Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 32
Mārkaṇḍeya’s Request to See Māyā and the Vision of the Cosmic Deluge
तस्मिन् पृथिव्या: ककुदि प्ररूढं वटं च तत्पर्णपुटे शयानम् । तोकं च तत्प्रेमसुधास्मितेन निरीक्षितोऽपाङ्गनिरीक्षणेन ॥ ३१ ॥ अथ तं बालकं वीक्ष्य नेत्राभ्यां धिष्ठितं हृदि । अभ्ययादतिसङ्क्लिष्ट: परिष्वक्तुमधोक्षजम् ॥ ३२ ॥
tasmin pṛthivyāḥ kakudi prarūḍhaṁ vaṭaṁ ca tat-parṇa-puṭe śayānam tokaṁ ca tat-prema-sudhā-smitena nirīkṣito ’pāṅga-nirīkṣaṇena
အဲဒီကျယ်ဝန်းသော သမုဒ္ဒရာထဲတွင် သူသည် သေးငယ်သော ကျွန်းပေါ်တွင် ပေါက်နေသော ဗဿပင်နှင့် အရွက်အတွင်း၌ လဲလျောင်းနေသော ကလေးကို ထပ်မံမြင်တွေ့하였다။ ကလေးသည် ချစ်ခြင်းအမృతပြည့်ဝသော အပြုံးဖြင့် မျက်စိထောင့်မှ သူ့ကိုကြည့်ရာ မာရကဏ္ဍေယသည် ထိုမြင်ကွင်းဖြင့်ပင် သူ့ကို နှလုံးထဲသို့ ထားရှိ하였다။ အလွန်တုန်လှုပ်၍ သူသည် အဓိုက္ၐဇ ဘုရားကို ဖက်ရန် ပြေးသွား하였다။
FAQs
This verse describes Mārkaṇḍeya Ṛṣi seeing a divine child lying within a banyan leaf, who smiles and casts a loving sidelong glance—an intimate form of the Lord’s darśana revealing His tender, personal aspect.
The sidelong glance accompanied by a nectar-like smile indicates affectionate grace—an unspoken invitation into devotion and a reassurance that the Supreme is both majestic and lovingly accessible.
Cultivate bhakti through attentive remembrance: even a small moment of sincere devotion can feel like the Lord’s “glance”—bringing calm, trust, and renewed spiritual focus.