Adhyaya 85

Verse 1

निवृत्तिकलाशोधनं नाम चतुरशीतितमो ऽध्यायः शिवात्मनेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः दग्धनिःशेषपाशस्य इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अथ पञ्चाशीतितमो ऽध्यायः प्रतिष्ठाकलाशोधनोक्तिः ईश्वर उवाच तत्त्वयोरथ सन्धानं कुर्याच्छुद्धविशुद्धयोः ह्रस्वदीर्घप्रयोगेण नादनादान्तसङ्गिना

«(ဤနေရာတွင်) ‘နိဝෘတ္တိ-ကလာ (Nivṛtti-kalā) သန့်စင်ခြင်း’ ဟု အမည်ရသော အခန်း (၈၄) ပြီးဆုံးသည်။ (အမှတ်အသားပြု စာမူများတွင် ကွဲပြားဖတ်ချက်များ—‘Śivātman ထံသို့’ / ‘ချည်နှောင်မှုတို့ မကျန်အောင် မီးလောင်ပျက်စီးသွားသူ’ ဟူ၍)။ ယခု အခန်း ၈၅ စတင်သည်—‘ပရတိဋ္ဌာ-ကလာရှ (pratiṣṭhā-kalaśa) သန့်စင်ခြင်းအကြောင်း ညွှန်ကြားချက်’။ အရှင်က မိန့်တော်မူသည်—‘ထို့နောက် သန့်နှင့် မသန့် တတ္တဝနှစ်ပါးကို စန္ဓာန (sandhāna) ဖြင့် ချိတ်ဆက်ရမည်၊ အသံတို/အသံရှည် အချိုးအစားကို အသုံးပြုပြီး nāda (အသံ), anāda (အသံမရှိခြင်း), နှင့် nāda-anta (အသံ၏ အဆုံး) တို့နှင့် တွဲဖက်စေ၍’။

Verse 2

ॐ हां ह्रूं हांअप्तेजो वायुराकाशं तन्मात्रेन्द्रियबुद्धयः गुणत्रयमहङ्कारश् चतुर्विंशः पुमानिति

«ॐ—hāṃ hrūṃ hāṃ» ထို့နောက် ရေ၊ မီး၊ လေ၊ နှင့် အာကာသ; တန်မာတ်ရ (tanmātras)၊ အင်ဒြိယ (indriyas) နှင့် ဗုဒ္ဓိ (buddhi); ဂုဏ်သုံးပါး (guṇas) နှင့် အဟင်္ကာရ (ahaṅkāra) — ဤသို့ဖြင့် “နှစ်ဆယ့်လေးမြောက်” ဟူသော ပုရုရှ (puruṣa) ကို ကြေညာသည်။

Verse 3

प्रतिष्ठायां निविष्ठानि तत्त्वान्येतानि भावयेत् पञ्चविंशतिसङ्ख्यानि खादियान्ताक्षराणि च

ပရတိဋ္ဌာ (pratiṣṭhā) အတွင်း၌ ဤတတ္တဝများကို ထိုနေရာတွင် တင်သွင်းတည်ထားပြီးဖြစ်သည်ဟု စိတ်တွင် သဘောတရားဖြင့် ပွားများစဉ်းစားရမည်—စုစုပေါင်း ၂၅ ပါး—ထို့ပြင် «kha» မှ «ya» အထိ အက္ခရာများကိုလည်း ပွားများရမည်။

Verse 4

पञ्चाशदधिका षष्टिर्भुवनैस्तुल्यसञ्ज्ञिताः तावन्त एव रुद्राश् च विज्ञेयास्तत्र तद्यथा

ဘုဝန (bhuvanas) များသည် ၆၅ ခုရှိပြီး အမည်များကို တူညီသက်ဆိုင်သည့်အတိုင်း သတ်မှတ်ထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ရုဒြ (Rudras) များလည်း ထိုအရေအတွက်တူညီကြောင်း သိမှတ်ရမည်—အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။

Verse 5

अमरेशः प्रभावश् च नेमिषः पुष्करो ऽपि च तथा पादिश् च दण्डिश् च भावभूतिरथाष्टमः

အမရေးရှ၊ ပရဘာဝ၊ နေမိရှ နှင့် ပုရှ္ကရ; ထို့အတူ ပါဒီ နှင့် ဒဏ္ဍင်; ထို့နောက် ဘာဝဘူတိ သည် အဋ္ဌမ အာဏာပိုင်ဖြစ်သည်။

Verse 6

नकुलीशो हरिश् चन्द्रः श्रीशैलो दशमः स्मृतः अन्वीशो ऽस्रातिकेशश् च महाकालो ऽथ मध्यमः

နကူလီရှ၊ ဟရီ နှင့် ခန္ဒြ; ရှရီရှိုင်လ ကို ဒသမအဖြစ် မှတ်သားကြသည်။ ထို့ပြင် အန်ဝီရှ နှင့် အစြာတိကေရှ လည်းရှိ၏; ထို့နောက် မဟာကာလ သည် စာရင်းအလယ်၌ရှိသူဖြစ်သည်။

Verse 7

केदारो भैरवश् चैव द्वितीयाष्टकमीरितं ततो गयाकुरुक्षेत्रखलानादिकनादिके

“ကေဒါရ နှင့် ဘဲရဝ” ဟူသည်ကို ဒုတိယ အဋ္ဌက (ရှစ်စု) ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့နောက် ဂယာ၊ ကုရုက္ခေတ္တရ နှင့် ခလာနာ၊ ကနာဒိကာ စသည့် သန့်ရှင်းရာဌာနများကို ဖော်ပြသည်။

Verse 8

विमलश्चाट्टहासश् च महेन्द्रो भाम एव च वस्वापदं रुद्रकोटिरवियुक्तो महावन्तः

သူသည် ဝိမလာ (အညစ်ကင်းသူ) နှင့် အာဋ္ဌဟာသ (မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ရယ်သံရှိသူ) ဖြစ်၏။ သူသည် မဟေန္ဒြ နှင့် ဘာမ ဖြစ်၏။ သူသည် ဝသွာပဒ (ဝသုတို့၏ နေရာ) ဖြစ်၏။ သူသည် ရုဒြကိုဋိ၊ အဝိယုက္တ နှင့် မဟာဝန္တ (ကြီးမြတ်သန်မာသူ) ဖြစ်၏။

Verse 9

गोकर्णो भद्रकर्णश् च स्वर्णाक्षः स्थाणुरेव च अजेशश् चैव सर्वज्ञो भास्वरः सूदनान्तरः

သူသည် ဂိုကဏ္ဏ နှင့် ဘဒြကဏ္ဏ ဖြစ်၏။ သူသည် စွဝဏ္ဏာက္ษ (ရွှေမျက်စိ) နှင့် စ္ထာဏု (မလှုပ်မယှက်သူ) လည်းဖြစ်၏။ သူသည် အဇေရှ (မမွေးဖွားသူ၏ အရှင်) အမှန်တကယ် အလုံးစုံသိသူ ဖြစ်၏။ သူသည် ဘာသွဝရ (တောက်ပသူ) နှင့် စူဒနာန္တရ (ရန်သူတို့ကို အဆုံးသတ်စေသော သတ်သူ) ဖြစ်၏။

Verse 10

सुबाहुर्मत्तरूपी च विशालो जटिलस् तथा ॐ हां हूं हूं हामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अल्पीशो भ्रान्तिकेशश्चेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः विमलश् चण्डहासश्चेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः रौद्रो ऽथ पिङ्गलाक्षश् च कालदंष्ट्री भवेत्ततः

(ထိုဘုရားသည်) သုဗာဟု («လက်မောင်းအားကြီးသူ»), မတ္တရူပီ («မူးယစ်/ရူးသွပ်သဏ္ဌာန်ရှိသူ»), ဝိသာလ («ကျယ်ဝန်းသူ»), နှင့် ဇဋိလ («ဆံပင်ချည်ထုံးသူ») ဟု ခေါ်သည်။ အမှတ်အသားပါ လက်ရေးမူအချို့တွင် ဘီဇာသံကဲ့သို့ «အိုံ ဟာံ ဟူံ ဟူံ ဟာမ်» ဟု ပါသည်။ ထို့ပြင် အမှတ်အသားပါ ဖတ်ပုံအချို့တွင် အလ္ပီရှ («အသေး/နိမ့်၏ အရှင်»), ဘ္ရန္တိကေရှ («ဆံပင်ရှုပ်ယွင်း/လှည့်လည်သူ»), ဝိမလ («အညစ်ကင်းသူ»), နှင့် စဏ္ဍဟာသ («ကြမ်းတမ်းသော ရယ်သံ») ဟုလည်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ရော်ဒြ («ကြောက်မက်ဖွယ်»), ပိင်္ဂလာက္ရှ («အဝါညိုမျက်လုံး») ဖြစ်ပြီး နောက်တဖန် ကာလဒံဋ္ဍရီ («ကာလ/မရဏကဲ့သို့ သွားစွယ်ရှိသူ») ဖြစ်သည်။

Verse 11

विदुरश् चैव घोरश् च प्राजापत्यो हुताशनः कामरूपी तथा कालः कर्णो ऽप्यथ भयानकः

ထို့ပြင် (ထိုဘုရားသည်) ဝိဒုရ ဟုလည်းကောင်း၊ ဂ္ဟောရ ဟုလည်းကောင်း ခေါ်ကြသည်။ (ထိုဘုရားသည်) ပ္ရဇာပတ္တျ၊ ပူဇော်သကာကို စားသုံးသူ ဟုတာရှန (Hutāśana) ဖြစ်သည်။ (ထိုဘုရားသည်) စိတ်အလိုအလျောက် ရုပ်သဏ္ဌာန်ပြောင်းနိုင်သူ ကာမရူပီ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့အတူ ကာလ (အချိန်/မရဏ) ဟုလည်း ခေါ်သည်။ ကဏ္ဏ (Karṇa) ဟုလည်းရှိပြီး၊ နောက်တဖန် ဘယာနက (Bhayānaka) — ကြောက်မက်ဖွယ်သူ — ဖြစ်သည်။

Verse 12

मतङ्गः पिङ्गलश् चैव हरो वै धातृसज्ञकः शङ्कुकर्णो विधानश् च श्रीकण्ठश् चन्द्रशेखरः

(ထိုဘုရားသည်) မတင်္ဂ (Mataṅga) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ပိင်္ဂလ (Piṅgala) ဟုလည်း ခေါ်သည်။ အမှန်တကယ် ဟရ (Hara) ဖြစ်၍၊ ဓာတೃ (Dhātṛ) ဟုလည်း သိကြသည်။ ထို့ပြင် ရှင်္ကုကဏ္ဏ (Śaṅku-karṇa)၊ ဝိဓာန (Vidhāna)၊ ရှရီးကဏ္ဌ (Śrīkaṇṭha) နှင့် စန္ဒြရှေခရ (Candraśekhara) ဟုလည်း အမည်ရှိသည်။

Verse 13

सहैतेन च पर्यन्ताः कथ्यन्ते ऽथ पदान्यपि ं ज्योतिः ॐ पुरुष ॐ अग्ने ॐ अधूम ॐ अभस्म ॐ अनादि ॐ नाना ॐ धूधू ॐ भूः ॐ भुवः ॐ स्वः अनिधन निधनोद्भव शिव शर्व परमात्मन् महेश्वर महादेव सद्भावेश्वर महातेजः योगाधिपतये मुञ्च प्रथम सर्व सर्वेसर्वेति द्वात्रिंशत् पदानि वीजभावे त्रयो मन्त्रा वामदेवः शिवः शिखा

ဤအမည်များနှင့်အတူ အဆုံးပိုင်းများကိုလည်း ဖော်ပြပြီး၊ ယခု မန္တရစကားလုံးများကို ပေးသည်— «ṃ jyotiḥ; oṃ puruṣa; oṃ agne; oṃ adhūma; oṃ abhasma; oṃ anādi; oṃ nānā; oṃ dhūdhū; oṃ bhūḥ; oṃ bhuvaḥ; oṃ svaḥ; anidhana; nidhanodbhava; śiva; śarva; paramātman; maheśvara; mahādeva; sadbhāveśvara; mahātejaḥ; ယောဂ၏ အရှင်အား နမස්ကာရ; ‘muñca’; ‘prathama’; ‘sarva’; ‘sarve-sarva’»—ဤတို့သည် စကားလုံး ၃၂ ပါး ဖြစ်သည်။ ဘီဇာ (seed) အဖြစ် မန္တရ ၃ ပါးရှိ၍— ဝာမဒေဝ (Vāmadeva)၊ ရှိဝ (Śiva) နှင့် ရှိခါ (Śikhā) ဖြစ်သည်။

Verse 14

गान्धारी च सुषुम्णा च नाड्यौ द्वौ मारुतौ तथा समानोदाननामानौ रसनापायुरिन्द्रिये

ဂန္ဓာရီ (Gāndhārī) နှင့် သုသုမ္ဏာ (Suṣumṇā) တို့သည် နာဍီ (သိမ်မွေ့သော လမ်းကြောင်း) နှစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့အတူ မာရုတ (အသက်လေ) နှစ်ခုလည်း ရှိပြီး စမာန (Samāna) နှင့် ဥဒါန (Udāna) ဟု အမည်ရသည်။ ထိုတို့သည် အရသာခံ အင်္ဂါ (လျှာ) နှင့် အညစ်ထုတ် အင်္ဂါ (အနူ) တို့နှင့် ဆက်စပ်သည်။

Verse 15

रसस्तु विषयो रूपशब्दस्पर्शरसा गुणाः मण्डलं वर्तुलं तच्च पुण्डरीकाङ्कितं सितं

အရသာသည် သိမြင်မှု၏ အရာဝတ္ထုဖြစ်၏။ ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ အသံ၊ ထိတွေ့မှုနှင့် အရသာတို့သည် အာရုံဂုဏ်များဟု ခေါ်၏။ ဝိုင်းပတ်သော ပုံသဏ္ဌာန်ကို «မဏ္ဍလ» ဟု ခေါ်ပြီး၊ ဝိုင်းဝန်း၍ ကြာပန်းအမှတ်တံဆိပ်ပါကာ အဖြူရောင်ဖြစ်၏။

Verse 16

स्वप्नावस्थाप्रतिष्ठायां कारणं गरुडध्वजं प्रतिष्ठान्तकृतं सर्वं सञ्चिन्त्य भुवनादिकं

အိပ်မက်အခြေအနေ (မြင်ကွင်းစိတ်ကူး) ဖြင့် ပြုသော ပရတိဋ္ဌာနတွင်၊ ဂရုဍအလံတင်သော ဗိဿဏုကို အကြောင်းရင်းအမြင့်ဆုံး သဘောတရားအဖြစ် စိတ်တွင် တရားထိုင်စဉ်းစားရမည်။ ထို့နောက် တင်သွင်းတည်မြဲခြင်း၏ အဆုံးသတ်လုပ်ငန်းများအားလုံးကို စိတ်ဖြင့် ပြီးစီးစေပြီး၊ လောကများနှင့် အခြားသော စကြဝဠာအစီအစဉ်တို့ကိုလည်း မြင်ကွင်းထဲတွင် ထင်ရှားစေသင့်သည်။

Verse 17

सूत्रं देहे स्वमन्त्रेण प्रविश्यैनां वियोजयेत् ं ह्रां हां प्रतिष्ठाकलापाशाय नम इत्य् अनेनोद्भवमुद्रया रेचकेन कुम्भे समारोपयेत् ॐ हां ह्रीं प्रतिष्ठाकलापाशाय नम इत्य् अनेनार्चयित्वा सम्पूज्य स्वाहान्तेनाहुतीनां त्रयेण सन्निधाय ततः ॐ हां विष्णवे नम इति विष्णुमावाह्य सम्पूज्य सन्तर्प्य विष्णो तवाधिकारे ऽस्मिन् मुमुक्षुं दीक्षयाम्यहं

မိမိ၏ မန္တရဖြင့် (ပရတိဋ္ဌာန) ကြိုးကို ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ဝင်စေပြီး၊ ထို့နောက် သူမ—ချည်နှောင်ဖမ်းဆီးသော အင်အားကို ခွဲထုတ်ရမည်။ «ဟြာṃ ဟာṃ ပရတိဋ္ဌာ-ကလာပါရှာယ နမး» ဟူသော စာတမ်းနှင့် ဥဒ္ဘဝ မုဒြာဖြင့်၊ အသက်ရှူထုတ်ချိန် (ရေစက) တွင် ထိုအင်အားကို မြှောက်တင်ကာ ကုမ္ဘ (ပူဇော်အိုး) ထဲသို့ တင်သွင်းတည်စေ။ ထို့နောက် «အိုṃ ဟာṃ ဟြီṃ ပရတိဋ္ဌာ-ကလာပါရှာယ နမး» မန္တရဖြင့် ပူဇော်၍ ပြည့်စုံစွာ ဂုဏ်ပြုကာ၊ «စွာဟာ» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော အာဟုတီ သုံးကြိမ်ဖြင့် စန္နိဓာန်ကို တည်စေ။ ထို့နောက် «အိုṃ ဟာṃ ဗိဿဏဝေ နမး» ဖြင့် ဗိဿဏုကို အာဝါဟနာပြု၍ ပူဇော်ကာ ဆက်ကပ်ပေးပြီး၊ «အို ဗိဿဏု၊ ဤနေရာ၌ သင်၏ အာဏာပိုင်မှုအတွင်း၊ မောက္ခရှာဖွေသူ ဤသူကို ငါ ဒိက္ခာပေး၏» ဟု ဆိုရမည်။

Verse 18

भाव्यं त्वयानुकूलेन विष्णुं विज्ञापयेदिति ततो वागीश्वरीं देवीं वागीशमपि पूर्ववत्

«ဖြစ်ပေါ်စေလိုသော အရာသည် သင်၏ အနုကူလဖြင့်သာ ပြီးမြောက်ရမည်» ဟု ဗိဿဏုထံ တင်ပြပန်ကြားရမည်။ ထို့နောက် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ဝါဂီဿဝရီ ဒေဝီနှင့် ဝါဂီဿ ကိုလည်း ပန်ကြားရမည်။

Verse 19

आवाह्याभ्यर्च्य सन्तर्प्य शिष्यं वक्षसि ताडयेत् ॐ हां हां हं फट्प्रविशेदप्यनेनैव चैतन्यं विभजेत्ततः

အာဝါဟနာပြု၍ ပူဇော်ကာ ဆက်ကပ်ပေးပြီးနောက်၊ တပည့်၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရမည်။ «အိုṃ ဟာṃ ဟာṃ ဟံ ဖတ်» ဟု ဆိုကာ ဤမန္တရဖြင့်ပင် (အင်အား/ဒေဝတာကို) သူ့အတွင်းသို့ ဝင်စေပြီး၊ ထို့နောက် ချိတန်ယ (အသိစိတ်) ကို ခွဲဝေ၍ နိုးထစေရမည်။

Verse 20

शस्त्रेण पाशसंयुक्तं ज्येष्टयाङ्कुशमुद्रया ॐ हां हं हों ह्रूं फट् स्वाहान्तेन हृदाकृष्य तेनैव पुटितात्मना

ကြိုးပတ် (ပာရှ) ပါသော လက်နက်ကို မန္တရအားဖြင့် အာနုဘော်ပေးပြီး၊ ဂျေဋ္ဌာ၏ အင်္ကုရှ မုဒြာ (ဆင်ချွန်မုဒြာ) ကို အသုံးပြုကာ «အိုံ ဟာံ ဟံ ဟိုံ ဟြူံ ဖတ် စွာဟာ» ဟူသော စွာဟာ အဆုံးသတ် မန္တရဖြင့် ရည်မှန်းချက်ကို မိမိနှလုံးထဲသို့ ဆွဲယူရမည်။ ထို့နောက် ထိုမန်တရအာနုဘော်တည်းဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကို ပိတ်ကာကွယ်ထားသော (puṭita-ātmā) အနေဖြင့် ပူဇော်ပွဲကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 21

गृहीत्वा तं नमोन्तेन निजात्मनि नियोजयेत् ॐ हां हं हों आत्मने नमः पूर्ववत् पितृसंयोगं भावयित्वोद्भवाख्यया

ထိုမန်တရ (သို့) ဗီဇအက္ခရာကို ယူပြီး၊ နမော အဆုံးသတ် ပူဇော်သံကို ပေါင်းထည့်ကာ မိမိ၏ အတ္တ (Self) ပေါ်သို့ သတ်မှတ်၍ အသုံးချရမည်။ ထို့နည်းဖြင့်— «အိုံ ဟာံ ဟံ ဟိုံ—အာတ္မနေ နမಃ» ဟုဆိုရမည်။ ထို့နောက် ယခင်ကဲ့သို့ ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များနှင့် ပေါင်းစည်းမှုကို စိတ်ကူးသဘောတရားဖြင့် ခံယူပြီး «ဥဒ္ဘဝ» (ပေါ်ထွန်းခြင်း/မူလဖြစ်ပေါ်ခြင်း) ဟုခေါ်သော ဗာဝနာကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 22

वामया तदनेनैव देवीगर्भे विनिक्षिपेत् ॐ हां हं हां आत्मने नमः देहोत्पत्तौ हृदा ह्य् एवं शिरसा जन्मना तथा

ဘယ်လက်ဖြင့် ထိုနည်းလမ်း/မန်တရတည်းဖြင့် အာနုဘော် (ဗီဇ) ကို ဒေဝီ၏ ဂರ್ಭထဲသို့ ထည့်သွင်းရမည်။ (ရွတ်ဆိုရန်) «အိုံ ဟာံ ဟံ ဟာံ—အာတ္မနေ နမಃ»။ ကိုယ်ခန္ဓာ ပေါ်ထွန်းခြင်းအတွက် မန်တရကို နှလုံး၌ ထား၍ ပြုလုပ်ရပြီး၊ မွေးဖွားခြင်းအတွက်လည်း ထိုနည်းတူ ခေါင်း၌ ထား၍ ပြုလုပ်ရသည်။

Verse 23

ं हः फट् इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः ॐ हां हं हां हूं फट् इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः निवेदयेदिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हां हं हां इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः भावयित्वा तु दक्षयेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः शिखया वाधिकाराय भोगाय कवचाणुना तत्त्वशुद्धौ हृदा ह्य् एवं गर्भाधानाय पूर्ववत्

«ṃ haḥ phaṭ» ဟူသည်မှာ Kha နှင့် Ṅa ရွတ်ဖတ်ပုံများနှင့် အမှတ်အသားပါ စာမူနှစ်စောင်တွင် တွေ့ရသော ဖတ်ပုံဖြစ်သည်။ အမှတ်အသားပါ စာမူတစ်စောင်တွင် «oṃ hāṃ haṃ hāṃ hūṃ phaṭ» ဟုဖတ်ထားသည်။ အမှတ်အသားပါ စာမူတစ်စောင်တွင် «nivedayet» (“တင်ပြ/ပူဇော်ရမည်”) ဟုလည်း ဖတ်ထားသည်။ Kha နှင့် Ṅa ရွတ်ဖတ်ပုံများတွင် အမှတ်အသားပါ စာမူတစ်စောင်က «oṃ hāṃ haṃ hāṃ» ဟုဖတ်သည်။ ထို့ပြင် အမှတ်အသားပါ စာမူတစ်စောင်တွင် «bhāvayitvā tu dakṣaye» (“ဘာဝနာပြုပြီးနောက် မီးရှို့/ဖျက်ဆီးစေ”) ဟုလည်း ဖတ်ထားသည်။ အာဏာ/အရည်အချင်းရရှိရန် śikhā (ခေါင်းတုတ်) မန်တရကို၊ အပျော်အပါးနှင့် ကာကွယ်မှုအတွက် kavaca (ကာဝစ) မန်တရကို၊ တတ္တဝ သန့်စင်ခြင်း (tattva-śuddhi) အတွက် hṛd (နှလုံး) မန်တရကို အသုံးပြု၍—ဤနည်းတူပင် garbha-dhāna (ကိုယ်ဝန်တင်ခြင်း) ပူဇော်ပွဲအတွက်လည်း ယခင်ဖော်ပြသကဲ့သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 24

शिरसा पाशशैथिल्ये निष्कृत्यैवं शतं जपेत् एवं पाशवियोगे ऽपि ततः शास्त्रजप्तया

ကြိုးပတ် (ပာရှ) ကို လျော့စေရန် ဤနည်းဖြင့် အပြစ်ဖြေ/သန့်စင်မှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ခေါင်းဖြင့် (ရိုသေစွာ) မန်တရကို အကြိမ်တစ်ရာ ဂျပ်ရမည်။ ထို့အတူ ကြိုးပတ်မှ လုံးဝကင်းလွတ်ခြင်းအတွက်လည်း နောက်တစ်ဆင့်တွင် သာသ္တရ (śāstra) ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဂျပ်ခြင်းဖြင့် ပြီးစီးစေရမည်။

Verse 25

छिन्द्यादस्त्रेण कर्तर्या कलावीजवता यथा ॐ ह्रीं प्रतिष्ठाकलापाशाय हः फट् विसृज्य वर्तुलीकृत्य पाशमन्त्रेण पूर्ववत्

ကလား၏ ဘီဇာအက္ခရာပါသော ပူဇော်ရေးကတ်တားကဲ့သို့ အာစတရ (လက်နက်) မန္တရဖြင့် ဖြတ်တောက်ရမည်။ «အိုṁ ဟရီṁ—ပရတိဋ္ဌာ-ကလား ပာရှာယ ဟः ဖတ်» ဟု ရွတ်ဆိုကာ ပစ်လွှတ်၍ ဝိုင်းပုံဖွဲ့ပြီး နောက်တဖန် ပာရှ (ကြိုး) မန္တရဖြင့် ယခင်နည်းအတိုင်း ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 26

घृतपूर्णे श्रवे दत्वा कलास्त्रेणैव होमयेत् अस्त्रेण जुहुयात् पञ्च पाशाङ्कुरनिवृत्तये

ဂျီ (ဃြတ) ဖြည့်ထားသော လောင်းလှော်ထဲတွင် ပူဇော်ပစ္စည်းကို ထည့်ပြီး ကလား-အာစတရဖြင့် ဟိုးမ (မီးပူဇော်) ပြုရမည်။ ထို့နောက် အာစတရ မန္တရဖြင့် ငါးကြိမ် ဂျုဟုယာတ် (အဟုတီ) ပူဇော်ကာ ပာရှ-အင်ကူရ (ချည်နှောင်မှု၏ အပင်ပေါက်ခြင်း) နိဝృတ္တိ—ရပ်စဲခြင်းအတွက် ပြုရမည်။

Verse 27

प्रायश्चित्तनिषेधार्थं दद्यादष्टाहुतीस्ततः ॐ हः अस्त्राय ह्रूं फठृदावाह्य हृषीकेशं कृत्वा पूजतर्पणे

ထို့နောက် ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်ပြေ) လိုအပ်စေသော ချို့ယွင်းမှုကို တားဆီးရန် အဟုတီ ရှစ်ကြိမ် ပူဇော်ရမည်။ «အိုṁ ဟः—အာစတရယ ဟြူးṁ ဖတ်» မန္တရဖြင့် ဟೃષီကေရှ (ဗိဿနု) ကို နှလုံးထဲသို့ အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်) ပြုကာ ပူဇော်ပွဲနှင့် တර්ပဏ (ရေဖြင့် ပူဇော်ခြင်း) ကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 28

पूर्वोक्तविधिना कुर्यादधिकारसमर्पणं ॐ हां रसशुल्कं गृहाण स्वाहा निःशेषदग्धपाशस्य पशोरस्य हरे त्वया

ယခင်ဖော်ပြထားသော နည်းအတိုင်း အဓိကာရ-သမർပဏ (အခွင့်အရေး/တာဝန် ပူဇော်အပ်နှံခြင်း) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ «အိုṁ ဟာṁ—ရသ-ရှုလ္က (rasa-śulka) ကို လက်ခံပါ၊ ဆွာဟာ။ ဟရ (Hara) အို၊ သင်၏အားဖြင့် မီးလောင်၍ အကုန်လုံးကျွမ်းသွားသော ယဇ္ဉပశု၏ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) များကို ဖယ်ရှားပါစေ» ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 29

न स्थेयं बन्धकत्वेन शिवाज्ञां श्रावयेदिति ततो विसृज्य गोविन्दं विद्यात्मानं नियोज्य च

«ချည်နှောင်ခံရသူအဖြစ် မနေထိုင်ရ; ရှိဝ၏ အမိန့်ကို ကြားသိအောင် ကြေညာရမည်» ဟု ဆို၏။ ထို့ကြောင့် ဂోవိန္ဒ (Govinda) ကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် ဗိဒ္ယာကိုယ်တိုင်ဖြစ်သူ—ပညာရှင် အုပ်ချုပ်သူကို တာဝန်ပေး၍ ခန့်အပ်ရမည်။

Verse 30

बाहुमुक्तार्धदृश्येन चन्द्रविम्बेन सन्निभं संहारमुद्रया स्वस्थं विधायोद्भवमुद्रया

လက်မုဒြာ၌ လက်မောင်းကို အနည်းငယ်လွတ်စေ၍ တစ်ဝက်သာမြင်ရကာ လကွင်းနှင့်တူသကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး၊ အရင်ဆုံး သံဟာရ-မုဒြာဖြင့် ပူဇော်ရေး/ဒေဝရုပ်ကို တည်ငြိမ်စေကာ၊ ထို့နောက် ဥဒ္ဘဝ-မုဒြာဖြင့် ပေါ်ထွန်းစေသင့်သည်။

Verse 31

सूत्रे संयोज्य विन्यस्य तोयविन्दुं यथा पुरा विसृज्य पितरौ वह्नेः पूजितौ कुसुमादिभिः वर्धनीकृत्येति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः संहारमद्रयात्मस्थं इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः दद्यात् पूर्णां विधानेन प्रतिष्ठापि विशोधिता

သန့်ရှင်းသော ကြိုး (သုတ္တ) နှင့် ချိတ်ဆက်၍ သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း တင်ထားပြီး၊ အရင်ကကဲ့သို့ ရေတစ်စက်ကို ချထားရမည်။ ထို့နောက် ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များကို ဝိသర్జန (ပြန်လွှတ်ခြင်း) ပြု၍၊ အဂ္နိကို ပန်းနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ စည်းကမ်းအတိုင်း ပူර්ဏာဟုတိ (အပြည့်အဝ အဟုတိ) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထိုကြောင့် ပရတိဋ္ဌာ (တည်ထောင်/အင်စတော်လ်) ပင် သန့်စင်လာသည်။