Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 20
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
श्रीशुक उवाच सौदासो मृगयां किञ्चिच्चरन् रक्षो जघान ह । मुमोच भ्रातरं सोऽथ गत: प्रतिचिकीर्षया ॥ २० ॥ सञ्चिन्तयन्नघं राज्ञ: सूदरूपधरो गृहे । गुरवे भोक्तुकामाय पक्त्वा निन्ये नरामिषम् ॥ २१ ॥
śrī-śuka uvāca saudāso mṛgayāṁ kiñcic caran rakṣo jaghāna ha mumoca bhrātaraṁ so ’tha gataḥ praticikīrṣayā
ဆုကဒေဝ ဂိုစ్వာမီက ပြောသည်—တစ်ခါတုန်းက ဆော်ဒာသသည် တောထဲတွင် အမဲလိုက်သွား၍ လူစား ရာක්ෂသတစ်ကောင်ကို သတ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ အစ်ကို/ညီကို ကရုဏာဖြင့် လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုသူသည် လက်စားချေလို၍ ဘုရင်ကို ထိခိုက်စေမည်ဟု စိတ်ကူးကာ မီးဖိုချောင်မှူးအဖြစ် ပုံဖျက်၍ နန်းတော်သို့ ဝင်လာသည်။ တစ်နေ့တွင် ဂုရု ဝသိဋ္ဌ မုနိကို အစာစားရန် ဖိတ်ကြားသောအခါ ရာක්ෂသ မီးဖိုချောင်မှူးက လူသားအသားကို ချက်၍ ဆက်ကပ်하였다။
FAQs
This verse shows how an act (killing a rākṣasa) can trigger a chain reaction—mercy to the surviving brother still leaves room for retaliation—highlighting the unfolding of karma and the danger of revenge.
Though spared, he remained aggrieved by his brother’s death; the verse states he left with the intention of retaliation, setting up the next events in Saudāsa’s narrative.
Even when one tries to correct a situation with mercy, unresolved hostility can persist; act responsibly, avoid needless violence, and anticipate consequences while choosing dharmic restraint.