Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 13
Ṛṣabhadeva’s Indifference to Siddhis, Vigilance Toward the Mind, and the Kali-yuga Rise of Anti-Vedic धर्म
तस्यानुगुणान् श्लोकान् गायन्ति— अहो भुव: सप्तसमुद्रवत्या द्वीपेषु वर्षेष्वधिपुण्यमेतत् । गायन्ति यत्रत्यजना मुरारे: कर्माणि भद्राण्यवतारवन्ति ॥ १३ ॥
tasyānuguṇān ślokān gāyanti — aho bhuvaḥ sapta-samudravatyā dvīpeṣu varṣeṣv adhipuṇyam etat gāyanti yatratya-janā murāreḥ karmāṇi bhadrāṇy avatāravanti
ပညာရှင်တို့က သင့်လျော်သော သီချင်းကဗျာများကို သီဆိုကြသည်— “အဟော! သမုဒ္ဒရာခုနစ်စင်းဖြင့် ဝန်းရံထားသော ဤကမ္ဘာမြေ၏ ကျွန်းများနှင့် ဒေသများအနက် ဘာရတဝရ္ရှသည် အလွန်ပုဏ္ဏိယမြေဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် လူတို့သည် မုရာရီ၏ အဝတာရများ၏ မင်္ဂလာကောင်းသော လုပ်ရပ်များကို ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်။”
Śrī Caitanya Mahāprabhu said:
FAQs
This verse says the earth is especially meritorious because people can sing and hear the auspicious avatāra-deeds of Murāri (the Lord), which sanctifies the world.
While describing Ṛṣabhadeva’s exalted nature, Śukadeva highlights the broader Bhāgavata principle: true piety culminates in glorifying the Supreme Lord’s avatāra-līlās, of which Ṛṣabhadeva is an incarnation.
Regularly sing or listen to the Lord’s names and avatāra-pastimes; this bhakti practice purifies the mind and turns daily life into a spiritually auspicious environment.