Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 23
Bali Mahārāja’s Surrender, Prahlāda’s Praise, and the Lord’s Mercy
Sutala and Future Indrahood
यत्पादयोरशठधी: सलिलं प्रदाय दूर्वाङ्कुरैरपि विधाय सतीं सपर्याम् । अप्युत्तमां गतिमसौ भजते त्रिलोकीं दाश्वानविक्लवमना: कथमार्तिमृच्छेत् ॥ २३ ॥
yat-pādayor aśaṭha-dhīḥ salilaṁ pradāya dūrvāṅkurair api vidhāya satīṁ saparyām apy uttamāṁ gatim asau bhajate tri-lokīṁ dāśvān aviklava-manāḥ katham ārtim ṛcchet
လိမ်လည်မှုမရှိသော စိတ်ဖြင့် သင်၏ ကြာပန်းခြေတော်၌ ရေတစ်စက်၊ ဒူရ္ဝာမြက်အပင်ငယ် သို့မဟုတ် ပန်းမုန့်တစ်ဖူးကိုပင် ဆက်ကပ်၍ သန့်ရှင်းသော ပူဇော်မှု ပြုသူသည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရရှိသည်။ ဤဘလီမဟာရာဇာသည်လည်း မလှည့်စားသော စိတ်ဖြင့် သုံးလောက၏ အရာအားလုံးကို ဆက်ကပ်ပြီးပြီ; ထို့ကြောင့် အကျဉ်းချုပ်ခြင်း၏ ဝေဒနာကို သူဘယ်လိုခံရမည်နည်း။
In Bhagavad-gītā (9.26) it is stated:
FAQs
This verse teaches that even simple offerings like water and dūrvā grass, when given with a sincere, non-deceitful heart, can grant the highest destination by the Lord’s grace.
Because the spiritual result depends on inner sincerity; straightforward devotion makes even small acts of worship spiritually complete and powerful.
Offer whatever you can—time, prayer, water, a flower—with honesty and steadiness of heart; consistent, sincere devotion reduces anxiety and brings inner refuge.