Adhyaya 18
The Appearance of Vāmanadeva and His Arrival at Bali’s Sacrifice
ဗြဟ္မာ၏ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ဒေဝတော်များ၏ ကာကွယ်တော်မူရန် တောင်းပန်မှုနောက်တွင် အမြင့်ဆုံးဘုရားသခင်သည် အဒိတိ၏ ဝမ်းမှ ဗိෂ္ဏုအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသည်—တောက်ပလင်းလက်၍ လက်လေးဖက်ရှိကာ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မ ကို ဆောင်ထားသည်။ Śravaṇa-dvādaśī၊ Abhijit-muhūrta၊ Vijayā-dvādaśī စသည့် သန့်ရှင်းသော အချိန်အမှတ်အသားများနှင့်အတူ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ မင်္ဂလာလက္ခဏာများ ပေါ်ပေါက်ပြီး ဒေဝတော်၊ ရှင်သန်သူတော်၊ ကောင်းကင်ဘုံသားတို့ အားလုံး ဝမ်းမြောက်ချီးမြှောက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဘုရားသည် ဗြဟ္မစာရီ လူပုလေး ဝါမန အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ကာ ဥပနယန စသည့် သံစကာရများ ခံယူပြီး ဒေဝတော်များထံမှ ဒဏ္ဍ၊ ကမဏ္ဍလု၊ အဇိန၊ မေခလာ၊ ရုဒ္ရాక్ష စသည့် ပစ္စည်းများ လက်ခံကာ ယဇ္ဉာမီးကို တည်စေသည်—အလွန်တော်မူသော ဘုရားသည် ဓမ္မ၏ ပုံစံများကိုလည်း လေးစားကြောင်း ပြသသည်။ နర్మဒါမြစ်ကမ်း Bhṛgukaccha တွင် ဘလီမဟာရာဇာ၏ အရှွမေဓ ယဇ္ဉာရှိကြောင်း ကြားသိသဖြင့် ဝါမနသည် ထိုနေရာသို့ သွားရာ စည်းဝေးပွဲတစ်ခုလုံးကို ထွန်းလင်းတောက်ပမှုဖြင့် အံ့အားသင့်စေသည်။ Bhṛgu မဟာပုရောဟိတ်များနှင့် ဘလီတို့ ထရပ်ကြိုဆိုကြပြီး ဘလီသည် ဘုရား၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောပူဇော်ကာ အလိုတော်ပြည့်စုံစေမည့် ဆုတောင်းကို မေးမြန်းရန် ဖိတ်ခေါ်သည်—နောက်အခန်းတွင် “ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းမြေ” တောင်းဆိုမှုက ဒါန၊ သစ္စာနှင့် အလျှော့ပေးအပ်နှံခြင်းကို စမ်းသပ်မည်ဟု ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच इत्थं विरिञ्चस्तुतकर्मवीर्य: प्रादुर्बभूवामृतभूरदित्याम् । चतुर्भुज: शङ्खगदाब्जचक्र: पिशङ्गवासा नलिनायतेक्षण: ॥ १ ॥
ရှုကဒေဝ ဂိုစွာမီ မိန့်တော်မူသည်—ဗြဟ္မာသည် ဤသို့ အမြင့်ဆုံးဘုရား၏ လုပ်ရပ်နှင့် သတ္တိကို ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ သေခြင်းမတတ်သော အမృతသဘောရှိသော ဘဂဝန်သည် အဒိတိ၏ ဗိုက်မှ ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။ လက်လေးဖက်ရှိ၍ သင်္ခ၊ ဂဒါ၊ ပဒ్మ၊ စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပီတဝတ်ရုံဝတ်ပြီး၊ မျက်လုံးများသည် ပွင့်လန်းသော ကြာပန်းပွင့်၏ အရွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
Verse 2
श्यामावदातो झषराजकुण्डल- त्विषोल्लसच्छ्रीवदनाम्बुज: पुमान् । श्रीवत्सवक्षा बलयाङ्गदोल्लस- त्किरीटकाञ्चीगुणचारुनूपुर: ॥ २ ॥
အမြင့်ဆုံးဘဂဝန်၏ ကိုယ်တော်သည် အနက်ရောင်သွေးတောက်၍ သန့်ရှင်းကာ မူးယစ်မှုအလုံးစုံမှ ကင်းလွတ်တော်မူ၏။ ငါးမင်းကဲ့သို့သော နားကပ်၏ တောက်ပမှုကြောင့် ကြာပန်းမျက်နှာတော် အလွန်လှပ၍၊ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် «ရှရီဝတ္စ» အမှတ်တံဆိပ်ရှိ၏။ လက်မောင်းတွင် လက်ကောက်များ၊ လက်ပေါ်တွင် အင်္ဂဒများ၊ ခေါင်းပေါ်တွင် မကူဋ်၊ ခါးတွင် ခါးပတ်၊ ရင်ဘတ်တွင် ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ကြိုး) နှင့် ခြေတော်တွင် နူးပူရ် ခြေခေါင်းလောင်းများ တင့်တယ်စွာ တောက်ပနေ၏။
Verse 3
मधुव्रतव्रातविघुष्टया स्वया विराजित: श्रीवनमालया हरि: । प्रजापतेर्वेश्मतम: स्वरोचिषा विनाशयन् कण्ठनिविष्टकौस्तुभ: ॥ ३ ॥
ဟရီသည် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ရှရီဝနမာလာ ပန်းကုံးဖြင့် ထင်ရှားတောက်ပနေ၏။ ပန်းများ၏ အလွန်မွှေးသော အနံ့ကြောင့် ပျားအုပ်ကြီးသည် သဘာဝအတိုင်း ဂုန်ဇာသံဖြင့် ဝိုင်းရံကာ ပျားရည်ကို ရှာဖွေဝင်ရောက်လာ၏။ လည်ပင်းတွင် ကೌஸ္တုဘ မဏိကို ဆင်မြန်း၍ प्रभု ပေါ်ထွန်းတော်မူသောအခါ၊ သူ၏ ရောင်ခြည်သည် ပရဇာပတိ ကശ്യပ၏ အိမ်အတွင်း အမှောင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်၏။
Verse 4
दिश: प्रसेदु: सलिलाशयास्तदा प्रजा: प्रहृष्टा ऋतवो गुणान्विता: । द्यौरन्तरीक्षं क्षितिरग्निजिह्वा गावो द्विजा: सञ्जहृषुर्नगाश्च ॥ ४ ॥
ထိုအခါ အရပ်အနှံ့ ပျော်ရွှင်သက်သာလာ၍ မြစ်၊ သမုဒ္ဒရာ စသည့် ရေကန်ရေမြစ်များလည်း ဝမ်းမြောက်ကြပြီး လူထုလည်း ရွှင်လန်း하였다။ ရာသီများသည် မိမိတို့၏ သဘောဂုဏ်များဖြင့် ထင်ရှားလာသည်။ ကောင်းကင်၊ အာကာသနှင့် မြေပြင်ရှိ သတ္တဝါများ အားလုံး ပျော်မြူးကြ၍ ဒေဝတားများ၊ နွားများ၊ ဗြာဟ္မဏများနှင့် တောင်တန်းများပါ အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်နှက်하였다။
Verse 5
श्रोणायां श्रवणद्वादश्यां मुहूर्तेऽभिजिति प्रभु: । सर्वे नक्षत्रताराद्याश्चक्रुस्तज्जन्म दक्षिणम् ॥ ५ ॥
ရှရဝဏ-ဒွာဒသီနေ့တွင် လသည် ရှရဝဏ နက္ခတ်သို့ ရောက်ရှိပြီး အဘိဇိတ် မုဟုတ်၏ အလွန်မင်္ဂလာအချိန်၌ သခင်ဘုရားသည် ဤဘဝကမ္ဘာ၌ ပေါ်ထွန်းတော်မူ하였다။ ထိုပေါ်ထွန်းခြင်းကို မဟာမင်္ဂလာဟု ယူဆ၍ နေမှ စနိအထိ ကြယ်နှင့်ဂြိုဟ်များသည် ရက်ရောစွာ ဒါနနှင့် ပူဇော်သက္ခိဏာ ပြုကြ하였다။
Verse 6
द्वादश्यां सवितातिष्ठन्मध्यन्दिनगतो नृप । विजयानाम सा प्रोक्ता यस्यां जन्म विदुर्हरे: ॥ ६ ॥
အို မင်းကြီး၊ သခင်ဘုရား ပေါ်ထွန်းတော်မူသည့် ဒွာဒသီနေ့တွင် နေသည် မွန်းတည့်အမြင့်ဆုံးနေရာ၌ ရှိနေသည်ဟု ပညာရှင်များ သိကြသည်။ ထိုဒွာဒသီကို ‘ဝိဇယာ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။
Verse 7
शङ्खदुन्दुभयो नेदुर्मृदङ्गपणवानका: । चित्रवादित्रतूर्याणां निर्घोषस्तुमुलोऽभवत् ॥ ७ ॥
ရှင်ခါနှင့် ဒုန္ဒုဘီတို့ မြည်ဟည်း၍ မৃদင်္ဂ၊ ပဏဝ၊ အာနကတို့ တပြိုင်နက် တီးခတ်ကြသည်။ အမျိုးမျိုးသော တူရိယာများ၏ အသံသည် ထိုအခါ အလွန်တုမုလ ဖြစ်လာ하였다။
Verse 8
प्रीताश्चाप्सरसोऽनृत्यन्गन्धर्वप्रवरा जगु: । तुष्टुवुर्मुनयो देवा मनव: पितरोऽग्नय: ॥ ८ ॥
အလွန်ပျော်ရွှင်ကြသဖြင့် အပ်ဆရာများ ကပြကြပြီး အကောင်းဆုံး ဂန္ဓဗ္ဗများ သီချင်းဆိုကြသည်။ မဟာရိရှီများ၊ ဒေဝတားများ၊ မနုများ၊ ပိတೃများနှင့် မီးဒေဝများသည် သခင်ဘုရားကို ပျော်ရွှင်စေလို၍ စတုတ္ထိနှင့် ဆုတောင်းပူဇော်ကြ하였다။
Verse 9
सिद्धविद्याधरगणा: सकिम्पुरुषकिन्नरा: । चारणा यक्षरक्षांसि सुपर्णा भुजगोत्तमा: ॥ ९ ॥ गायन्तोऽतिप्रशंसन्तो नृत्यन्तो विबुधानुगा: । अदित्या आश्रमपदं कुसुमै: समवाकिरन् ॥ १० ॥
သိဒ္ဓ၊ ဝိဒ္ယာဓရ၊ ကိမ္ပုရုရှ၊ ကိန္နရ၊ ခာရဏ၊ ယက္ခ၊ ရာက္ခသ၊ စုပဏ္ဏ နှင့် အကောင်းဆုံး နဂါးများ၊ ထို့ပြင် ဒေဝတို့၏ အနုချာများသည် အဒိတီ၏ အာရှရမ်ပေါ်သို့ ပန်းမိုးရွာသကဲ့သို့ ပန်းများကို ကြဲချခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို သီဆိုချီးမွမ်း၍ ကပြကာ အိမ်တစ်လုံးလုံးကို ပန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းစေ하였다။
Verse 10
सिद्धविद्याधरगणा: सकिम्पुरुषकिन्नरा: । चारणा यक्षरक्षांसि सुपर्णा भुजगोत्तमा: ॥ ९ ॥ गायन्तोऽतिप्रशंसन्तो नृत्यन्तो विबुधानुगा: । अदित्या आश्रमपदं कुसुमै: समवाकिरन् ॥ १० ॥
သိဒ္ဓ၊ ဝိဒ္ယာဓရ၊ ကိမ္ပုရုရှ၊ ကိန္နရ၊ ခာရဏ၊ ယက္ခ၊ ရောက်ခသ၊ စုပဏ္ဏ နှင့် အကောင်းဆုံး နဂါးများ၊ ထို့ပြင် ဒေဝတို့၏ အနုချာများသည် အဒိတီ၏ အာရှရမ်ပေါ်သို့ ပန်းမိုးရွာသကဲ့သို့ ပန်းများကို ကြဲချခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို သီဆိုချီးမွမ်း၍ ကပြကာ အိမ်တစ်လုံးလုံးကို ပန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းစေ하였다။
Verse 11
दृष्ट्वादितिस्तं निजगर्भसम्भवं परं पुमांसं मुदमाप विस्मिता । गृहीतदेहं निजयोगमायया प्रजापतिश्चाह जयेति विस्मित: ॥ ११ ॥
အဒိတီသည် မိမိ၏ ဝမ်းမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အမြင့်ဆုံး ပုရုရှကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် မိမိ၏ ယောဂမာယာဖြင့် အလွန်တန်ခိုးရှိသော သာလွန်ကဲသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ခံယူထားသည်ကို သိ၍ အံ့ဩကာ အလွန်ပျော်ရွှင်하였다။ ထိုကလေးကို မြင်လျှင် ပ္ရဇာပတိ ကശ്യပလည်း ပျော်ရွှင်-အံ့ဩစွာ “ဇယ! ဇယ!” ဟု အော်ဟစ်하였다။
Verse 12
यत् तद् वपुर्भाति विभूषणायुधै- रव्यक्तचिद्वयक्तमधारयद्धरि: । बभूव तेनैव स वामनो वटु: सम्पश्यतोर्दिव्यगतिर्यथा नट: ॥ १२ ॥
ဘုရားသခင်သည် မူလရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၍ အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် လက်ထဲရှိ လက်နက်များကြောင့် တောက်ပနေ하였다။ ဤနိစ္စရုပ်သည် ပစ္စည်းလောက၌ ပုံမှန်အားဖြင့် မမြင်ရသော်လည်း ဟရီသည် ထိုရုပ်ကိုပင် ထင်ရှားစေ하였다။ ထို့နောက် မိဘနှစ်ပါးရှေ့တွင် သူသည် ဝာမန ဝတု—ဘြဟ္မစာရီ အငယ်ပုဏ္ဏား—အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ မင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ လှုပ်ရှား하였다။
Verse 13
तं वटुं वामनं दृष्ट्वा मोदमाना महर्षय: । कर्माणि कारयामासु: पुरस्कृत्य प्रजापतिम् ॥ १३ ॥
ဝတု ဘြဟ္မစာရီ ဝာမနရုပ်ကို မြင်သောအခါ မဟာရိရှီများသည် အလွန်ပျော်ရွှင်하였다။ သူတို့သည် ပ္ရဇာပတိ ကശ്യပကို ရှေ့တန်းတင်၍ မွေးဖွားပွဲအပါအဝင် ဝေဒပညာအရ အခမ်းအနားများအားလုံးကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်စေ하였다။
Verse 14
तस्योपनीयमानस्य सावित्रीं सविताब्रवीत् । बृहस्पतिर्ब्रह्मसूत्रं मेखलां कश्यपोऽददात् ॥ १४ ॥
ဝါမနဒေဝ၏ ဥပနယန အခမ်းအနားတွင် နေဒေဝတော်က ကိုယ်တိုင် စာဝိတရီ-ဂါယတ်ရီ မန္တရကို ရွတ်ဆိုတော်မူ၏။ ဗြဟස්ပတိက ယဇ္ဉိုပဝီတ သန့်ကြိုးကို ပေးအပ်၍ ကရှျပ မုနိက မေခလာ ခါးပတ်ကို ဆက်ကပ်하였다။
Verse 15
ददौ कृष्णाजिनं भूमिर्दण्डं सोमो वनस्पति: । कौपीनाच्छादनं माता द्यौश्छत्रं जगत: पते: ॥ १५ ॥
မြေမိခင်က ကృష్ణာဇိန (သမင်အရေ) ကို ပေးအပ်၍၊ သစ်ပင်တို့၏ အရှင်ဖြစ်သော လမင်းဒေဝတော်က ဗြဟ္မဒဏ္ဍ (ဗြဟ္မစာရီတံတား) ကို ပေးအပ်하였다။ မိခင် အဒိတိက ကೌပီန အဝတ်ကို ပေးပြီး မိုးကောင်းကင်ဒေဝတော်က လောက၏ အရှင်အတွက် ထီးကို ဆက်ကပ်하였다။
Verse 16
कमण्डलुं वेदगर्भ: कुशान्सप्तर्षयो ददु: । अक्षमालां महाराज सरस्वत्यव्ययात्मन: ॥ १६ ॥
အို မဟာရာဇာ၊ ဝေဒဂರ್ಭ ဘြဟ္မာက မကုန်ခန်းသော ပရမပုရုရှအား ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) ကို ဆက်ကပ်하였다။ စပ္တရိရှီတို့က ကုရှမြက်ကို ပေးအပ်ပြီး မိခင် စရಸ್ವတီက ရုဒ္ရాక్ష အက္ခမாலာ (ပုတီး) ကို ပေးအပ်하였다။
Verse 17
तस्मा इत्युपनीताय यक्षराट् पात्रिकामदात् । भिक्षां भगवती साक्षादुमादादम्बिका सती ॥ १७ ॥
ဤသို့ ဥပနယန ခံယူပြီးနောက် ယက္ခရာဇ ကုဗေရက ဆွမ်းခံပန်းကန်ကို ပေးအပ်하였다။ ထို့နောက် သီလရှင် မိခင် ဘဂဝတီ ဥမာ—အမ္ဗိကာ စတီ—က ပထမဆုံး ဆွမ်းကို ကိုယ်တိုင် ပေးတော်မူ하였다။
Verse 18
स ब्रह्मवर्चसेनैवं सभां सम्भावितो वटु: । ब्रह्मर्षिगणसञ्जुष्टामत्यरोचत मारिष: ॥ १८ ॥
ဤသို့ အားလုံးက ကြိုဆိုဂုဏ်ပြုကြသဖြင့် ဗြဟ္မစာရီတို့တွင် အမြတ်ဆုံးသော ဝတုဖြစ်သည့် ဝါမနဒေဝသည် ဗြဟ္မဝရ္စသ် အလင်းရောင်ကို ထွန်းလင်းပြ하였다။ မဟာဗြဟ္မရိရှီများဖြင့် ပြည့်နှက်သော ထိုအစည်းအဝေးတွင် သူ၏ အလှတရားက အားလုံးကို မီမသာလွန်하였다။
Verse 19
समिद्धमाहितं वह्निं कृत्वा परिसमूहनम् । परिस्तीर्य समभ्यर्च्य समिद्भिरजुहोद् द्विज: ॥ १९ ॥
သီရိ ဝါမနဒေဝသည် ယဇ္ဉမီးကို ထူထောင်၍ ယဇ္ဉကွင်းကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ကာ ပူဇော်ပြီး စမိဓာမီးဖိုဖြင့် ဟောမကို ဆောင်ရွက်하였다။
Verse 20
श्रुत्वाश्वमेधैर्यजमानमूर्जितं बलिं भृगूणामुपकल्पितैस्तत: । जगाम तत्राखिलसारसम्भृतो भारेण गां सन्नमयन्पदे पदे ॥ २० ॥
ဘ္ရိဂုမျိုးဆက် ဘြာဟ္မဏများ၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် ဘလီ မဟာရာဇာက အရှွမేఓဓ ယဇ္ဉများကို အင်အားကြီးစွာ ဆောင်ရွက်နေသည်ဟု ကြားသိသော်၊ အရာရာပြည့်စုံသော ဘုရားသခင်သည် ကရုဏာပြရန် ထိုနေရာသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူ၏ အလေးချိန်ကြောင့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေကြီး နိမ့်ကျသွားသည်။
Verse 21
तं नर्मदायास्तट उत्तरे बले- र्य ऋत्विजस्ते भृगुकच्छसंज्ञके । प्रवर्तयन्तो भृगव: क्रतूत्तमं व्यचक्षतारादुदितं यथा रविम् ॥ २१ ॥
နර්မဒါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းရှိ ‘ဘ္ရိဂုကချ္ချ’ ဟုခေါ်သော ယဇ္ဉကွင်းတွင် ဘ္ရိဂုမျိုးဆက် ရိတဝိဇ်များက အမြတ်ဆုံး ကရတုကို ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊ ဝါမနဒေဝကို အနီးကပ် ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းကဲ့သို့ မြင်တွေ့ကြသည်။
Verse 22
ते ऋत्विजो यजमान: सदस्या हतत्विषो वामनतेजसा नृप । सूर्य: किलायात्युत वा विभावसु: सनत्कुमारोऽथ दिदृक्षया क्रतो: ॥ २२ ॥
အို မင်းကြီး၊ ဝါမနဒေဝ၏ တောက်ပသော တေဇောကြောင့် ရိတဝိဇ်များ၊ ယဇ္ဉပိုင်ရှင် ဘလီနှင့် အစည်းအဝေးဝင်အားလုံးတို့၏ အလင်းရောင် မျက်နှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က “ဤသူသည် နေဒေဝလား၊ မီးဒေဝလား၊ သို့မဟုတ် ယဇ္ဉကို ကြည့်ရှုရန် စနတ်ကူမာရ လာသလား” ဟု အပြန်အလှန် မေးမြန်းကြသည်။
Verse 23
इत्थं सशिष्येषु भृगुष्वनेकधा वितर्क्यमाणो भगवान्स वामन: । छत्रं सदण्डं सजलं कमण्डलुं विवेश बिभ्रद्धयमेधवाटम् ॥ २३ ॥
ဘ္ရိဂုမျိုးဆက် ရိတဝိဇ်များနှင့် သူတို့၏ တပည့်များက အမျိုးမျိုး ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေစဉ်၊ ဘဂဝန် ဝါမနဒေဝသည် ထီး၊ တောင်တံ (ဒဏ္ဍ) နှင့် ရေပြည့် ကမဏ္ဍလုကို ကိုင်ဆောင်ကာ အရှွမေဓ ယဇ္ဉကွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
Verse 24
मौञ्ज्या मेखलया वीतमुपवीताजिनोत्तरम् । जटिलं वामनं विप्रं मायामाणवकं हरिम् ॥ २४ ॥ प्रविष्टं वीक्ष्य भृगव: सशिष्यास्ते सहाग्निभि: । प्रत्यगृह्णन्समुत्थाय सङ्क्षिप्तास्तस्य तेजसा ॥ २५ ॥
မြက်မောဉ္ဇီ ခါးပတ်၊ ယဇ္ဉောပဝီတ သန့်ကြိုး၊ သမင်အရေ အပေါ်ဝတ်နှင့် ဆံပင်ဂျဋာကို ဆောင်ထားသော ဗြာဟ္မဏကလေးပုံစံဖြင့် သခင် ဝာမနဒေဝသည် ယဇ္ဉပွဲမဏ္ဍပသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ တေဇောအလင်းကြောင့် ပုရောဟိတ်များနှင့် တပည့်များ၏ တောက်ပမှု လျော့နည်းသဖြင့် သူတို့သည် ထ၍ ဦးချကန်တော့ကာ ထုံးတမ်းအတိုင်း ကြိုဆို하였다။
Verse 25
मौञ्ज्या मेखलया वीतमुपवीताजिनोत्तरम् । जटिलं वामनं विप्रं मायामाणवकं हरिम् ॥ २४ ॥ प्रविष्टं वीक्ष्य भृगव: सशिष्यास्ते सहाग्निभि: । प्रत्यगृह्णन्समुत्थाय सङ्क्षिप्तास्तस्य तेजसा ॥ २५ ॥
ယဇ္ဉမဏ္ဍပထဲသို့ ဘုရားရှင် ဝင်လာသည်ကို မြင်သော် ဘൃဂုမျိုးဆက် ပုရောဟိတ်များသည် တပည့်များနှင့် မီးပူဇော်အဂ္နိများနှင့်အတူ ထ၍ ရပ်ကြသည်။ သူ၏ တေဇောကြောင့် သူတို့ မျက်နှာကျသွားပြီး ဦးချကန်တော့ကာ ထုံးတမ်းအတိုင်း ကြိုဆိုကြသည်။
Verse 26
यजमान: प्रमुदितो दर्शनीयं मनोरमम् । रूपानुरूपावयवं तस्मा आसनमाहरत् ॥ २६ ॥
အလွန်ကြည့်ရှုဖို့ကောင်း၍ လှပသိမ်မွေ့ကာ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများလည်း သဟဇာတဖြစ်သော သခင် ဝာမနဒေဝကို မြင်သော် ယဇ္ဉပွဲ၏ ယဇမာန ဘလီမဟာရာဇာ အလွန်ပျော်ရွှင်၍ စိတ်ကျေနပ်စွာ ထိုင်ခုံကို ဆက်ကပ်하였다။
Verse 27
स्वागतेनाभिनन्द्याथ पादौ भगवतो बलि: । अवनिज्यार्चयामास मुक्तसङ्गमनोरमम् ॥ २७ ॥
လွတ်မြောက်သော ဝိညာဉ်များအတွက် အမြဲလှပတော်မူသော ဘုရားရှင်ကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ကြိုဆိုပြီးနောက် ဘလီမဟာရာဇာသည် သူ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို ဆေးကြောကာ ပူဇော်အာရాధနာ ပြု하였다။
Verse 28
तत्पादशौचं जनकल्मषापहं स धर्मविन्मूर्ध्न्यदधात् सुमङ्गलम् । यद् देवदेवो गिरिशश्चन्द्रमौलि- र्दधार मूर्ध्ना परया च भक्त्या ॥ २८ ॥
ဘုရားရှင်၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောသော ရေသည် လူတို့၏ အပြစ်အညစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသော အလွန်မင်္ဂလာရေ ဖြစ်သည်။ ဓမ္မကို သိသော ဘလီမဟာရာဇာသည် ထိုရေကို မိမိခေါင်းပေါ်တွင် တင်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ နတ်တို့၏နတ် ဂိရီရှ၊ လမုဒ္ဓရ်ရှိသော ရှိဝတော်သည်လည်း ဗိෂ္ဏု၏ ခြေချောင်းမှ ထွက်ပေါ်သော ဂင်္ဂါရေကို အလွန်မြတ်သော ဘက္တိဖြင့် ခေါင်းပေါ်တွင် ခံယူထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 29
श्रीबलिरुवाच स्वागतं ते नमस्तुभ्यं ब्रह्मन्किं करवाम ते । ब्रह्मर्षीणां तप: साक्षान्मन्ये त्वार्य वपुर्धरम् ॥ २९ ॥
ဗာလိမဟာရာဇာက ဝါမနဒေဝမြတ်အား လျှောက်ထားလေသည် - အို ပုဏ္ဏား၊ အသင်အား ကြိုဆိုပါ၏၊ ရိုသေစွာ ရှိခိုးပါ၏။ အသင့်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ ဘာလုပ်ပေးရမည်နည်း။ အသင်သည် မြတ်သော ရသေ့တို့၏ အကျင့်သီလ ပုံဖော်ထားသူဟု ကျွန်ုပ် ယူဆပါသည်။
Verse 30
अद्य न: पितरस्तृप्ता अद्य न: पावितं कुलम् । अद्य स्विष्ट: क्रतुरयं यद् भवानागतो गृहान् ॥ ३० ॥
အို အရှင်မြတ်၊ အသင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်သို့ ကြွရောက်လာသောကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ဘိုးဘေးများအားလုံး ကျေနပ်ကြပါသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သွားပါသည်၊ အသင်၏ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဤယဇ်ပူဇော်ပွဲသည် ပြီးပြည့်စုံသွားပါသည်။
Verse 31
अद्याग्नयो मे सुहुता यथाविधि द्विजात्मज त्वच्चरणावनेजनै: । हतांहसो वार्भिरियं च भूरहो तथा पुनीता तनुभि: पदैस्तव ॥ ३१ ॥
အို ပုဏ္ဏား၏သား၊ ယနေ့တွင် ကျမ်းဂန်များနှင့်အညီ ယဇ်မီးသည် တောက်လောင်နေပြီး၊ အသင်၏ ခြေတော်ကြာကို ဆေးကြောသော ရေဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်များ ကင်းစင်သွားပါပြီ။ အို အရှင်မြတ်၊ အသင်၏ ခြေတော်ရာ အထိအတွေ့ကြောင့် ကမ္ဘာမြေပြင် တစ်ခုလုံး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သွားပါပြီ။
Verse 32
यद् वटो वाञ्छसि तत्प्रतीच्छ मे त्वामर्थिनं विप्रसुतानुतर्कये । गां काञ्चनं गुणवद् धाम मृष्टं तथान्नपेयमुत वा विप्रकन्याम् । ग्रामान् समृद्धांस्तुरगान् गजान् वा रथांस्तथार्हत्तम सम्प्रतीच्छ ॥ ३२ ॥
အို ပုဏ္ဏား၏သား၊ အသင် အလိုရှိရာကို ကျွန်ုပ်ထံမှ ယူပါ။ နွား၊ ရွှေ၊ အိမ်ကောင်း၊ အရသာရှိသော အစားအစာ၊ ပုဏ္ဏားသမီးပျို၊ စည်ပင်ဝပြောသော ရွာများ၊ မြင်းများ၊ ဆင်များ၊ ရထားများ သို့မဟုတ် အသင် အလိုရှိရာ မည်သည့်အရာကိုမဆို ယူဆောင်နိုင်ပါသည်။
Frequently Asked Questions
The text anchors the avatāra in sacred time to show that divine descent is not random but dharma-structured: tithi (dvadāśī), nakṣatra (Śravaṇa), and muhūrta (Abhijit) collectively signify auspicious alignment. The calendrical precision also reinforces Īśānukathā by portraying the cosmos itself—planets, seasons, and beings—responding harmoniously to the Lord’s manifestation.
Vāmana’s saṁskāras are līlā: the Lord, though aja (unborn) and pūrṇa (complete), adopts the social-religious form of a brāhmaṇa student to teach by example. By honoring dharma’s institutions (upanayana, yajña etiquette, brahmacarya symbols), He demonstrates that spiritual authority is compatible with humility and that dharma’s outer forms should culminate in devotion and surrender to the Supreme.
The celebration is pan-cosmic: devas, sages (ṛṣis), Manus, Pitās, fire-gods, Gandharvas, Apsarās, Siddhas, Vidyādharas, Kinnaras, Yakṣas, and others. Their collective worship signals that the avatāra serves universal welfare, not a sectarian interest—an expression of Poṣaṇa and the restoration of dharmic balance.
It highlights bhakti embedded in royal dharma: Bali recognizes the sanctity of Viṣṇu’s pāda-tīrtha, recalling that even Śiva bears Gaṅgā from Viṣṇu’s toe. The act foreshadows Bali’s deeper offering—moving from ceremonial hospitality to existential surrender—central to the theological arc of the Vāmana–Bali narrative.