Adhyaya 13
Indra’s Brahma-hatyā, Flight from Sin, and Purification by Aśvamedha
ဝෘထ္ရာသူရ သေဆုံးပြီးနောက် စကြဝဠာတစ်လျှောက် သက်သာရာရသော်လည်း အိန္ဒြာတစ်ဦးတည်းသာ စိတ်မချမ်းသာ။ ပရိက္ခစ် မေးမြန်းရာတွင် သုကဒေဝက ဝෘထ္ရာသူရကို ဗြာဟ္မဏသဘောရှိသူဟု သတ်မှတ်ကြသဖြင့် သတ်ခြင်းသည် ဘြဟ္မဟတ္ယာ အပြစ်ကြီးဖြစ်၍ အိန္ဒြာကြောက်ရွံ့နေကြောင်း ရှင်းပြသည်။ အိန္ဒြာသည် ယခင်က ဝိශ්ဝရူပကို သတ်ရာမှ အပြစ်ကို မိန်းမများ၊ မြေ၊ သစ်ပင်များ၊ ရေတို့ထံ ခွဲဝေခဲ့သော်လည်း ထပ်မံသက်သာနိုင်မလားဟု သံသယရှိသည်။ ရှင်တော်များက နာရာယဏ (အတွင်းဝိညာဉ်) ကို ပျော်ရွှင်စေရန် အශ්ဝမေဓ ယဇ္ဈာ ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် သန့်စင်စေသော သန့်ရှင်းနာမတော်၏ အာနုဘော်ကြောင့် အပြစ်ကို ပျက်ကွယ်စေနိုင်ကြောင်း အားပေးသည်။ ဝෘထ္ရာသူရကို သတ်ပြီးနောက် အပြစ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် စဏ္ဍာလ မိန်းမအဖြစ် ပေါ်လာကာ အိန္ဒြာကို လိုက်လံတားဆီးသည်။ အိန္ဒြာသည် မာနသ-ဆရောဝရရှိ ကြာတံအတွင်း၌ နှစ်တစ်ထောင် ပုန်းအောင်းနေစဉ် နဟုရှ မင်းကာလတစ်ခဏ အုပ်ချုပ်ပြီး မာနကြောင့် ကျဆုံးကာ ကျိန်စာခံရသည်။ လက္ခ္မီ၏ ကာကွယ်မှုနှင့် ဝိෂ္ဏုကို တင်းကျပ်စွာ ဝတ်ပြုခြင်းကြောင့် အိန္ဒြာ၏ အပြစ်သည် လျော့နည်းလာသည်။ ဗြာဟ္မဏများက ပြန်လည်ခေါ်ယူ၍ အශ්ဝမေဓ ယဇ္ဈာ စတင်စေရာ နေထွက်က မိုးမြူကို ဖယ်ရှားသကဲ့သို့ အကျိုးဆက်များ ပျောက်ကင်းကာ အိန္ဒြာ၏ အဆင့်အတန်း ပြန်လည်ရရှိသည်။ နောက်ဆုံး ဖလ-श्रုတိတွင် ဤဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်သူသည် မင်္ဂလာ၊ အောင်မြင်မှု၊ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခြင်း ရရှိကြောင်း ဆိုပြီး ဘက္တိဖြင့် သန့်စင်ခြင်းသို့ ရွေ့လျားမှုကို ပြသသည်။
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच वृत्रे हते त्रयो लोका विना शक्रेण भूरिद । सपाला ह्यभवन् सद्यो विज्वरा निर्वृतेन्द्रिया: ॥ १ ॥
Śrī Śukadeva Gosvāmī က မိန့်တော်မူသည်– အို ဘုရင်မင်းမြတ်၊ Vṛtrāsura အသတ်ခံရသောအခါ Indra မှလွဲ၍ လောကသုံးပါးရှိ နတ်ဘုရားများနှင့် သတ္တဝါအားလုံး ချက်ချင်းပင် ဝမ်းမြောက်ပြီး ဒုက္ခကင်းဝေးသွားကြသည်။
Verse 2
देवर्षिपितृभूतानि दैत्या देवानुगा: स्वयम् । प्रतिजग्मु: स्वधिष्ण्यानि ब्रह्मेशेन्द्रादयस्तत: ॥ २ ॥
ထို့နောက် နတ်ဘုရားများ၊ သူတော်စင်များ၊ Pitṛloka နှင့် Bhūtaloka နေသူများ၊ နတ်ဆိုးများ၊ နတ်ဘုရားနောက်လိုက်များ၊ Lord Brahmā နှင့် Lord Śiva တို့သည် မိမိတို့၏ နေအိမ်များသို့ ပြန်သွားကြသည်။ သို့သော် ထွက်ခွာချိန်တွင် မည်သူမျှ Indra ကို စကားမပြောခဲ့ကြပေ။
Verse 3
श्रीराजोवाच इन्द्रस्यानिर्वृतेर्हेतुं श्रोतुमिच्छामि भो मुने । येनासन् सुखिनो देवा हरेर्दु:खं कुतोऽभवत् ॥ ३ ॥
မဟာရာဇာက မေးလေသည်—အို မုနိ၊ အိန္ဒြ၏ မပျော်ရွှင်မှုအကြောင်းရင်းကို ကြားလိုပါသည်။ ဝෘထ္ရာသူရကို သတ်ပြီးနောက် ဒေဝတားတို့ ပျော်ရွှင်ကြသော်လည်း အိန္ဒြသည် အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းသနည်း။
Verse 4
श्रीशुक उवाच वृत्रविक्रमसंविग्ना: सर्वे देवा: सहर्षिभि: । तद्वधायार्थयन्निन्द्रं नैच्छद् भीतो बृहद्वधात् ॥ ४ ॥
သီရိရှုကဒေဝက ပြောလေသည်—ဝෘထ္ရာသူရ၏ အံ့ဖွယ်အင်အားကြောင့် ဒေဝတားများနှင့် ရှိများအားလုံး စိုးရိမ်တုန်လှုပ်ကြသည်။ သူ့ကို သတ်ရန် အိန္ဒြကို တောင်းဆိုကြသော်လည်း ဘြာဟ္မဏကို သတ်မိမည်ကို ကြောက်၍ အိန္ဒြက ငြင်းပယ်하였다။
Verse 5
इन्द्र उवाच स्त्रीभूद्रुमजलैरेनो विश्वरूपवधोद्भवम् । विभक्तमनुगृह्णद्भिर्वृत्रहत्यां क्व मार्ज्म्यहम् ॥ ५ ॥
အိန္ဒြက ပြောလေသည်—ဗိශ්ဝရူပကို သတ်ခဲ့စဉ် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ဖလကို ရခဲ့သော်လည်း မိန်းမများ၊ မြေ၊ သစ်ပင်များနှင့် ရေတို့က ကရုဏာဖြင့် အပြစ်ကို ခွဲဝေယူခဲ့ကြသည်။ ယခု ဝෘထ္ရာသူရဟူသော နောက်ထပ် ဘြာဟ္မဏကို သတ်မိလျှင် အပြစ်မှ မည်သို့ လွတ်မြောက်မည်နည်း။
Verse 6
श्रीशुक उवाच ऋषयस्तदुपाकर्ण्य महेन्द्रमिदमब्रुवन् । याजयिष्याम भद्रं ते हयमेधेन मा स्म भै: ॥ ६ ॥
သီရိရှုကဒေဝက ပြောလေသည်—ဤစကားကို ကြားပြီး ရှိများက မဟာအိန္ဒြအား “ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာရှိပါစေ။ မကြောက်ပါနှင့်။ သင်အတွက် အရှွမေဓ ယဇ်ကို ကျင်းပပေးမည်၊ ဘြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော အပြစ်မှ သင် လွတ်မြောက်မည်” ဟု ဆိုကြသည်။
Verse 7
हयमेधेन पुरुषं परमात्मानमीश्वरम् । इष्ट्वा नारायणं देवं मोक्ष्यसेऽपि जगद्वधात् ॥ ७ ॥
ရှင်များက ဆက်လက်ပြောသည်—အို အိန္ဒြ၊ အရှွမေဓ ယဇ်ကို ပြု၍ ပရမာတ္မာ၊ အမြင့်ဆုံးအုပ်စိုးရှင် နာရာယဏဘုရားကို ပျော်ရွှင်စေပါက၊ ကမ္ဘာလုံးကို သတ်ခြင်းကဲ့သို့သော အပြစ်မှတောင် လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝෘထ္ရာသူရကဲ့သို့ အသူရကို သတ်ခြင်းအပြစ်ကို မဆိုလိုတော့။
Verse 8
ब्रह्महा पितृहा गोघ्नो मातृहाचार्यहाघवान् । श्वाद: पुल्कसको वापि शुद्ध्येरन् यस्य कीर्तनात् ॥ ८ ॥ तमश्वमेधेन महामखेन श्रद्धान्वितोऽस्माभिरनुष्ठितेन । हत्वापि सब्रह्मचराचरं त्वं न लिप्यसे किं खलनिग्रहेण ॥ ९ ॥
ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကို သတ်သူ၊ နွားကိုသတ်သူ၊ မိဘ သို့မဟုတ် ဆရာသမားကို သတ်သူသည် နာရာယဏဘုရားရှင်၏ မွန်မြတ်သော နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုရုံမျှဖြင့် အပြစ်တရားများမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ စန္ဒာလကဲ့သို့သော အခြားသော အပြစ်သားများသည်လည်း ဤနည်းဖြင့် လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ သင့်အတွက် မြင့်မြတ်သော မြင်းယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြုလုပ်ပေးပါမည်။ ထိုနည်းဖြင့် နာရာယဏဘုရားရှင်ကို နှစ်သက်စေလျှင် အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း။
Verse 9
ब्रह्महा पितृहा गोघ्नो मातृहाचार्यहाघवान् । श्वाद: पुल्कसको वापि शुद्ध्येरन् यस्य कीर्तनात् ॥ ८ ॥ तमश्वमेधेन महामखेन श्रद्धान्वितोऽस्माभिरनुष्ठितेन । हत्वापि सब्रह्मचराचरं त्वं न लिप्यसे किं खलनिग्रहेण ॥ ९ ॥
ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကို သတ်သူ၊ နွားကိုသတ်သူ၊ မိဘ သို့မဟုတ် ဆရာသမားကို သတ်သူသည် နာရာယဏဘုရားရှင်၏ မွန်မြတ်သော နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုရုံမျှဖြင့် အပြစ်တရားများမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ စန္ဒာလကဲ့သို့သော အခြားသော အပြစ်သားများသည်လည်း ဤနည်းဖြင့် လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ သင့်အတွက် မြင့်မြတ်သော မြင်းယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြုလုပ်ပေးပါမည်။ ထိုနည်းဖြင့် နာရာယဏဘုရားရှင်ကို နှစ်သက်စေလျှင် အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း။
Verse 10
श्रीशुक उवाच एवं सञ्चोदितो विप्रैर्मरुत्वानहनद्रिपुम् । ब्रह्महत्या हते तस्मिन्नाससाद वृषाकपिम् ॥ १० ॥
သုကဒေဝ ဂေါသွာမိက မိန့်တော်မူသည်– ရသေ့တို့၏ စကားဖြင့် အားတက်သရော ဖြစ်လာသော အိန္ဒြာသည် ရန်သူ ဝြိတြာသုရကို သတ်လေ၏။ သူအသတ်ခံရသောအခါ ဗြာဟ္မဏကိုသတ်သော အပြစ် (ဗြဟ္မဟတျာ) သည် အိန္ဒြာထံ ခိုလှုံလေ၏။
Verse 11
तयेन्द्र: स्मासहत्तापं निर्वृतिर्नामुमाविशत् । ह्रीमन्तं वाच्यतां प्राप्तं सुखयन्त्यपि नो गुणा: ॥ ११ ॥
နတ်တို့၏ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာပြီး အိန္ဒြာသည် ဝြိတြာသုရကို သတ်ခဲ့သော်လည်း ဤအပြစ်ရှိသော သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် သူသည် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားခဲ့ရသည်။ အခြားနတ်များ ပျော်ရွှင်ကြသော်လည်း သူသည် ဝြိတြာသုရကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ ပျော်ရွှင်မှုကို မရရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ သည်းခံခြင်းနှင့် ကြွယ်ဝခြင်းကဲ့သို့သော အိန္ဒြာ၏ အခြားကောင်းသော အရည်အချင်းများသည် သူ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွင် အထောက်အကူ မပြုနိုင်ခဲ့ပါ။
Verse 12
तां ददर्शानुधावन्तीं चाण्डालीमिव रूपिणीम् । जरया वेपमानाङ्गीं यक्ष्मग्रस्तामसृक्पटाम् ॥ १२ ॥ विकीर्य पलितान् केशांस्तिष्ठ तिष्ठेति भाषिणीम् । मीनगन्ध्यसुगन्धेन कुर्वतीं मार्गदूषणम् ॥ १३ ॥
အိန္ဒြာသည် စန္ဒာလအမျိုးသမီးကဲ့သို့ အသွင်ဆောင်ထားသော အပြစ်တရားက သူ့နောက်သို့ လိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အလွန်အိုမင်းပုံပေါက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းအားလုံး တုန်ရီနေသည်။ တီဘီရောဂါ ခံစားနေရသောကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အဝတ်အစားများသည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ညစ်ညမ်းစေသော သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ငါးညှီနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း သူမက အိန္ဒြာကို "နေဦး! နေဦး!" ဟု ခေါ်လေသည်။
Verse 13
तां ददर्शानुधावन्तीं चाण्डालीमिव रूपिणीम् । जरया वेपमानाङ्गीं यक्ष्मग्रस्तामसृक्पटाम् ॥ १२ ॥ विकीर्य पलितान् केशांस्तिष्ठ तिष्ठेति भाषिणीम् । मीनगन्ध्यसुगन्धेन कुर्वतीं मार्गदूषणम् ॥ १३ ॥
သိကြားမင်းသည် မိမိနောက်သို့လိုက်နေသော အပြစ်၏အသွင်သဏ္ဌာန်ကို မြင်လေ၏။ သူမသည် အိုမင်းရင့်ရော်၍ တုန်ရီနေပြီး 'ရပ်ပါ! ရပ်ပါ!' ဟု အော်ဟစ်နေ၏။
Verse 14
नभो गतो दिश: सर्वा: सहस्राक्षो विशाम्पते । प्रागुदीचीं दिशं तूर्णं प्रविष्टो नृप मानसम् ॥ १४ ॥
အို မင်းကြီး၊ သိကြားမင်းသည် ရှေးဦးစွာ ကောင်းကင်သို့ ပြေးလေ၏။ သို့သော် ထိုမိန်းမသည် လိုက်မြဲလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် အရှေ့မြောက်အရပ်သို့ အမြန်သွား၍ မာနသအိုင်သို့ ဝင်လေ၏။
Verse 15
स आवसत्पुष्करनालतन्तू- नलब्धभोगो यदिहाग्निदूत: । वर्षाणि साहस्रमलक्षितोऽन्त: सञ्चिन्तयन् ब्रह्मवधाद्विमोक्षम् ॥ १५ ॥
ဗြာဟ္မဏကို သတ်မိသော အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ရန် တွေးတောလျက် သိကြားမင်းသည် ကြာရိုးမျှင်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့၏။ မီးနတ်သည် ရေထဲသို့ မဝင်နိုင်သဖြင့် သူသည် အစာငတ်မွတ်နေခဲ့ရ၏။
Verse 16
तावत्त्रिणाकं नहुष: शशास विद्यातपोयोगबलानुभाव: । स सम्पदैश्वर्यमदान्धबुद्धि- र्नीतस्तिरश्चां गतिमिन्द्रपत्न्या ॥ १६ ॥
သိကြားမင်း ပုန်းအောင်းနေစဉ် နဟုသသည် မိမိ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ဖြင့် နတ်ပြည်ကို အုပ်စိုးလေ၏။ သို့သော် အာဏာယစ်မူး၍ သိကြားမင်း၏ ဇနီးကို တပ်မက်သောကြောင့် ကျိန်စာသင့်ကာ မြွေဖြစ်သွားလေ၏။
Verse 17
ततो गतो ब्रह्मगिरोपहूत ऋतम्भरध्याननिवारिताघ: । पापस्तु दिग्देवतया हतौजा- स्तं नाभ्यभूदवितं विष्णुपत्न्या ॥ १७ ॥
ဗိဿနိုး၏ ဇနီး လက္ခမီဒေဝီ၏ စောင့်ရှောက်မှုနှင့် သစ္စာတရားကို တွေးတောဆင်ခြင်မှုကြောင့် သိကြားမင်း၏ အပြစ်များ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ ဗြာဟ္မဏတို့သည် သူ့ကို ပြန်ခေါ်၍ ရာထူးပြန်လည်အပ်နှင်းကြ၏။
Verse 18
तं च ब्रह्मर्षयोऽभ्येत्य हयमेधेन भारत । यथावद्दीक्षञ्चक्रु: पुरुषाराधनेन ह ॥ १८ ॥
အို ဘာရတ! မဟာဣန္ဒြာသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်လာသောအခါ ဘြဟ္မရ္ရှီတို့က ချဉ်းကပ်၍ အထွဋ်အမြတ် ပုရုရှကို ပူဇော်ရန် အශ්ဝမေဓ ယဇ్ఞအတွက် စည်းကမ်းတကျ ဒိက္ခာပေးကြ၏။
Verse 19
अथेज्यमाने पुरुषे सर्वदेवमयात्मनि । अश्वमेधे महेन्द्रेण वितते ब्रह्मवादिभि: ॥ १९ ॥ स वै त्वाष्ट्रवधो भूयानपि पापचयो नृप । नीतस्तेनैव शून्याय नीहार इव भानुना ॥ २० ॥
ထို့နောက် ဘြဟ္မဝါဒီတို့က မဟာဣန္ဒြာ၏ အශ්ဝမေဓ ယဇ్ఞကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဆောင်ရွက်ရာတွင်၊ သဗ္ဗဒေဝမယ အာတ္မာဖြစ်သော အထွဋ်အမြတ် ပုရုရှကို ပူဇော်သဖြင့် ဣန္ဒြာ၏ အပြစ်အကုန်၏ အကျိုးဆက်များ ပျောက်ကင်းသွားသည်။ အို မင်းကြီး! တ္ဝာෂ္ဋာ၏ သားကို သတ်ခြင်းကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်တောင် ထိုယဇ్ఞကြောင့် ခဏချင်း သုညဖြစ်သွားပြီး နေထွက်ရာတွင် မြူပျောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
Verse 20
अथेज्यमाने पुरुषे सर्वदेवमयात्मनि । अश्वमेधे महेन्द्रेण वितते ब्रह्मवादिभि: ॥ १९ ॥ स वै त्वाष्ट्रवधो भूयानपि पापचयो नृप । नीतस्तेनैव शून्याय नीहार इव भानुना ॥ २० ॥
ထို့နောက် ဘြဟ္မဝါဒီတို့က မဟာဣန္ဒြာ၏ အශ්ဝမေဓ ယဇ్ఞကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဆောင်ရွက်ရာတွင်၊ သဗ္ဗဒေဝမယ အာတ္မာဖြစ်သော အထွဋ်အမြတ် ပုရုရှကို ပူဇော်သဖြင့် ဣန္ဒြာ၏ အပြစ်အကုန်၏ အကျိုးဆက်များ ပျောက်ကင်းသွားသည်။ အို မင်းကြီး! တ္ဝာෂ္ဋာ၏ သားကို သတ်ခြင်းကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်တောင် ထိုယဇ్ఞကြောင့် ခဏချင်း သုညဖြစ်သွားပြီး နေထွက်ရာတွင် မြူပျောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
Verse 21
स वाजिमेधेन यथोदितेन वितायमानेन मरीचिमिश्रै: । इष्ट्वाधियज्ञं पुरुषं पुराण- मिन्द्रो महानास विधूतपाप: ॥ २१ ॥
မရီချိတို့ အပါအဝင် မဟာရ္ရှီများသည် စည်းကမ်းအတိုင်း ဝါဇိမေဓ (အශ්ဝမေဓ) ယဇ్ఞကို ဆောင်ရွက်၍ ယဇ్ఞ၏ အဓိပတိဖြစ်သော ပုရాణပုရုရှ—ပရမာတ္မာ ဘဂဝန်ကို ပူဇော်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဣန္ဒြာသည် အပြစ်ကင်းစင်ကာ မိမိ၏ မြင့်မြတ်သော အဆင့်ကို ပြန်လည်ရရှိပြီး အားလုံး၏ ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ထပ်မံခံရ၏။
Verse 22
इदं महाख्यानमशेषपाप्मनांप्रक्षालनं तीर्थपदानुकीर्तनम् । भक्त्युच्छ्रयं भक्तजनानुवर्णनंमहेन्द्रमोक्षं विजयं मरुत्वत: ॥ २२ ॥ पठेयुराख्यानमिदं सदा बुधा:शृण्वन्त्यथो पर्वणि पर्वणीन्द्रियम् । धन्यं यशस्यं निखिलाघमोचनंरिपुञ्जयं स्वस्त्ययनं तथायुषम् ॥ २३ ॥
ဤမဟာဇာတ်လမ်းသည် အပြစ်အားလုံးကို ဆေးကြောပေးပြီး တီရ္ထပဒ နာရာယဏ (အမြင့်မြတ်သော ဘုရား) ကို ချီးမွမ်းကာ ဘက္တိ၏ မြင့်မြတ်မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ဣန္ဒြာနှင့် ဝೃತ್ರာဆုရ ကဲ့သို့သော ဘက္တများကို ဖော်ပြပြီး မဟာဣန္ဒြာ၏ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်မှုနှင့် အဆုရတို့အပေါ် အောင်ပွဲကိုလည်း ဆိုထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့သည် အမြဲဖတ်ရှု၍ ပွဲနေ့များတွင် နားထောင်ကာ ပြန်လည်ရွတ်ဆိုသင့်သည်။ ဤကഥာသည် ကောင်းချီးပေး၍ ဂုဏ်သတင်းတိုးစေကာ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီး ရန်သူကို အနိုင်ယူစေ၍ မင်္ဂလာနှင့် အသက်ရှည်မှုကို ပေးသည်။
Verse 23
इदं महाख्यानमशेषपाप्मनांप्रक्षालनं तीर्थपदानुकीर्तनम् । भक्त्युच्छ्रयं भक्तजनानुवर्णनंमहेन्द्रमोक्षं विजयं मरुत्वत: ॥ २२ ॥ पठेयुराख्यानमिदं सदा बुधा:शृण्वन्त्यथो पर्वणि पर्वणीन्द्रियम् । धन्यं यशस्यं निखिलाघमोचनंरिपुञ्जयं स्वस्त्ययनं तथायुषम् ॥ २३ ॥
ဤမဟာကထာတွင် ဘဂဝန် နာရာယဏ၏ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်ကို ချီးမွမ်းကီർത്തနာပြုခြင်း၊ ဘက္တိ၏ မြင့်မြတ်မှုကို ဖော်ပြခြင်း၊ အိန္ဒြာနှင့် ဝෘထ္ရာသူရ ကဲ့သို့သော ဘက္တများ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ရေးဖော်ခြင်း၊ ထို့ပြင် အိန္ဒြာ၏ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် အသူရတို့အပေါ် အောင်ပွဲကို ဆိုထားသည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကို နားလည်လျှင် အပြစ်အကျိုးဆက်များ ပျောက်ကင်းသန့်စင်မည်ဖြစ်၍ ပညာရှိတို့သည် အမြဲဖတ်ရှုကာ ပွဲတော်နေ့များတွင် နားထောင်ကီർത്തနာပြုကြသည်။ ဤကထာသည် မင်္ဂလာရှိ၍ ဂုဏ်သတင်းပေးကာ အပြစ်ဖယ်ရှား၊ ရန်သူအနိုင်ယူစေပြီး အသက်တမ်းတိုးစေသည်။
Frequently Asked Questions
Indra’s grief arises from brahma-hatyā: Vṛtrāsura is treated as brāhmaṇa-like due to spiritual qualification, so the act of killing—though politically necessary for cosmic order—creates severe karmic reaction. The chapter emphasizes that worldly victory does not cancel moral causality; only purification through devotion to Nārāyaṇa (supported by yajña and the holy name) can dissolve the reaction.
The pursuing caṇḍāla woman is pāpa personified—an embodied depiction of karmic reaction that relentlessly follows the doer. The imagery teaches that sin is not merely social guilt but a subtle force that attaches to action until neutralized by proper atonement aligned with devotion, especially Viṣṇu worship and nāma-smaraṇa.
Indra’s reactions diminish through strict worship of Lord Viṣṇu and divine protection associated with Lakṣmī at Mānasa-sarovara, and are finally nullified when brāhmaṇas conduct the aśvamedha-yajña to please the Supreme Lord. The text also underscores that chanting Nārāyaṇa’s name is intrinsically purifying—even for the gravest sins—when approached with genuine devotion.
Nahuṣa temporarily receives the capacity to rule heaven while Indra hides. Overpowered by opulence and pride, he makes improper advances toward Indra’s wife and is cursed by a brāhmaṇa, resulting in his fall and transformation into a serpent—illustrating how adhikāra without humility leads to degradation.