
Chapter 188: द्वादशीव्रतानि (The Dvādaśī-vows)
အဂ္နိဘုရားသည် ဒွါဒသီ (Dvādaśī) ဝရတများကို စနစ်တကျစာရင်းပြုစတင်၍ ၎င်းတို့ကို ဘုဂ္ဂတိ (bhukti) နှင့် မုက္ခတိ (mukti) နှစ်မျိုးလုံးအတွက် ကိရိယာတန်ဆာအဖြစ် ထင်ရှားစွာဖော်ပြသည်။ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာစားခြင်း၊ ဘက္တိဖြင့်ပြုလုပ်ခြင်း၊ မတောင်းဆိုဘဲရရှိသမျှကိုသာလက်ခံခြင်း (ayācita) တို့ဖြင့် ထိန်းသိမ်းစွာကျင့်ရမည်ဟုဆိုသည်။ လအလိုက်ပွဲတော်ပြက္ခဒိန်နှင့်ချိတ်ဆက်ကာ—စೈတြ-ရှုကလ ဒွါဒသီတွင် ကာမကိုနှိမ်နင်းသူ ဟရိကို မဒန-ဒွါဒသီအဖြစ်ပူဇော်ခြင်း၊ မာဃ-ရှုကလ ဒွါဒသီတွင် ဘီမ-ဒွါဒသိကာ၊ ဖာလ္ဂုန-ရှုကလ ဒွါဒသီတွင် ဂోవိန္ဒ-ဒွါဒသီနှင့် ဆက်စပ်ရိတုများကို ဖော်ညွှန်းသည်။ ထို့ပြင် အာရှဝယုဇတွင် ဝိရှိုက-ဒွါဒသီ၊ ဘာဒြပဒတွင် နွားနှင့်နွားကလေးပူဇော်သည့် ဂోవတ္စ-ဒွါဒသီကို ထည့်သွင်းကာ အပြစ်ဖြေခြင်းနှင့် ကုသိုလ်တိုးပွားခြင်းကို အလေးပေးသည်။ အဓိကအပိုင်းတွင် Tiladvādaśī ကို ကာလသတ်မှတ်ချက်တိတိကျကျဖြင့် သတ်မှတ်သည်—ကృష్ణ-ပက္ခ ဒွါဒသီသည် နေ့လယ်ကျော်ပြီး Śravaṇa နက္ခတ်နှင့် တွဲလျက်ရှိရမည်။ ထို့နောက် နှမ်းအခြေပြုရိတုနည်းပညာများ—နှမ်းရေချိုး၊ နှမ်းဟောမ၊ နှမ်းနైవေဒျ၊ နှမ်းဆီမီးခွက်၊ နှမ်းရေ၊ နှမ်းဒါန—ကို ညွှန်ကြားပြီး “Oṃ namo bhagavate vāsudevāya” မန္တရဖြင့် ဝါစုဒေဝပူဇော်ခြင်းဖြင့် ပြီးစီးစေသည်။ ထို့ပြင် Ṣaṭ-tila Dvādaśī (ကောင်းကင်ဆုလာဘ်)၊ Nāmadvādaśī (ကေရှဝနာမအစဉ်ဖြင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံးပူဇော်ခြင်း)၊ Sumati နှင့် Ananta Dvādaśī၊ Kṛṣṇa-jaya ဆုတောင်းနှုတ်ဆက်ပါသော Sugati Dvādaśī တို့ကို ရေးဖော်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် Pauṣa-ရှုကလ ဒွါဒသီ၌ Sampprāpti ဆိုင်ရာဝရတအချိန်ကို မှတ်သားကာ လွတ်မြောက်ရေးကို ဦးတည်သည့် ပူရာဏသဘောတရားအရ ဓမ္မကို ရိတုဗေဒအဖြစ် ထိန်းသိမ်းဖော်ပြသည်။
No shlokas available for this adhyaya yet.
It is the Kṛṣṇa-pakṣa Dvādaśī that occurs after midday (madhyāhna-samatītā) and is conjoined with the Śravaṇa nakṣatra; this conjunction is explicitly named Tiladvādaśī.
Sesame-based observances: bathing with sesame, sesame homa, sesame sweet offerings (tilamodaka) as naivedya, lighting a lamp with sesame oil, offering/gifting sesame-water, and donating sesame to Brahmins, followed by Vāsudeva worship with “Oṃ namo bhagavate vāsudevāya.”
Govatsa-dvādaśī; it is performed in the month of Bhādrapada, where the votary worships a cow along with her calf as part of the vow’s expiatory and merit-generating framework.
Nāmadvādaśī is a year-long worship of Hari using the divine names beginning with Keśava; the text states the performer becomes heaven-destined and does not become hell-bound.