Shloka 26
Hiraṇyakaśipu’s Wrath, the Assault on Vedic Culture, and the Boy-Yamarāja’s Teaching on the Soul
एष आत्मविपर्यासो ह्यलिङ्गे लिङ्गभावना । एष प्रियाप्रियैर्योगो वियोग: कर्मसंसृति: ॥ २५ ॥ सम्भवश्च विनाशश्च शोकश्च विविध: स्मृत: । अविवेकश्च चिन्ता च विवेकास्मृतिरेव च ॥ २६ ॥
eṣa ātma-viparyāso hy aliṅge liṅga-bhāvanā eṣa priyāpriyair yogo viyogaḥ karma-saṁsṛtiḥ
ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ စိတ်ကိုပဲ မိမိအတ္တဟု ထင်မှတ်သဖြင့် သတ္တဝါသည် မောဟဖြစ်သည်။ ချစ်‑မချစ် အယူအဆကြောင့် တွေ့ဆုံ‑ခွဲခွာ၊ ကမ္မချည်နှောင်မှုနှင့် မွေး‑သေ သံသရာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ကာ ဝမ်းနည်းမှု၊ မိုက်မဲမှု၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဉာဏ်သတိမေ့လျော့မှု ဖြစ်တတ်သည်—တခါတရံ သိမြင်၊ တခါတရံ ပြန်လည်မှားယွင်း။
FAQs
This verse explains that the pure self has no material designations, yet the conditioned being imagines identities upon it; that misconception produces attachment and separation, which sustains karmic bondage.
In Canto 7, Chapter 2, Hiraṇyakaśipu instructs his demoniac associates on how conditioned life functions, framing bondage as arising from attraction and aversion rooted in misidentifying the self.
Practice seeing the self beyond labels (role, status, body), and reduce reactive “like/dislike” decisions; this weakens karmic entanglement and supports steady devotion and discernment.