
Adhyaya 314 — Tvaritājñāna (Immediate/Quick Knowledge) (Colophon/Transition)
ဤအধ্যာယသည် အဆုံးသတ် ကော်လိုဖွန်ဖြင့်သာ ကိုယ်စားပြုထားပြီး «Tvaritājñāna» (ချက်ချင်း/မြန်ဆန်သော ဉာဏ်ပညာ) အပိုင်း၏ ပြီးဆုံးမှုကို မှတ်သားစေသည်။ အဂ္နేయ ပို့ဆောင်ပုံစံအရ ကော်လိုဖွန်သည် ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ ချိတ်ဆက်ချက်တစ်ခုဖြစ်၍ ဗိဒ္ယာ-မော်ဂျူးတစ်ခုကို ပိတ်ပြီး နောက်ထပ် နည်းပညာဆိုင်ရာ အစီအစဉ်သို့ ချက်ချင်း ကူးပြောင်းကြောင်းကို ပြသည်။ မန္တရ-ရှာစတြ (တန်တြ) ခေါင်းစဉ်အတွင်း ဤကူးပြောင်းမှုများသည် တည်းဖြတ်ရေးသာမက သင်ရိုးအစီအစဉ်ကို ညွှန်ပြပြီး မြန်ဆန်သော ဉာဏ်ပညာမှ လက်တွေ့ မန္တရ-လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများသို့ ဆက်သွားစေသည်။ ဇာတ်ဘောင်မှာ မပြောင်းလဲဘဲ အရှင် အဂ္နိက ဖော်ပြသူ၊ ဝသိဋ္ဌက လက်ခံသူဖြစ်သဖြင့် ‘မြန်နည်း’ များသည် ဓမ္မပညာရေးအတွင်းရှိပြီး သီးသန့် မာယာချက်နည်း မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरिताज्ञानं नाम त्रयोदशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ चतुर्दशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः स्तम्भनादिमन्त्राः अग्निर् उवाच स्तम्भनं मोहनं वश्यं विद्वेषोच्चाटनं वदे विषव्याधिमरोगञ्च मारणं शमनं पुनः
ဤသို့ အဂ္နိ မဟာပုရာဏတွင် ‘တွရိတာဇ္ဉာန’ (ချက်ချင်း/မြန်ဆန်သော ဉာဏ်) ဟူသော အခန်း ၃၁၄ ပြီးဆုံးသည်။ ယခု အခန်း ၃၁၅ ‘စတမ္ဘန (တားဆီး/မလှုပ်ရှားစေ) မှ စတင်သော မန္တရများ’ ကို စတင်သည်။ အဂ္နိက မိန့်ကြားသည်— “စတမ္ဘန (တားဆီး/မလှုပ်ရှားစေခြင်း), မိုဟန (မူးဝေစေခြင်း), ဝရှျ (အာဏာသက်ရောက်အောက်သို့ ဆွဲယူခြင်း), ဝိဒ္ဝေṣ နှင့် ဥစ္စာṭန (ရန်ငြိုးဖန်တီးခြင်းနှင့် ထုတ်ပယ်ခြင်း), အဆိပ်၊ ရောဂါနှင့် နာကျင်မှုတို့၏ (ကုထုံး)၊ ထို့ပြင် မာရဏ (ဖျက်ဆီးခြင်း) နှင့် သမန (ငြိမ်းချမ်းစေခြင်း) ကိုလည်း အစဉ်လိုက် ထပ်မံ ဟောကြားမည်။”
Verse 2
भूर्जे कूर्मं समालिख्य ताडनेन षड्ङ्गुलम् मुखपादचतुर्ष्केषु ततो मन्त्रं न्यसेद्द्विजः
ဘုရ်ဇာ (birch-bark) ပေါ်တွင် ကူးရ္မ (လိပ်) ကို ရေးဆွဲ၍ တိုင်းတာရာတွင် အမှတ်တင်/ထိုးခြင်းဖြင့် လက်ချောင်းခြောက်ချောင်းအကျယ် ဖြစ်အောင် ချိန်ပြီးနောက်၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် ထို့နောက် မန္တရကို ခေါင်းနှင့် ခြေထောက်လေးဖက်ပါသော အစိတ်အပိုင်းလေးခုအပေါ်၌ နျာသ (nyāsa) အဖြစ် တင်ထားရမည်။
Verse 3
चतुष्पादेषु क्रीं कारं ह्रीं कारं मुखमध्यतः गर्भे विद्यां ततो लिख्य साधकं पृष्ठतो लिखेत्
ပုံ၏ ခြေထောက်လေးဖက်ပေါ်တွင် “krīṃ” ဟူသော အက္ခရာကို ရေးရမည်၊ မျက်နှာ၏ အလယ်၌ “hrīṃ” ကို ရေးရမည်။ ထို့နောက် အတွင်းဗိုက်/ဗဟိုအူတိုင်၌ Vidyā (မန္တရ) ကို ရေးထိုးပြီး၊ နောက်ဘက်တွင် “sādhaka” ဟူသော စကားလုံးကို ရေးထားရမည်။
Verse 4
मालामन्त्रैस्तु संवेष्ट्य इष्टकोपरि सन्न्यमेत् विधाय कूर्मपृष्ठेन करालेनाभिसम्पठेनत्
မလာမန်တရ (garland-mantras) များဖြင့် (ပစ္စည်း/အဆောက်အဦး ရိတိ) ကို ပတ်လည်ထုပ်ပြီးနောက်၊ သန့်စင်ကာ အဘိသေက ပြုထားသော အုတ်ပေါ်၌ တင်ထားရမည်။ ထို့ပြင် “ကူးရ္မ-ပೃષ્ઠ” (လိပ်ကျောပုံစံ/nyāsa) အတိုင်း စီမံကာ “ကရာလ” (Karāla—ဖိတ်ခေါ်သံ/အင်္ဂါရပ်) ဖြင့် မန္တရကို သင့်လျော်စွာ အဘိသမ္ပဋ္ဌ (အပြည့်အဝ) ရွတ်ဆိုရမည်။
Verse 5
महाकूर्मं पूजयित्वा पादप्रोक्षन्तु निक्षिपेत् ताडयेद्वामपादेन स्मृत्वा शत्रुञ्च सप्तधा
မဟာကူးရ္မ (Mahākūrma) ကို ပူဇော်ပြီးနောက် ခြေမှ ရေဖြင့် ပက်သန့်စင်ကာ ပူဇော်ပစ္စည်းကို ချထားရမည်။ ထို့နောက် ရန်သူကို စိတ်တွင် မှတ်မိ၍ ဘယ်ခြေဖြင့် ခုနစ်ကြိမ် တိုက်ခတ်ရမည်။
Verse 6
ततः सञ्जायते शत्रोस्तम्भनं मुखरागतः कृत्वा तु भैरवं रूपं मालामन्त्रं समालिखेत्
ထို့နောက် ပါးစပ်မှ ထုတ်ဖော်ရွတ်ဆိုသော ကర్మကြောင့် ရန်သူကို တောင့်တင်းအောင် (stambhana) ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့ပြင် ဘိုင်ရဝ (Bhairava) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဖန်တီးကာ မာလာမန္တရ (garland-mantra) ကို ရေးထိုးရမည်။
Verse 7
ॐ शत्रुसुखस्तम्भनी कामरूपा आलीढकरी ह्रीं फें फेत्कारिणी मम शत्रूणां देवदत्तानां मुखं स्तम्भय मम सर्वविद्वेषिणां मुखस्तम्भनं कुरु ॐ हूं फें फेत्कारिणि स्वाहा फट् हेतुञ्च समालिख्य तज्जपान्तं महाबलं वामेनैव नगं शूलं संलिखेद्दक्षिणे करे
«အိုမ်။ ရန်သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တားဆီးသူ၊ စိတ်ကြိုက်ရုပ်ပြောင်းနိုင်သူ၊ ālīḍha တိုက်ခိုက်ရပ်တည်ပုံရှိသူ၊ ဟရီံ၊ ဖေံ၊ ဖက်တ်ကာရိဏီ—ကျွန်ုပ်၏ ရန်သူများ (ဒေဝဒတ္တများ) ၏ ပါးစပ်/စကားကို တောင့်တင်းစေပါ။ ကျွန်ုပ်ကို မုန်းသူအားလုံး၏ ပါးစပ်ကိုလည်း တောင့်တင်းစေပါ။ အိုမ် ဟူးံ ဖေံ ဖက်တ်ကာရိဏီ—စွာဟာ; ဖတ်»။ ထို့ပြင် «ဟေတု» အမှတ်/ဗီဇကိုလည်း ရေးထိုးကာ ထိုမန္တရကို ဂျပ်ပ ပြီးစီးစေရာ အလွန်အင်အားကြီးသည်။ ဘယ်လက်ဖြင့် တောင်နှင့် သုံးခွ (trident) ကို ရေးဆွဲ၍ ညာလက်ပေါ်တွင် ရေးထိုးရမည်။
Verse 8
लिखेन्मन्त्रमघोरस्य संग्रामे स्तम्भयेदरीन् ॐ नमो भगवत्यै भगमालिनि विस्फुर स्पन्द नित्यक्लिन्ने द्रव हूं सः क्रीं काराक्षरे स्वाहा एतेन रोचनाद्यैस्तु तिलकाम्मोहयेज्जगत्
အဃောရ (Aghora) မန္တရကို ရေးထိုးရမည်။ စစ်မြေပြင်တွင် ရန်သူများကို တောင့်တင်းအောင် လုပ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ «အိုမ် နမော ဘဂဝတျယ် ဘဂမာလိနိ—ဝိစ္ဖုရ၊ စပန္ဒ၊ နိတျကလိန္နေ၊ ဒြဝ—ဟူးံ၊ သಃ၊ ကရီံ၊ ကာရာအက္ခရေ—စွာဟာ»။ ဤမန္တရဖြင့် ရိုချနာ (rocanā) စသည့် အရောင်ဆေးများကို သုံးကာ ကမ္ဘာကို မောဟစေသော တီလက (tilaka) ကို ပြုလုပ်ရမည်။
Verse 9
ॐ फें हूं फट् फेत्कारिणि ह्रीं ज्वल त्रैलोक्यं मोहय गुह्यकालिके स्वाहा अनेन तिलकं कृत्वा राजादीनां वशीकरं गर्धभस्य रजो गृह्य कुसुमं सूतकस्य च
«အိုမ် ဖေံ ဟူးံ ဖတ်—ဖက်တ်ကာရိဏီ၊ ဟရီံ! လောင်ကျွမ်းပါ; သုံးလောကကို မောဟစေပါ၊ လျှို့ဝှက် ကာလိကေ—စွာဟာ»။ ဤမန္တရဖြင့် တီလက (tilaka) ကို ပြုလုပ်လျှင် မင်းများစသည့်သူတို့ကိုပင် ကိုယ်အလိုအတိုင်း ချုပ်ကိုင်နိုင်သည်။ ဤကర్మအတွက် မြည်း၏ ဖုန်မှုန့်နှင့် စူတက (sūtaka) အပင်၏ ပန်းကိုလည်း ယူရမည်။
Verse 10
नारीरजः क्षिपेद्रात्रौ शय्यादौ द्वेषकृद्भवेत् गोखुरञ्च तथा शृङ्गमश्वस्य च खुरं तथा
မိန်းမ၏ ရာသီသွေးသည် ညအချိန်တွင် အိပ်ရာနှင့်တူသောအရာများပေါ်သို့ ကျရောက်ထားလျှင် မနှစ်သက်မှုနှင့် မသန့်ရှင်းမှုကို ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့သော အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားရာတွင် နွားခြေခွာဖြင့် ခြစ်ခြင်း၊ ချိုနှင့် မြင်းခြေခွာတို့ကိုလည်း အသုံးပြုရမည်။
Verse 11
शिरः सर्पस्य संक्षिप्तं हृहेषूच्चाटनं भवेत् करवीरशिफा पीता ससिद्धार्था च मरणे
မြွေ၏ ခေါင်းကို ဖိနှိပ်၍ သို့မဟုတ် ချည်နှောင်ထားလျှင် အိမ်များတွင် ဥစ္စာဋန (uccāṭana—နှင်ထုတ်/ပယ်ဖျက်) ကို ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အဝါရောင် ကရဝီရ ပန်းဖူးကို အဖြူမုန်ညင်းစေ့ (siddhārtha) နှင့်အတူ မာရဏ (māraṇa—သေစေသော ကర్మ) အတွက် သတ်မှတ်ထားသည်။
Verse 12
व्यालछुच्छुन्दरीरक्तं करवीरं तदर्थकृत् सरटं षट्पदञ्चापि तथा कर्कटवृश्चिकम्
ထိုရည်ရွယ်ချက်တည်း (တန်ပြန်ကုထုံးအဖြစ်) အတွက် cucchundarī (မုစ်ကြွက်) ၏ သွေး၊ ကရဝီရ (oleander)၊ saraṭa (ခြေများသော လှုပ်ရှားပိုးမျိုး)၊ ṣaṭpada (ပျား) နှင့် ကဏန်း၊ ကင်းမြီးကောက်တို့နှင့် ဆိုင်သော ဆေးနည်းများကို အသုံးပြုရမည်ဟု ဆိုသည်။
Verse 13
चूर्णीकृत्य क्षिपेत्तैले तदभ्यङ्गश् च कुष्ठकृत् ॐ नवरहाय सर्वशत्रून् मम साधय मारय ॐ सों मं वुं चुं ॐ शं वां कें ॐ स्वहा अनेनार्कशतैर् अर्च्य श्मशाने तु निधापयेत्
၎င်းကို အမှုန့်ပြု၍ ဆီထဲသို့ ထည့်ချလိုက်ရမည်။ ထိုဆီဖြင့် ကိုယ်လုံးလိမ်းနှိပ်ခြင်းသည် ကုဋ္ဌ (kuṣṭha—အရေပြားရောဂါ/လက်ပရောဂါဆန်သော) ကို ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ (မန္တရား:) «Oṁ, Navarahā သို့—ငါ၏ ရန်သူအားလုံးကို ငါ့အတွက် အုပ်ချုပ်စေ၊ သတ်ဖြတ်စေ။ Oṁ soṁ maṁ vuṁ cuṁ; oṁ śaṁ vāṁ keṁ; oṁ svāhā»။ ဤမန္တရားဖြင့် အရက (arka) ပူဇော်မှု တစ်ရာကြိမ် ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ သင်္ချိုင်း/မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာမြေ၌ ထားနှံရမည်။
Verse 14
भूर्जे वा प्रतिमायां वा मारणाय रिपोर्ग्रहाः ॐ कुञ्जरी ब्रह्माणी ॐ मञ्जरी माहेश्वरी ॐ वेताली कौमारी ॐ काली वैष्णवी ॐ अघोरा वाराहि ॐ वेताली इन्त्राणी उर्वशी ॐ जयानी यक्षिणी नवमातरो हे मम शत्रुं गृह्णत भूर्जे नाम रिपोर्लिख्य श्मशाने पूजिते म्रियेत्
ရန်သူကို သေစေရန်အတွက် ဤဖမ်းဆီးသည့် အင်အားများ (graha) ကို ဘူးရ္ဇ (bhūrja) သစ်ခွံစာရွက်ပေါ် သို့မဟုတ် ရုပ်တု/ပုံတူပေါ်တွင် အသုံးချရမည်—«ॐ Kuñjarī (Brahmāṇī)၊ ॐ Mañjarī (Māheśvarī)၊ ॐ Vetālī (Kaumārī)၊ ॐ Kālī (Vaiṣṇavī)၊ ॐ Aghorā (Vārāhī)၊ ॐ Vetālī (Indrāṇī)၊ (ॐ) Urvaśī၊ ॐ Jayānī (Yakṣiṇī)။ မိခင်ကိုးပါးတို့၊ ငါ၏ ရန်သူကို ဖမ်းယူကြပါ!» ရန်သူ၏ အမည်ကို ဘူးရ္ဇသစ်ခွံပေါ်တွင် ရေး၍ မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာမြေ၌ ပူဇော်လျှင် (ရန်သူ) သေသည်ဟု ဆိုသည်။
It emphasizes textual closure and curricular continuity—ending Tvaritājñāna and preparing the reader for the next applied mantra section without breaking the Agni–Vasiṣṭha revelation frame.
By placing rapid techniques within a structured dharmic curriculum, it implies that speed or efficacy must remain accountable to right order, restraint, and the broader puruṣārtha framework.