Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 5
एकदा स विमानेन विष्णुदत्तेन भास्वता । गिरिशं ददृशे गच्छन् परीतं सिद्धचारणै: ॥ ४ ॥ आलिङ्गयाङ्कीकृतां देवीं बाहुना मुनिसंसदि । उवाच देव्या: शृण्वन्त्या जहासोच्चैस्तदन्तिके ॥ ५ ॥
ekadā sa vimānena viṣṇu-dattena bhāsvatā giriśaṁ dadṛśe gacchan parītaṁ siddha-cāraṇaiḥ
တစ်ခါတရံ စိတ္တရကေတုသည် ဗိဿနုက ပေးအပ်သော တောက်ပလင်းလက်သည့် ဝိမာနဖြင့် အာကာသလမ်းကြောင်းတွင် သွားနေစဉ်၊ စိဒ္ဓနှင့် ချာရဏတို့ ဝန်းရံထားသော ဂိရိရှ (ရှီဝ) ကို မြင်တွေ့하였다။ ရှီဝသည် မုနိတို့၏ စည်းဝေးပွဲတွင် ပါဝတီဒေဝီကို မိမိမဒ်ပေါ်တွင် ထိုင်စေကာ လက်မောင်းဖြင့် အာလင်္ဂနပြု၍ ထိုင်နေ하였다။ ပါဝတီ ကြားနေရစဉ် စိတ္တရကေတုသည် အနီးတွင် အသံကျယ်စွာ ရယ်မောကာ စကားဆို하였다။
Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura says in this connection,
FAQs
In this scene, Citraketu—traveling by Viṣṇu’s gift—sees Śiva embracing Pārvatī publicly among sages and laughs, about to speak. The verse sets up the misunderstanding that leads to Pārvatī’s curse and teaches caution in judging exalted devotees.
It shows that the actions of mahā-puruṣas can appear ordinary yet are transcendental; one should not criticize or mock them, especially in public or without understanding their position.
Avoid quick ridicule or public criticism of saintly persons and spiritual traditions; practice humility, seek context, and speak carefully to prevent offenses that damage one’s spiritual progress.