

Verse 32

शुभे दृष्टे सति स्वप्ने पुण्यं योज्यं तदोत्तमम् / दुःस्वप्ने तु जपं कुर्यादष्टोत्तरसहस्रकम्

မင်္ဂလာသဘောရှိသော အိပ်မက်ကောင်းကို မြင်လျှင် ကုသိုလ်ကို စုဆောင်းပြုလုပ်သင့်၏၊ ထိုသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။ အိပ်မက်ဆိုးမြင်လျှင် မန္တရဇပ ၁၀၀၈ ကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 33

कारयेत्त्रिपुरांबायाः सपर्यां मुक्तमार्गतः / यदा न दृष्टः स्वप्नो ऽपि तदा सिद्धिश्चिराद्भवेत्

မုက္ခမဂ်ဂါအတိုင်း တ్రိပုရာအမ္ဘာ (Tripurāmbā) မယ်တော်အား ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုကို ပြုစေရာ၏။ အိပ်မက်တစ်စုံတစ်ရာမျှ မမြင်သည့်အခါ၌သာ စိဒ္ဓိသည် ကြာမြင့်ပြီးမှ ဖြစ်ပေါ်လာမည်။

Verse 34

स्वीकुर्यात्परया भक्त्या देवी शेष कलाधिकम् / सद्य एव स शिष्यः स्यात्पङ्क्तिपावनपावनः

ဒေဝီသည် အလွန်မြင့်မားသော ဘက္တိဖြင့် ကလားအပိုကျန်သမျှကို လက်ခံတော်မူ၏။ ထိုခဏချင်းပင် ထိုသို့သော သిష్యသည် အတန်းတော်ကို သန့်စင်စေသူတို့ကိုပါ သန့်စင်စေသော သန့်ရှင်းသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 35

शरीरमर्थं प्राणं च तस्मै श्रीगुरवे दिशेत् / तदधीनश्च रेन्नित्यं तद्वाक्यं नैव लघयेत्

ကိုယ်ခန္ဓာ၊ ဥစ္စာနှင့် အသက်ရှူသက်တမ်းကို ထိုသို့သော သီရိဂုရုထံ အပ်နှံပေးရမည်။ ထိုဂုရု၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်၌ နေ့စဉ်တည်၍၊ သူ၏ စကားကို မည်သို့မျှ မလျော့မပေါ့ မပြုရ။

Verse 36

यः प्रसन्नः क्षणार्धेन मोक्षलक्ष्मीं प्रयच्छति / दुर्लभं तं विजानीयाद्गुरुं संसारतारकम्

ခဏတစ်ဝက်မျှပင် ကြည်နူးတော်မူလျှင် မုက္ခလက္ရှမီကို ပေးသနားတတ်သော ဂုရုကို သိမှတ်ရမည်။ ထိုသို့သော ဂုရုသည် ရှားပါး၍ သံသရာကို ကူးမြောက်စေသူ ဖြစ်၏။

Verse 37

गुकारस्यान्धकारोर्ऽथो रुकारस्तन्निरोधकः / अन्धकारनिरोधित्वाद्गुरुरित्यभिधीयते

«ဂု» သည် အမှောင်အဓိပ္ပါယ်၊ «ရု» သည် ထိုအမှောင်ကို တားဆီးဖျက်ဆီးသူ။ အမှောင်ကို ဖယ်ရှားနိုင်သောကြောင့် «ဂုရု» ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 38

बोधरूपं गुरुं प्राप्य न गुर्वन्तरमादिशेत् / गुरुक्तं परुषं वाक्यमाशिषं परिचिन्तयेत्

ပညာ၏ရုပ်သဘောဖြစ်သော ဂုရုကို ရရှိပြီးနောက် အခြားဂုရုကို မညွှန်မိစေ။ ဂုရုက ပြောသော ကြမ်းတမ်းသည့်စကားကိုပင် ကောင်းချီးအဖြစ် စဉ်းစားရမည်။

Verse 39

लौकिकं वैदिकं वापि तथाध्यात्मिकमेव च / आददीत ततो ज्ञानं पूर्वं तमभिवादयेत्

လောကီပညာ၊ ဝေဒပညာ၊ အဓိယာတ္မပညာတို့ကို ဂုရုထံမှ ယူရမည်။ ထိုပညာကို ယူမီ အရင်ဆုံး ဂုရုကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ရမည်။

Verse 40

एवं दीक्षात्रयं कृत्वा विधेयं बौधयेत्पुनः / गुरुभक्तिस्सदाचारस्तद्द्रोहस्तत्र पातकम्

ဤသို့ ဒိက္ခာသုံးမျိုးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် တာဝန်ကို ထပ်မံ သင်ကြားသိစေရာ၏။ ဂုရုကို သဒ္ဓါဖြင့် ချစ်ခင်ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ကောင်းမွန်သော အကျင့်သည် အမြဲလိုအပ်သည်။ ဂုရုကို သစ္စာဖောက်ခြင်းသည် ထိုနေရာ၌ အပြစ်ကြီးဖြစ်သည်။

Verse 41

तत्पदस्मरणं मुक्तिर्यावद्देहमयं क्रमः / यत्पापं समवाप्नोति गुर्वग्रे ऽनृतभाषणत्

ထိုဂုရု၏ ခြေတော်ကို အမြဲသတိရခြင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသမျှ ကာလတစ်လျှောက် လွတ်မြောက်ခြင်း၏ လမ်းစဉ်ဖြစ်သည်။ ဂုရုရှေ့တွင် မုသားပြောခြင်းကြောင့် ရရှိလာသော အပြစ်ကိုလည်း သိမှတ်ရမည်။

Verse 42

गोब्राह्मणावधं कृत्वा न तत्पापं समाश्रयेत् / ब्रह्मादिस्तंब पर्यतं यस्य मे गुरुसंततिः

နွားနှင့် ဗြာဟ္မဏကို သတ်မိသော်လည်း၊ ငါ၏ ဂုရုဆက်စပ်တော်မူမှုသည် ဘြဟ္မာမှ မြက်ပင်အဆုံးတိုင်အောင် ရှိသူ၌ ထိုအပြစ်သည် မကပ်နိုင်။

Verse 43

तस्य मे सर्वपूज्यस्य को न पूज्यो महीतले / इति सर्वानुकूलो यः स शिष्यः परिकीर्तितः

ငါ့ကို—အရာအားလုံးထဲ၌ အလွန်ပူဇော်ထိုက်သူကို—ပူဇော်သူအတွက် မြေပြင်ပေါ်၌ မပူဇော်ထိုက်သူ ဘယ်သူရှိမည်နည်း။ ဤသို့ အားလုံးနှင့် ကိုက်ညီသူကို “ရှစ်ရှ” ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 44

शीलादिविमलानेकगुणसंपन्नभावनः / गुरुशासनवर्तित्वाच्छिष्य इत्यभिधीयते

သီလစသည်ဖြင့် သန့်ရှင်းသော အမျိုးမျိုးသော ဂုဏ်တရားများ ပြည့်စုံ၍ စိတ်ထားကောင်းမြတ်သူသည်၊ ဂုရု၏ အမိန့်တော်ကို လိုက်နာသဖြင့် “ရှစ်ရှ” ဟု ခေါ်ဆိုသည်။

Verse 45

जपाच्छ्रान्तः पुनर्ध्यायेद्ध्यानाच्छ्रान्तः पुनर्जपेत् / जपध्यानादियुक्तस्य क्षिप्रं मन्त्रः प्रसिध्यति

မန္တရားကို ဂျပ်၍ ပင်ပန်းလျှင် ထပ်မံ သမาธိဓ్యာန ပြုစေ၊ ဓ్యာန၍ ပင်ပန်းလျှင် ထပ်မံ ဂျပ်စေ။ ဂျပ်နှင့် ဓ्यာနတို့ကို ပေါင်းစည်းထားသူ၏ မန္တရားသည် လျင်မြန်စွာ အောင်မြင်ထင်ရှားလာသည်။

Verse 46

यथा ध्यानस्य सामर्थ्यात्कीटो ऽपि भ्रमरायते / तथा समाधिसा मर्थ्याद्ब्रह्मीभूतो भवेन्नरः

ဓ्यာန၏ အင်အားကြောင့် ပိုးကောင်တောင် ပျားဖြစ်သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ သမาธိ၏ အင်အားကြောင့် လူသည် ဘြဟ္မနှင့် တစ်ဖြစ်တည်းသော ဘြဟ္မီဘူတ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

Verse 47

यथा निलीयते काले प्रपञ्चो नैव दृश्यते / तथैव मीलयेन्नेत्रे एतद्ध्यानस्य लक्षणम्

ကာလအတွင်း၌ ပရပဉ္စသည် ပျောက်ကွယ်သကဲ့သို့ မမြင်ရတော့သည်; ထိုနည်းတူ မျက်စိကို ပိတ်၍ ထိုင်ရခြင်းသည် ဓျာန၏ လက္ခဏာ ဖြစ်သည်။

Verse 48

विदिते तु परे तत्त्वे वर्णातीते ह्यविक्रिये / किङ्करत्वं च गच्छन्ति मन्त्रा मन्त्राधिपैः सह

အထက်မြတ်သော တတ္တဝကို သိမြင်ပြီး၊ အက္ခရာ/ဝဏ္ဏကို ကျော်လွန်၍ မပြောင်းလဲသော အရာ၌ တည်သော်၊ မန္တရများသည် မန္တရအဓိပတိတို့နှင့်အတူ အစေခံအဖြစ်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 49

आत्मैक्यभावनिष्ठस्य या चेष्टा सा तु दर्शनम् / योगस्तपः स तन्मन्त्रस्तद्धनं यन्निरीक्षणम्

အတ္တမတူညီမှုကို စိတ်ကူးတည်မြဲသူ၏ လှုပ်ရှားမှုအရာရာသည် ဒർശန ဖြစ်သည်; ထိုအရာပင် ယောဂ၊ တပ၊ ထိုမန္တရ ဖြစ်၏; သူ၏ ဓနသည် ထိုမြင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 50

देहाभिमाने गलिते विज्ञाते परमात्मनि / यत्रयत्र मनो याति तत्रतत्र समाधयः

ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ် အဟင်ကာရ ပျော်ကွယ်ပြီး ပရမတ္မာကို သိမြင်သော်၊ စိတ်သည် ဘယ်နေရာသို့ သွားသော်လည်း ထိုနေရာတိုင်း၌ သမာဓိ ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 51

यः पश्येत्सर्वगं शांमानन्दात्मानमद्वयम् / न तस्य किञ्चिदाप्तव्यं ज्ञातव्यं वावशिष्यते

အရာရာ၌ ပျံ့နှံ့သော ငြိမ်းချမ်း၍ အာနန္ဒအတ္တမန် မဒွယကို မြင်သူအတွက်၊ ရယူစရာ တစ်စုံတစ်ရာ မကျန်၊ သိရမည့်အရာလည်း မကျန်တော့။

Verse 52

पूजाकोटिसमं स्तोत्रं स्तोत्रकोटिसमोजपः / जपकोटिसमं ध्यानं ध्यानकोटिसमो लयः

ပူဇာကောဋိနှင့်တူသောအရာမှာ စတိုးထရ (သီချင်းချီးမွမ်း) ဖြစ်၏။ စတိုးထရကောဋိနှင့်တူသောအရာမှာ ဇပ (မန္တရရွတ်) ဖြစ်၏။ ဇပကောဋိနှင့်တူသောအရာမှာ ဓျာန (စိတ်တည်) ဖြစ်၏။ ဓျာနကောဋိနှင့်တူသောအရာမှာ လယ (ပေါင်းလျော်ဝင်ရောက်ခြင်း) ဖြစ်၏။

Verse 53

देहो देवालयः प्रोक्तो जीव एव महेश्वरः / त्यजेदज्ञाननिर्माल्यं सोहंभावेन योजयेत्

ကိုယ်ခန္ဓာကို ဒေဝါလယ (ဘုရားကျောင်း) ဟုဆိုကြ၏။ ဇီဝ (အသက်ဝိညာဉ်) သည်ပင် မဟေရှဝရ (မဟာဣश्वर) ဖြစ်၏။ အဇ္ဈာန (မသိမှု) မှ ဖြစ်သော ပန်းကုံးကို စွန့်ပစ်၍ «ဆိုဟံ»—“ငါသည် ထိုအရှင်” ဟူသော ဘာဝဖြင့် ချိတ်ဆက်စေ။

Verse 54

तुषेण बद्धो व्रीहिः स्यात्तुषाभावे तु तण्डुलः / पाशबद्धः स्मृतो जीवः पाशमुक्तो महेश्वरः

အခွံ (tuṣa) ဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော် ဗြီဟိ (စပါး) ဟုခေါ်၏။ အခွံမရှိလျှင် တဏ္ဍုလ (ဆန်) ဖြစ်၏။ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ဖြင့် ချည်ထားသူကို ဇီဝ ဟုမှတ်၏။ ပာရှမှ လွတ်သူသည် မဟေရှဝရ ဖြစ်၏။

Verse 55

आकाशे पक्षिजातीनां जलेषु जलचारिणाम् / यथा गतिर्न दृश्येत महावृत्तं महात्मनाम्

ကောင်းကင်ထဲရှိ ငှက်မျိုးတို့၏ သွားလာမှု၊ ရေထဲရှိ ရေသတ္တဝါတို့၏ သွားလာမှုကို လမ်းကြောင်းအဖြစ် မမြင်နိုင်သကဲ့သို့၊ မဟာအတ္မန်တို့၏ မဟာဝృတ္တ (အမြင့်မြတ်သော လုပ်ဆောင်မှု) ကိုလည်း မလွယ်ကူစွာ မြင်နိုင်ကြမည်မဟုတ်။

Verse 56

नित्यार्चनं दिवा कुर्याद्रात्रौ नैमित्तिकार्चनम् / उभयोः काम्यकर्मा स्यादिति शास्त्रस्य निश्चयः

နေ့ခင်းတွင် နိတျယာရ္စန (နေ့စဉ်ပူဇာ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ညတွင် နိုင်မိတ္တိကာရ္စန (အခါအားလျော်စွာ ပူဇာ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ နှစ်မျိုးလုံးကို အလိုဆန္ဒဖြင့် ပြုလျှင် ကာမျကကမ္မ (အလိုတရားအတွက် ကမ္မ) ဖြစ်သည်ဟု သာස්တရ၏ အဆုံးအဖြတ် ဖြစ်၏။

Verse 57

कोटिकोटिमहादानात्कोटिकोटिमहाव्रतात् / कोटिकोटिमहायज्ञात्परा श्रीपादुका स्मृतिः

ကိုဋိကိုဋိ မဟာဒါန၊ ကိုဋိကိုဋိ မဟာဝြတ၊ ကိုဋိကိုဋိ မဟာယဇ္ဈ ထက်ပင် မြတ်သောအရာမှာ သရီပာဒုကာ (သခင်၏ခြေဖုံး) ကို သတိရခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 58

ज्ञानतो ऽज्ञानतो वापि यावद्देहस्य धारणम् / तावद्वर्णाश्रमाचारः कर्तव्यः कर्ममुक्तये

သိ၍ဖြစ်စေ မသိ၍ဖြစ်စေ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းထားနေသမျှကာလပတ်လုံး ကမ္မမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် ဝဏ္ဏာရှ్రమ အကျင့်ဓလေ့ကို လိုက်နာကျင့်သုံးရမည်။

Verse 59

निर्गतं यद्गुरोर्वक्त्रात्सर्वं शास्त्रं तदुच्यते / निषिद्धमपि तत्कुर्याद्गुर्वाज्ञां नैव लङ्घयेत्

ဂုရု၏ပါးစပ်မှ ထွက်လာသမျှကိုပင် သာသနာကျမ်း (ရှာစတြ) ဟု ခေါ်ကြသည်။ တားမြစ်ထားသော်လည်း ထိုအမိန့်ကို လိုက်နာရမည်၊ ဂုရု၏အမိန့်ကို မလွန်ကျူးရ။

Verse 60

जातिविद्याधनाढ्यो वा दूरे दृष्ट्वा गुरुं मुदा / दण्डप्रमाणं कृत्वैकं त्रिः प्रदक्षिणामाचरेत्

အမျိုးအနွယ်မြင့်သူဖြစ်စေ ပညာရှိဖြစ်စေ ဥစ္စာဓနကြွယ်ဝသူဖြစ်စေ အဝေးမှ ဂုရုကို ဝမ်းမြောက်စွာ မြင်လျှင် တုတ်တံကဲ့သို့ တစ်ချက်တည်း တည့်တည့်ရပ်၍ သုံးကြိမ် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ရမည်။

Verse 61

गुरुबुद्ध्या नमेत्सर्वं दैवतं तृणमेव वा / प्रणमेद्देवबुद्ध्या तु प्रतिमां लोहमृन्मयीम्

ဂုရုဟု စိတ်ထား၍ နတ်ဘုရားဖြစ်စေ မြက်တစ်ပင်ဖြစ်စေ အားလုံးကို ဦးညွတ်ရမည်။ နတ်ဘုရားဟု စိတ်ထားလျှင်တော့ သံဖြင့်ဖြစ်စေ မြေဖြင့်ဖြစ်စေ ပြုလုပ်ထားသော ပုံတော် (ပရတိမာ) ကို ဦးချရမည်။

Verse 62

गुरुं हुङ्कृत्य तुङ्कृत्य विप्रं वादैर्विजित्य च / विकास्य गुह्यशास्त्राणि भवन्ति ब्रह्मराक्षसाः

ဆရာကို “ဟုင်” “တုင်” ဟု အော်ဟစ်ကာ၊ ဗြာဟ္မဏကို အငြင်းပွားစကားဖြင့် အနိုင်ယူ၍၊ လျှို့ဝှက်သတ္တဝါသတ်တမ်းများကို ဖွင့်ပြသလျှင် ဗြဟ္မရာက္ခသ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 63

अद्वैतं भाव येन्नित्यं नाद्वैतं गुरुणा सह / न निन्देदन्यसमयान्वेदशास्त्रागमादिकान्

အဒွೈတကို နေ့စဉ် စိတ်၌ ထားပါ၊ သို့သော် ဆရာနှင့်အတူ “အဒွဲတ” ဟု မထင်မြင်ပါနှင့်။ အခြားသမယများ၊ ဝေဒ၊ သာස්တရ၊ အာဂမ စသည်တို့ကို မနိန့်ချပါနှင့်။

Verse 64

एकग्रामस्थितः शिष्यस्त्रिसंध्यं प्रणमेद्गुरुम् / क्रोश मात्रस्थितो भक्त्या गुरुं प्रतिदिनं नमेत्

တစ်ရွာတည်းနေသော တပည့်သည် သုံးသံဓျာတိုင်း ဆရာကို ဦးချရမည်။ ကရိုးရှ်တစ်ခန့်အကွာနေသူသည်လည်း ဘက္တိဖြင့် နေ့စဉ် ဆရာကို နမಸ್ಕာရ ပြုရမည်။

Verse 65

अर्थयोजनगः शिष्यः प्रणमेत्पञ्चपर्वसु / एकयोजनमारभ्य योजनद्वादशावधि

အရ္ဓယောဇနအကွာရှိသော တပည့်သည် ပဉ္စပර්ဝ (ပွဲတော်ငါးရက်) တွင် ဆရာကို ဦးချရမည်။ ယောဇနတစ်ခုမှ စ၍ ယောဇနတစ်ဆယ့်နှစ်အထိ။

Verse 66

तत्तद्योजनसंख्यातमासेषु प्रणमेद्गुरुम् / अतिदूरस्थितः शिष्यो यदेच्छा स्यात्तदा व्रजेत्

ယောဇနအရေအတွက်အလိုက် သက်ဆိုင်ရာ လများတွင် ဆရာကို ဦးချရမည်။ အလွန်ဝေးကွာနေသော တပည့်သည် စိတ်ဆန္ဒရှိသည့်အခါတိုင်း သွားရောက်တွေ့ဆုံပါစေ။

Verse 67

रिक्तपाणिस्तु नोपेयाद्राजानं देवतां गुरुम् / फलपुष्पांबरादीनि यथाशक्ति समर्पयेत्

လက်ဗလာဖြင့် မင်းကြီး၊ နတ်ဘုရား၊ ဆရာဂုရုထံ မသွားရ; ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ အသီး၊ ပန်း၊ အဝတ်အထည် စသည်တို့ကို ပူဇော်ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 68

मनुष्यचर्मणा बद्धः साक्षात्परशिवः स्वयम् / सच्छिष्यानुग्रहार्थाय गूढं पर्यटति क्षितौ

လူ့အရေဖြင့် ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ ပရရှီဝ သခင်တော်ကိုယ်တိုင်သည် စစ်မှန်သော တပည့်တို့ကို ကရုဏာပေးရန် မြေပြင်ပေါ်၌ လျှို့ဝှက်စွာ လှည့်လည်တတ်သည်။

Verse 70

सद्भक्तरक्षणायैव निराकारो ऽपि साकृतिः / शिवः कृपानिधिर्लोके संसारीव हि चेष्टते // ब्न्द्प्३,४३।६९ / अत्रिनेत्रः शिवः साक्षादचतुर्बाहुरच्युतः / अचतुर्वदनो ब्रह्मा श्रीगुरुः परिकीर्तितः

သဒ္ဓါရှိသော ဘက္တတို့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက်၊ ရုပ်မဲ့ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ထင်ရှားစေတတ်၏။ ကရုဏာ၏ خز خز ဖြစ်သော ရှီဝသည် လောက၌ သံသရာသားကဲ့သို့ လှုပ်ရှားပြုမူတတ်သည်။ မျက်စိသုံးလုံးရှိသူသည် ရှီဝ၊ လက်လေးဖက်မရှိသူသည် အချျုတ၊ မျက်နှာလေးဖက်မရှိသူသည် ဗြဟ္မာ—ဤအရာတို့ကို «သီဂုရု» ဟု ချီးမွမ်းခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 71

श्रीगुरुं परतत्त्वाख्यं तिष्ठन्तं चक्षुरग्रतः / भाग्यहीना न पश्यन्ति सूर्यमन्धा इवोदितम्

ပရတတ္တဝ ဟု ခေါ်သော သီဂုရုသည် မျက်စိရှေ့၌ ရပ်နေသော်လည်း၊ ကံမကောင်းသူတို့သည် မမြင်နိုင်ကြ—နေရောင်ထွက်လာသော်လည်း မျက်ကန်းက မမြင်သကဲ့သို့။

Verse 72

उत्तमा तत्त्वचिन्ता स्याज्जपचिन्ता तु मध्यमा / अधमा शास्त्रचिन्ता स्याल्लोकचिन्ताधमाधमा

တတ္တဝကို စဉ်းစားခြင်းသည် အမြင့်ဆုံး; ဂျပ် (မန္တရ) ကို စဉ်းစားခြင်းသည် အလယ်အလတ်; ရှာစတြကို စဉ်းစားခြင်းသည် နိမ့်; လောကရေးကို စဉ်းစားခြင်းသည် နိမ့်ထက်နိမ့် ဖြစ်သည်။

Verse 73

नास्थि गुर्वधिकं तत्त्वं नास्ति ज्ञानाधिकं सुखम् / नास्ति भक्त्यधिका पूजा न हि मोक्षाधिकं फलम्

ဆရာဂုရုထက် မြင့်မြတ်သော တတ္တဝ မရှိ၊ ဉာဏ်ထက် မြင့်သော သုခ မရှိ။ ဘက္တိထက် မြင့်သော ပူဇာ မရှိ၊ မောက္ခထက် မြင့်သော အကျိုး မရှိ။

Verse 74

सर्ववेदेषु शास्त्रेषु ब्रह्मविष्णुशिवादिषु / तत्र तत्रोच्यते शब्दैः श्रीकामाक्षी परात्परा

ဝေဒအားလုံးနှင့် သာස්တရားအားလုံး၌၊ ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ရှိဝ စသည့် နာမတော်များ၌ပင်၊ နေရာတိုင်း၌ စကားလုံးများဖြင့် “သရီကာမာක්ෂီ” ဟူသော အထက်ဆုံးထက် အထက်ဆုံးသော မဟာသက္တိကို ဆိုကြသည်။

Verse 75

शचीन्द्रौ स्वाहाग्नी च प्रभारवी / लक्ष्मीनारायणौ वाणीधातारौ गिरिजाशिवौ

သချီနှင့် အိန္ဒြ၊ ဆွာဟာနှင့် အဂ္နိ၊ ပ္ရဘာနှင့် ရဝီ၊ လက္ခ္မီနှင့် နာရာယဏ၊ ဝါဏီနှင့် ဓာတာ၊ ဂိရိဇာနှင့် ရှိဝ—ဤအတွဲများဖြစ်ကြသည်။

Verse 76

अग्नीषोमौ बिन्दुनादौ तथा प्रकृतिपूरुषौ / आधाराधेयनामानौ भोगमोक्षौ तथैव च

အဂ္နိနှင့် ဆိုမ၊ ဘိန္ဒုနှင့် နာဒ၊ ပ္ရကృతိနှင့် ပုရုෂ၊ အာဓာရနှင့် အာဓေယဟူသော အမည်များ၊ ထို့အပြင် ဘောဂနှင့် မောက္ခ—ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 77

प्राणापनौ च शब्दार्थौं तथा विधिनिषेधकौ / सुखदुःखादि यद्द्वन्द्वं दृश्यते श्रूयते ऽपि वा

ပရာဏနှင့် အပာန၊ သဗ္ဒနှင့် အဓိပ္ပါယ်၊ ဗိဓိနှင့် နိષေဓ—ထို့ပြင် သုခ၊ ဒုက္ခ စသည့် ဒွန္ဒွများကို မြင်ရသော်လည်းကောင်း ကြားရသော်လည်းကောင်း ဖြစ်သည်။

Verse 78

सर्वलोकेषु तत्सर्वं परं ब्रह्म न संशयः / उत्तीर्ममपरं ज्योतिः कामाक्षीनामकं विदुः

လောကအားလုံး၌ ထိုအရာအားလုံးသည် အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မ (ပရဗြဟ္မ) ဖြစ်သည်ဟု သံသယမရှိ။ ထိုကဲ့သို့ အလွန်မြင့်သော အလင်းတော်ကို «ကာမာက္ရှီ» ဟူသော နာမတော်ဖြင့် သိကြသည်။

Verse 79

यदेव नित्यं ध्यायन्ति ब्रह्मविष्णुशिवादयः / इत्थं हि शक्तिमार्गे ऽस्मिन्यः पुमानिह वर्तते

ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ ရှိဝနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ နိစ္စဓာတ်ဖြင့် အမြဲတမ်း သမาธိဖြင့် စဉ်းစားတော်မူသော အရာတည်းဟူ၍—ဤသို့ပင် ဤနေရာ၌ «ရှက္တိမားဂ» ပေါ်၌ နေထိုင်ကျင့်ကြံသူသည် ဖြစ်၏။

Verse 80

प्रसादभूमिः श्रीदेव्या भुक्तिमुक्त्योः स भाजनम् / अमन्त्रं वा समत्रं वा कामाक्षीमर्चयन्ति ये

သီရိဒေဝီ၏ ကရုဏာတော်သည် အကျိုးကျေးဇူးပေါက်ဖွားရာ မြေပြင်ဖြစ်၏; ထိုသူသည် ဘောဂ (လောကီအကျိုး) နှင့် မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်ပါး၏ ခံယူရာ ဖြစ်လာ၏။ မန္တရမပါဘဲဖြစ်စေ မန္တရနှင့်ဖြစ်စေ ကာမာက္ရှီကို ပူဇော်သူတို့အတွက် ဖြစ်၏။

Verse 81

स्त्रियो वैश्याश्च शूद्राश्च ते यान्ति परमां गतिम् / किं पुनः क्षत्त्रिया विप्रा मन्त्रपूर्वं यजन्ति ये

မိန်းမများ၊ ဝိုင်ရှျာများ၊ ရှုဒြာများပင် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်ကြ၏; ထို့ထက်ပို၍ မန္တရဖြင့် အရင်ဦးစွာ ယဇ္ဈနာပြုသော က္ෂတ္တရိယနှင့် ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ) တို့အတွက်တော့ ဘာကို ပြောရမည်နည်း။

Verse 82

संसारिणो ऽपि ते नूनं विमुक्ता नात्र संशयः / सितामध्वाज्यकदलीफलपायसरूपकम्

သံသရာ၌ လှည့်လည်နေသူတို့ပင် အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ကြသည်၊ ဤတွင် သံသယမရှိ။ (ပူဇော်ရာတွင်) သကြား၊ ပျားရည်၊ ဂျီ (ထောပတ်သန့်)၊ ငှက်ပျောသီး၊ အသီးအနှံနှင့် ပာယသ (နို့ဆန်ပူတင်း) စသည့် အနုဂ္ဂဟာများဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 83

पञ्चपर्वसु नैवेद्यं सर्वदैव निवेदयेत् / योनार्चयति शक्तो ऽपि स देवीशापमाप्नुयात्

ပဉ္စပရဝ (ပွဲတော်ငါးခါ) တွင် နေဝေဒျ (အာဟာရပူဇာ) ကို နတ်ဒေဝတားအားလုံးထံ အမြဲတမ်း ဆက်ကပ်ရမည်။ ယောနီကို ပူဇာသူသည် စွမ်းနိုင်သော်လည်း ဒေဝီ၏ အပြစ်ဒဏ်/ကျိန်စာကို ခံရမည်။

Verse 84

अशक्तौ भावनाद्रव्यैरर्चयेन्नित्यमंबिकाम् / गृहस्थस्तु महादेवीं मङ्गलाचारसंयुतः

မစွမ်းနိုင်လျှင်လည်း စိတ်ကူးယုံကြည်မှုဖြင့် ပြုလုပ်သော ပူဇာပစ္စည်းများဖြင့် အမ္ဗိကာကို နေ့စဉ် ပူဇာရမည်။ အိမ်ထောင်ရှင်သည် မင်္ဂလာအကျင့်နှင့်အတူ မဟာဒေဝီကို ပူဇာရမည်။

Verse 85

अर्चयेत महालक्ष्मीमनुकूलाङ्गनासखः / गुरुस्त्रिवारमाचारं कथयेत्कलशोद्भव

သင့်လျော်သော ဇနီး၏ မိတ်ဆွေကဲ့သို့ သဘောထားကောင်းဖြင့် မဟာလက္ခမီကို ပူဇာရမည်။ အို ကလသိုဒ္ဘဝ (အိုးမှ မွေးဖွားသူ)၊ ဂုရုသည် အကျင့်အထုံးကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဟောကြားရမည်။

Verse 86

शिष्यो यदि न गृह्णीया च्छिष्ये पापं गुरोर्न हि / लक्ष्मीनारायणौ वाणीधातारौ गिरिजाशिवौ

တပည့်က မခံယူလျှင် အပြစ်သည် တပည့်ပေါ်တွင်သာ ရှိပြီး ဂုရုပေါ်တွင် မရှိ။ (သတိပြု) လက္ခမီ-နာရာယဏ၊ ဝါဏီ-ဓာတာ၊ ဂိရိဇာ-ရှီဝ တို့ကို။

Verse 87

श्रीगुरुं गुरुपत्नीं च पितरौ चिन्तयेद्धिया / इति सर्वं मया प्रोक्तं समासेन घटोद्भव

စိတ်ဖြင့် သီလဂုရုနှင့် ဂုရုပတ္နီကိုလည်းကောင်း၊ မိဘနှစ်ပါးကိုလည်းကောင်း အမြဲအာရုံပြုရမည်။ အို ဂဋိုဒ္ဘဝ (အိုးမှ မွေးဖွားသူ)၊ ဤအရာအားလုံးကို ငါက အကျဉ်းချုပ်၍ ဟောပြောပြီးပြီ။

Verse 88

एतावदवधानेन सर्वज्ञो मतिमान्भवेत्

ဤမျှလောက် သတိထားအာရုံစိုက်လျှင် ပညာရှိသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ ဖြစ်လာမည်။