Srimad Bhagavatam — Prathama Skandha, Shloka 3
Arjuna’s Lament, the End of the Yadus, and the Pāṇḍavas’ Departure
कृच्छ्रेण संस्तभ्य शुच: पाणिनामृज्य नेत्रयो: । परोक्षेण समुन्नद्धप्रणयौत्कण्ठ्यकातर: ॥ ३ ॥
kṛcchreṇa saṁstabhya śucaḥ pāṇināmṛjya netrayoḥ parokṣeṇa samunnaddha- praṇayautkaṇṭhya-kātaraḥ
အလွန်ခက်ခဲစွာ ဝမ်းနည်းမှု၏ မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ကာ လက်ဖြင့် မျက်လုံးကို သုတ်လိုက်သည်။ သီရိကൃഷ്ണ မျက်စိရှေ့မရှိသဖြင့် ချစ်ခင်မှုနှင့် တောင့်တမှုက ပိုမိုတက်ကြွလာကာ သူကို အလွန်ပင် စိတ်မငြိမ်စေ하였다။
FAQs
This verse shows that when Kṛṣṇa is out of sight, a devotee’s love can intensify into autkaṇṭhya—painful longing—revealing deep, intimate devotion.
Because Śrī Kṛṣṇa is no longer present before him; the Lord’s absence triggers a surge of affectionate attachment and separation-anxiety.
When you feel distance from God, channel that pain into sincere remembrance, prayer, and steady practice rather than discouragement—longing can deepen devotion.