Adhyaya 6
Ṛṣabhadeva’s Indifference to Siddhis, Vigilance Toward the Mind, and the Kali-yuga Rise of Anti-Vedic धर्म
ယခင်အဓ್ಯಾಯများမှ ဆက်လက်လာသော Ṛṣabhadeva-चरित၌ ပရိက္ခစ်မင်းက သန့်ရှင်းပြည့်စုံသော ဘက္တ (bhakta) သည် သဘာဝအားဖြင့် စိဒ္ဓိ (siddhi) များရနိုင်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ထိုအာဏာများကို လျစ်လျူရှုသနည်းဟု မေးသည်။ Śukadeva က စိတ်သည် မယုံကြည်ရသကဲ့သို့ မုဆိုးက ဖမ်းထားသော တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ အန္တရာယ်ရှိကြောင်း သတိပေးပြီး၊ Śiva နှင့် Saubhari တို့ကဲ့သို့ ကြီးမြတ်သူများတောင် စိတ်ကြောင့် လှုပ်ရှားခဲ့သဖြင့် साधक သည် အမြဲသတိရှိရမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် Ṛṣabhadeva ၏ အဝဓူတကဲ့သို့ အပြုအမူ—မိုက်မဲသကဲ့သို့ ပြုခြင်း၊ အဝတ်မဝတ်ဘဲ လှည့်လည်ခြင်း၊ ပါးစပ်ထဲ ကျောက်တုံးထည့်ခြင်း—တို့ကို ဖော်ပြကာ ယောဂီများအား သေးငယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာ (subtle body) မှ ကင်းကွာခြင်းနှင့် ဘုရားသတိ (God-consciousness) ဖြင့် ပြုသော စွန့်လွှတ်မှု၏ အဆုံးသတ်တန်ဖိုးကို သင်ကြားသည်။ သစ်တောမီးကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာအဆုံးသတ်သကဲ့သို့ မြင်ရခြင်းသည် လီလာ၏ သင်ခန်းစာဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းလောကအရှုံးမဟုတ်ကြောင်း ထင်ဟပ်စေသည်။ ထို့နောက် ကလိယုဂ ပရောဖက်ပြုချက်တွင် အရဟတ်မင်းက အပြင်ပန်းကို တုပကာ ဝေဒဆန့်ကျင်သော စနစ်တစ်ခု (ဤနေရာတွင် ဂျိန်းဓမ္မ၏ အစဟု သတ်မှတ်) ကို တည်ထောင်ပြီး သန့်ရှင်းမှု၊ ပူဇော်မှုနှင့် ဝေဒအာဏာကို ငြင်းပယ်သော ပာṣaṇḍa လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်ပေါက်စေသည်။ အဆုံးတွင် Ṛṣabhadeva ၏ မင်္ဂလာတရားကို ချီးမွမ်းကာ သူ၏ လီလာကို နားထောင်ပြောဆိုခြင်းဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဘက္တိ ရပြီး၊ မုက္တိတောင် မုကွန်ဒ (Mukunda) ထံ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ဆေဝာလုပ်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အရေးမကြီးကြောင်း သတ်မှတ်သည်။
Shlokas
Verse 1
ऋषिरुवाच सत्यमुक्तं किन्त्विह वा एके न मनसोऽद्धा विश्रम्भमनवस्थानस्य शठकिरात इव सङ्गच्छन्ते ॥ २ ॥
ရိရှီက ပြောသည်—သင်ပြောသည်မှာ မှန်ကန်၏; သို့သော် ဤနေရာ၌ အချို့သူတို့သည် မတည်ငြိမ်သော စိတ်ကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်ကြ၊ လှည့်ကွက်ရှိသော မုဆိုးက မိမိဖမ်းမိသော သားကောင်ကိုပင် သတိထားသကဲ့သို့။
Verse 2
ऋषिरुवाच सत्यमुक्तं किन्त्विह वा एके न मनसोऽद्धा विश्रम्भमनवस्थानस्य शठकिरात इव सङ्गच्छन्ते ॥ २ ॥
ရိရှီက ဖြေသည်—အရှင်ဘုရင်၊ သင်ပြောသည်မှာ မှန်ကန်၏။ လှည့်ကွက်ရှိသော မုဆိုးသည် သားကောင်ကို ဖမ်းမိပြီးလည်း ထွက်ပြေးနိုင်သဖြင့် မယုံကြည်သကဲ့သို့၊ ဝိညာဉ်ရေးတိုးတက်သူတို့သည် စိတ်ကို မယုံကြည်ဘဲ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို အမြဲစောင့်ကြည့်ကြသည်။
Verse 3
तथा चोक्तम्— न कुर्यात्कर्हिचित्सख्यं मनसि ह्यनवस्थिते । यद्विश्रम्भाच्चिराच्चीर्णं चस्कन्द तप ऐश्वरम् ॥ ३ ॥
ထို့ကြောင့် ဆိုထားသည်—မတည်ငြိမ်သော စိတ်နှင့် မည်သည့်အခါမျှ မိတ်ဖွဲ့မလုပ်ရ။ စိတ်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်လျှင် အချိန်ကြာကြာ ဆည်းပူးထားသော တပဿာနှင့် ဂုဏ်အာနုභာဝတောင် ပျက်စီးနိုင်သည်။
Verse 4
नित्यं ददाति कामस्यच्छिद्रं तमनु येऽरय: । योगिन: कृतमैत्रस्य पत्युर्जायेव पुंश्चली ॥ ४ ॥
ယောဂီက စိတ်နှင့် မိတ်ဖွဲ့ပြီး အခွင့်အရေးပေးလျှင်၊ ထိုစိတ်သည် ကာမ၊ ဒေါသ၊ လောဘ စသည့် ရန်သူများအတွက် အမြဲတမ်း အပေါက်ဖွင့်ပေးသည်။ မသန့်ရှင်းသော မယားသည် အပြင်လူများကြောင့် ဆွဲခေါ်ခံရ၍ ခင်ပွန်း၏ ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေသကဲ့သို့။
Verse 5
कामो मन्युर्मदो लोभ: शोकमोहभयादय: । कर्मबन्धश्च यन्मूल: स्वीकुर्यात्को नु तद् बुध: ॥ ५ ॥
ကာမ၊ ဒေါသ၊ မာန်၊ လောဘ၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ မောဟ၊ ကြောက်ရွံ့မှု စသည့်အရာများ၏ အမြစ်မှာ စိတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာများကြောင့် ကမ္မချည်နှောင်မှု ဖြစ်ပေါ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိမည်သူက စိတ်ကို ယုံကြည်မည်နည်း။
Verse 6
अथैवमखिललोकपालललामोऽपि विलक्षणैर्जडवदवधूतवेषभाषाचरितैरविलक्षितभगवत्प्रभावो योगिनां साम्परायविधिमनुशिक्षयन् स्वकलेवरं जिहासुरात्मन्यात्मानमसंव्यवहितमनर्थान्तरभावेनान्वीक्षमाण उपरतानुवृत्तिरुपरराम ॥ ६ ॥
အရှင် Rishabhadeva သည် ဤစကြာဝဠာအတွင်းရှိ ဘုရင်များနှင့် ဧကရာဇ်များအားလုံး၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော်လည်း avadhuta ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် ဘာသာစကားကို ယူဆောင်ကာ မိုက်မဲပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့သည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် မည်သူမျှ ကိုယ်တော်၏ မြင့်မြတ်သော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မမြင်နိုင်ကြပေ။ ယောဂီများအား ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်နည်း သင်ပေးရန် ဤအပြုအမူကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ ကိုယ်တော်သည် သခင် Vasudeva၊ Krishna ၏ ပြီးပြည့်စုံသော တိုးချဲ့မှုအဖြစ် သူ၏ မူလအနေအထားကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။
Verse 7
तस्य ह वा एवं मुक्तलिङ्गस्य भगवत ऋषभस्य योगमायावासनया देह इमां जगतीमभिमानाभासेन सङ्क्रममाण: कोङ्कवेङ्ककुटकान्दक्षिणकर्णाटकान्देशान् यदृच्छयोपगत: कुटकाचलोपवन आस्यकृताश्मकवल उन्माद इव मुक्तमूर्धजोऽसंवीत एव विचचार ॥ ७ ॥
အမှန်တကယ်တွင် သခင် Rishabhadeva တွင် ရုပ်ခန္ဓာမရှိသော်လည်း ယောဂ-မာယာကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုပ်ဝတ္ထုအဖြစ် မှတ်ယူကာ သာမန်လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေသောကြောင့် ၎င်းနှင့် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော စိတ်ဓာတ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ဤမူကို လိုက်နာပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။ ခရီးသွားစဉ် တောင်အိန္ဒိယရှိ Karnata ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိပြီး Konka၊ Venka နှင့် Kutaka တို့ကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် ခရီးသွားရန် အစီအစဉ်မရှိသော်လည်း Kutakacala အနီးသို့ ရောက်ရှိပြီး ထိုနေရာတွင် တောထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် ကျောက်တုံးများကို ထားကာ အရူးတစ်ယောက်လို ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ အဝတ်ဗလာဖြင့် တောထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။
Verse 8
अथ समीरवेगविधूतवेणुविकर्षणजातोग्रदावानलस्तद्वनमालेलिहान: सह तेन ददाह ॥ ८ ॥
လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် တောမီးလောင်ကျွမ်းမှု စတင်ခဲ့သည်။ လေတိုက်သဖြင့် ဝါးများ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် မီးလောင်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမီးထဲတွင် Kutakacala အနီးရှိ တောအုပ်တစ်ခုလုံးနှင့် သခင် Rishabhadeva ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြာကျသွားခဲ့သည်။
Verse 9
यस्य किलानुचरितमुपाकर्ण्य कोङ्कवेङ्ककुटकानां राजार्हन्नामोपशिक्ष्य कलावधर्म उत्कृष्यमाणे भवितव्येन विमोहित: स्वधर्मपथमकुतोभयमपहाय कुपथपाखण्डमसमञ्जसं निजमनीषया मन्द: सम्प्रवर्तयिष्यते ॥ ९ ॥
Sukadeva Gosvami က Maharaja Pariksit အား ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်- ချစ်လှစွာသောဘုရင်၊ Arhat အမည်ရှိသော Konka၊ Venka နှင့် Kutaka ဘုရင်သည် Rishabhadeva ၏လုပ်ဆောင်မှုများကို ကြားသိခဲ့ပြီး Rishabhadeva ၏အခြေခံမူများကို တုပကာ ဘာသာတရားစနစ်သစ်ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ အပြစ်ရှိသောခေတ်ဖြစ်သော Kali-yuga ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဘုရင် Arhat သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ အန္တရာယ်ကင်းသော ဝေဒအခြေခံမူများကို စွန့်လွှတ်ကာ Vedas နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဘာသာတရားစနစ်သစ်ကို တီထွင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဂျိန်းဓမ္မ၏အစဖြစ်သည်။ အခြားသော ဘာသာတရားများစွာသည် ဤဘုရားမဲ့ဝါဒစနစ်ကို လိုက်နာကြသည်။
Verse 10
येन ह वाव कलौ मनुजापसदा देवमायामोहिता: स्वविधिनियोगशौचचारित्रविहीना देवहेलनान्यपव्रतानि निजनिजेच्छया गृह्णाना अस्नानानाचमनाशौचकेशोल्लुञ्चनादीनि कलिनाधर्मबहुलेनोपहतधियो ब्रह्मब्राह्मणयज्ञपुरुषलोकविदूषका: प्रायेण भविष्यन्ति ॥ १० ॥
လူတို့တွင် အနိမ့်ကျဆုံးနှင့် အထွတ်အထိပ်သခင်၏ ထင်ယောင်ထင်မှား စွမ်းအင်ကြောင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသူများသည် မူလ varnasrama-dharma နှင့် ၎င်း၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို စွန့်လွှတ်ကြလိမ့်မည်။ နေ့စဉ် သုံးကြိမ် ရေချိုးခြင်း နှင့် ဘုရားဝတ်ပြုခြင်းတို့ကို စွန့်လွှတ်ကြမည်။ သန့်ရှင်းမှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး အထွတ်အထိပ်သခင်ကို လျစ်လျူရှုကာ အဓိပ္ပါယ်မဲ့သော အခြေခံမူများကို လက်ခံကြလိမ့်မည်။ ပုံမှန် ရေမချိုးဘဲ ပါးစပ်ကို ပုံမှန်မဆေးဘဲ အမြဲညစ်ပတ်နေပြီး ဆံပင်ကို နှုတ်ကြလိမ့်မည်။ လုပ်ကြံဖန်တီးထားသော ဘာသာတရားကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့သည် ထွန်းကားလာမည်ဖြစ်သည်။ ဤ Kali ခေတ်တွင် လူတို့သည် ဘာသာမဲ့စနစ်များကို ပိုမိုတိမ်းညွတ်လာကြသည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ဤလူများသည် ဝေဒအာဏာပိုင်များ၊ ဝေဒအာဏာပိုင်များ၏ နောက်လိုက်များ၊ ဗြာဟ္မဏများ၊ ဘုရားသခင်၏ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တော်နှင့် ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သူများကို သဘာဝကျကျ ကဲ့ရဲ့ကြလိမ့်မည်။
Verse 11
ते च ह्यर्वाक्तनया निजलोकयात्रयान्धपरम्परयाऽऽश्वस्तास्तमस्यन्धे स्वयमेव प्रपतिष्यन्ति ॥ ११ ॥
အဆင့်နိမ့်သူများသည် ထူထဲသော မသိမှုကြောင့် ဝေဒသဘောတရားမှ လွဲချော်သော ဘာသာရေးစနစ်ကို တည်ဆောက်ကြသည်။ ကိုယ့်စိတ်ကူးယဉ်ကိုလိုက်၍ သူတို့သည် အမှောင်အနက်ဆုံးသို့ ကိုယ်တိုင်ကျဆင်းကြသည်။
Verse 12
अयमवतारो रजसोपप्लुतकैवल्योपशिक्षणार्थ: ॥ १२ ॥
ဤအဝတာရသည် ရဇစ်(စိတ်လှုပ်ရှားမှု)ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသူတို့အား ကိုင်ဝလျာတတ္တဝကို သင်ကြားပေးရန် ပေါ်ထွန်းလာခြင်းဖြစ်သည်။
Verse 13
तस्यानुगुणान् श्लोकान् गायन्ति— अहो भुव: सप्तसमुद्रवत्या द्वीपेषु वर्षेष्वधिपुण्यमेतत् । गायन्ति यत्रत्यजना मुरारे: कर्माणि भद्राण्यवतारवन्ति ॥ १३ ॥
ပညာရှင်တို့က သင့်လျော်သော သီချင်းကဗျာများကို သီဆိုကြသည်— “အဟော! သမုဒ္ဒရာခုနစ်စင်းဖြင့် ဝန်းရံထားသော ဤကမ္ဘာမြေ၏ ကျွန်းများနှင့် ဒေသများအနက် ဘာရတဝရ္ရှသည် အလွန်ပုဏ္ဏိယမြေဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် လူတို့သည် မုရာရီ၏ အဝတာရများ၏ မင်္ဂလာကောင်းသော လုပ်ရပ်များကို ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်။”
Verse 14
अहो नु वंशो यशसावदात: प्रैयव्रतो यत्र पुमान् पुराण: । कृतावतार: पुरुष: स आद्य- श्चचार धर्मं यदकर्महेतुम् ॥ १४ ॥
“အဟော! ပရိယဝရတ မင်းဆက်သည် ဂုဏ်သတင်းဖြင့် သန့်ရှင်းတောက်ပ၏။ ထိုမင်းဆက်တွင်ပင် အာဒိပုရုရှ၊ ပုရာဏပုရုရှောတ္တမသည် အဝတာရအဖြစ် ဆင်းသက်၍ ကမ္မဖလဘంధမှ လွတ်မြောက်စေသော ဓမ္မကို ကျင့်သုံးတော်မူ၏။”
Verse 15
को न्वस्य काष्ठामपरोऽनुगच्छे- न्मनोरथेनाप्यभवस्य योगी । यो योगमाया: स्पृहयत्युदस्ता ह्यसत्तया येन कृतप्रयत्ना: ॥ १५ ॥
“ဘယ်ယောဂီက စိတ်ဖြင့်တောင် သရီ ရိရှဘ္ဟဒေဝ၏ အမြင့်ဆုံးအခြေအနေကို လိုက်နာနိုင်မည်နည်း? အခြားယောဂီများ လိုလားတောင့်တသော ယောဂသိဒ္ဓိများကိုပင် သူသည် တန်ဖိုးမထားဘဲ စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်; ထို့ကြောင့် သူနှင့်တူသူ မည်သူရှိမည်နည်း?”
Verse 16
इति ह स्म सकलवेदलोकदेवब्राह्मणगवां परमगुरोर्भगवत ऋषभाख्यस्य विशुद्धाचरितमीरितं पुंसां समस्तदुश्चरिताभिहरणं परममहामङ्गलायनमिदमनुश्रद्धयोपचितयानुशृणोत्याश्रावयति वावहितो भगवति तस्मिन् वासुदेव एकान्ततो भक्तिरनयोरपि समनुवर्तते ॥ १६ ॥
ရှုကဒေဝ ဂိုစွာမီက ဆက်လက်ဆိုသည်—ဘဂဝန် ရှဘဒေဝသည် ဝေဒဗေဒပညာ အလုံးစုံ၊ လူသားများ၊ ဒေဝတာများ၊ နွားများနှင့် ဗြာဟ္မဏများ၏ အမြင့်ဆုံး ဆရာတော်ဖြစ်သည်။ သူ၏ သန့်ရှင်းသော အလွန်လောကီမဟုတ်သည့် လီလာကျင့်ကြံမှုများကို ငါဖော်ပြပြီးပြီ၊ ထိုကഥာသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အပြစ်ကမ္မကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ ဤလီလာကഥာသည် မင်္ဂလာအပေါင်း၏ သိုလှောင်ရာဖြစ်၏။ အာချာရျ ပရမ္ပရာအတိုင်း ယုံကြည် श्रद्धာဖြင့် သတိထား၍ နားထောင်သူ သို့မဟုတ် ဖတ်ကြားသူသည် ဝါစုဒေဝ၏ ကြာပန်းခြေတော်၌ သန့်ရှင်းသော တစ်စိတ်တစ်ဝမ်း ဘက္တိကို မလွဲမသွေ ရရှိမည်။
Verse 17
यस्यामेव कवय आत्मानमविरतं विविधवृजिनसंसारपरितापोपतप्यमानमनुसवनं स्नापयन्तस्तयैव परया निर्वृत्या ह्यपवर्गमात्यन्तिकं परमपुरुषार्थमपि स्वयमासादितं नो एवाद्रियन्ते भगवदीयत्वेनैव परिसमाप्तसर्वार्था: ॥ १७ ॥
အမြင့်ဆုံး ဘက္တိ၌ ပညာရှိများသည် ပാപမယ စံသရာ၏ ဒုက္ခအပူအနှောက်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသော အတ္တမန်ကို နေ့စဉ်မပြတ် ဘက္တိ-ဝန်ဆောင်မှုဖြင့် ‘ရေချိုး’ သန့်စင်ကြသည်။ ထိုအမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကြောင့် သူတို့သည် ပြည့်ဝတိမ်းတိမ်း ဖြစ်ပြီး မုက္တိတောင် ကိုယ်တိုင် လာရောက် ဝန်ဆောင်သည်။ သို့သော် ဘဂဝန်၏သူများဖြစ်သဖြင့် အရာအားလုံး ပြည့်စုံပြီး လောကီဆန္ဒများကို ကျော်လွန်ထားကြသောကြောင့် မုက္တိကို အရေးမထားကြ။
Verse 18
राजन् पतिर्गुरुरलं भवतां यदूनां दैवं प्रिय: कुलपति: क्व च किङ्करो व: । अस्त्वेवमङ्ग भगवान् भजतां मुकुन्दो मुक्तिं ददाति कर्हिचित्स्म न भक्तियोगम् ॥ १८ ॥
အို မင်းကြီး၊ ယဒုမျိုး (နှင့် ပாண்டဝမျိုး) အတွက် ဘဂဝန် မုကുന္ဒသည် ထိန်းသိမ်းသူ၊ ဂုရု၊ ပူဇော်ထိုက်သော ဒေဝတ၊ ချစ်ခင်မိတ်ဆွေ၊ မျိုးရိုးခေါင်းဆောင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ထို့ပြင် တခါတရံ သံတမန် သို့မဟုတ် အစေခံကဲ့သို့ပင် သင့်မိသားစုကို ဝန်ဆောင်တော်မူသည်။ သူ၏ကရုဏာကို ရယူလို၍ ဘဇန်ပြုသူတို့သည် မုက္တိကို လွယ်ကူစွာ ရနိုင်သော်လည်း၊ တိုက်ရိုက် ဝန်ဆောင်ခွင့်ဖြစ်သော ဘက္တိယောဂကိုတော့ လွယ်လင့်တကူ မပေးတော်မူ။
Verse 19
नित्यानुभूतनिजलाभनिवृत्ततृष्ण: श्रेयस्यतद्रचनया चिरसुप्तबुद्धे: । लोकस्य य: करुणयाभयमात्मलोक- माख्यान्नमो भगवते ऋषभाय तस्मै ॥ १९ ॥
ဘဂဝန် ရှဘဒေဝသည် မိမိ၏ အမှန်တကယ် အတ္တသဘောကို နေ့စဉ်မပြတ် သိမြင်နေသဖြင့် ကိုယ်တိုင်ပြည့်စုံ၍ ပြင်ပအာရုံပျော်ရွှင်မှုကို မလိုလားခဲ့။ ကိုယ်ခန္ဓာကို အတ္တဟု ထင်မြင်ကာ ကြာရှည်အိပ်ပျော်နေသော လူလောကသည် မိမိအကျိုးစီးပွားအမှန်ကို မသိ။ အကြောင်းမဲ့ကရုဏာဖြင့် သူသည် အတ္တတတ္တဝနှင့် ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှဘဒေဝအဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူသော ဘဂဝန်အား ကျွန်ုပ်တို့ ဂါရဝပြု၍ နမಸ್ಕာရပြုပါသည်။
Frequently Asked Questions
Because siddhis are incidental and potentially distracting; they are not the prayojana (ultimate goal). Śukadeva emphasizes that the mind remains a risk-factor even for advanced practitioners, and siddhis can empower subtle ego, sense-enjoyment, or complacency. Ṛṣabhadeva’s neglect teaches that the mature bhakta seeks only Vāsudeva’s service, not secondary attainments, and that true perfection is freedom from identification with the subtle body (liṅga-śarīra), not the acquisition of extraordinary abilities.
It presents the mind as inherently restless and capable of cheating at any moment. The text uses exemplars (Śiva’s agitation upon Mohinī and Saubhari’s fall) to show that mere attainment of yogic maturity does not grant immunity from mental turbulence. If the yogī gives the mind an opening, it allies with enemies like lust, anger, and greed—leading to spiritual “death,” i.e., renewed bondage through karma and desire.
Arhat is described as a ruler of Koṅka, Veṅka, and Kuṭaka who hears of Ṛṣabhadeva and imitates externals while abandoning Vedic principles, thereby introducing a Veda-opposed system identified here as the beginning of Jain dharma. The warning is that in Kali-yuga, people—overwhelmed by rajas and tamas—tend to reject varṇāśrama, purity disciplines, and devotion, adopting concocted doctrines that deride Vedic authority, brāhmaṇas, the Lord, and devotees, resulting in further degradation.
The narrative frames these acts as didactic līlā: Ṛṣabhadeva adopts avadhūta behavior to demonstrate radical detachment and the method of giving up bodily identification, especially with the subtle body that carries karma and desires. The forest fire episode signals the conclusion of His manifest pastimes and reinforces that His ‘end’ is not a karmic death but a teaching device—encouraging practitioners to transcend fear, lamentation, and attachment by steady bhakti and vigilance over the mind.
Mukti is portrayed as insignificant for pure devotees because loving service to Mukunda is itself the complete fulfillment of life. Even if liberation personified offers service, devotees do not prioritize it; bhakti is higher than liberation because it is relational, positive, and centered on the Lord’s pleasure rather than the self’s relief.