Shloka 49
Nṛsiṁhadeva Appears from the Pillar and Slays Hiraṇyakaśipu
श्रीप्रजापतय ऊचु: प्रजेशा वयं ते परेशाभिसृष्टा न येन प्रजा वै सृजामो निषिद्धा: । स एष त्वया भिन्नवक्षा नु शेते जगन्मङ्गलं सत्त्वमूर्तेऽवतार: ॥ ४९ ॥
śrī-prajāpataya ūcuḥ prajeśā vayaṁ te pareśābhisṛṣṭā na yena prajā vai sṛjāmo niṣiddhāḥ sa eṣa tvayā bhinna-vakṣā nu śete jagan-maṅgalaṁ sattva-mūrte ’vatāraḥ
ပရာဇာပတိနတ်တို့သည် ဤသို့ ဆုတောင်းကြကုန်၏ - အို အရှင်မြတ်၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် သတ္တဝါတို့ကို ဖန်ဆင်းရန် ကိုယ်တော် ဖန်ဆင်းထားသော်လည်း ဟိရညကရှိပုက တားမြစ်ခဲ့ပါသည်။ ယခုအခါ ထိုနတ်ဆိုးသည် ကိုယ်တော်၏ လက်ချက်ဖြင့် ရင်ကွဲကာ သေဆုံးနေပါပြီ။ လောကကောင်းကျိုးအတွက် ကိုယ်ထင်ပြသော ကိုယ်တော်အား ရှိခိုးပါ၏။
FAQs
In this verse, the Prajāpatis call the Lord’s avatāra 'jagat-maṅgalam'—the source of auspiciousness for the whole universe—because His appearance restores dharma by removing destructive tyranny and protecting the cosmic order.
They remind the Lord that they were appointed to populate the universe, so the death of a powerful being like Hiraṇyakaśipu affects universal administration; at the same time, they affirm that the Lord’s act is ultimately for the world’s welfare.
Even when events look disruptive, the Bhagavatam frames the Lord’s intervention as ultimately benevolent—encouraging faith that protection of righteousness and the welfare of all can arise through decisive removal of harmful forces.