Srimad Bhagavatam — Chaturtha Skandha, Shloka 17
Dhruva’s Humiliation, Sunīti’s Counsel, and Nārada’s Bhakti-Yoga Instruction
दीर्घं श्वसन्ती वृजिनस्य पार- मपश्यती बालकमाह बाला । मामङ्गलं तात परेषु मंस्था भुङ्क्ते जनो यत्परदु:खदस्तत् ॥ १७ ॥
dīrghaṁ śvasantī vṛjinasya pāram apaśyatī bālakam āha bālā māmaṅgalaṁ tāta pareṣu maṁsthā bhuṅkte jano yat para-duḥkhadas tat
သူမလည်း အသက်ရှူရှည်ရှည် ထုတ်ကာ ဤဒုက္ခအတွက် ဖြေရှင်းနည်းကို မမြင်နိုင်ခဲ့။ နည်းလမ်းမတွေ့သဖြင့် ကလေးကို ပြောသည်—သားရေ၊ အခြားသူများအတွက် အမင်္ဂလာ မဆန္ဒမပြုနှင့်။ အခြားသူကို ဒုက္ခပေးသူသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုဒုက္ခ၏ အကျိုးကို ကိုယ်တိုင်ခံစားရသည်။
FAQs
This verse teaches that one should not fix the cause of misfortune on others; suffering is ultimately the result of one’s own past actions, and harm done to others returns to the doer.
Dhruva was hurt and angry after being insulted; Suniti calmed him by redirecting him from blaming others to understanding karma and seeking a higher, devotional solution.
Instead of reacting with resentment, reflect on your own actions, avoid causing harm, and respond with self-discipline and spiritual focus—this reduces conflict and purifies character.