Adhyaya 7

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे ऽयोध्याकाण्डवर्णनं नाम षष्ठो ऽध्यायः अथ सप्तमो ऽध्यायः रामायणवर्णनं नारद उवाच रामो वशिष्ठं मातॄञ्च नत्वातिञ्च प्रणम्य सः अनसूयाञ्च तत्पत्नीं शरभङ्गं सुतीक्ष्णकम्

Thus, in the Agni Purana—within the Ramayana section—the sixth chapter is called “Description of the Ayodhya-kāṇḍa.” Now begins the seventh chapter, “Description of the Ramayana.” Nārada said: Rāma, having bowed to Vasiṣṭha and to the mothers, and having respectfully saluted Atri, also paid homage to Anasūyā, to Atri’s wife, and to Śarabhaṅga and Sutīkṣṇa.

Verse 2

यतो बली इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः गतो बली इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः नाहं राज्यं प्रयास्यामि इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः राज्यं नाहं प्रयास्यामि इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अगस्त्यभ्रातरं नत्वा अगस्त्यन्तत्प्रसादतः धनुःखड्गञ्च सम्प्राप्य दण्डकारण्यमागतः

After bowing to Agastya’s brother, and by the favor of Agastya, he obtained a bow and a sword, and then entered the Daṇḍaka forest. (The preceding phrases record manuscript variant readings: “yato balī / gato balī” and “nāhaṃ rājyaṃ prayāsyāmi / rājyaṃ nāhaṃ prayāsyāmi.”)

Verse 3

जनस्थाने पञ्चवट्यां स्थितो गोदावरीतटे तत्र सूर्पणखायाता भक्षितुं तान् भयङ्करी

While he was staying at Pañcavaṭī in Janasthāna on the bank of the Godāvarī, the terrifying Śūrpaṇakhā came there, intending to devour them.

Verse 4

रामं सुरूपं दृष्ट्वा सा कामिनी वाक्यमब्रवीत् कस्त्वं कस्मात्समायातो भर्ता मे भव चार्थितः

Seeing handsome Rāma, that love-struck woman spoke these words: “Who are you? From where have you come? I beg you—be my husband.”

Verse 5

एतौ च भक्षयिष्यामि इत्य् उक्त्वा तं समुद्यता तस्या नासाञ्च कर्णौ च रामोक्तो लक्ष्मणो ऽच्छिनत्

Saying, “I will devour these two as well,” and rising up to attack, she advanced; then Lakṣmaṇa, at Rāma’s command, cut off her nose and ears.

Verse 6

रक्तं क्षरन्ती प्रययौ खरं भ्रातरमब्रवीत् मरिष्यामि विनासाहं खर जीवामि वै तदा

သွေးယိုစီးလျက် သူမသည် အစ်ကို ခရာ ထံသို့ သွားကာ ပြော၏— «ငါမရှိလျှင် အို ခရာ၊ သင်သည် အမှန်တကယ် အသက်ရှင်မည်၊ သို့သော် ငါသည် သေမည်»။

Verse 7

रामस्य भार्या सीतासौ तस्यासील्लक्ष्मणो ऽनुजः तेषाम् यद्रुधिरं सोष्णं पाययिष्यसि मां यदि

ရာမ၏ ဇနီးသည် စီတာ ဖြစ်၏၊ သူ၏ ညီတော် (အငယ်) သည် လက္ရှ္မဏ ဖြစ်၏။ သူတို့၏ သွေးကို ပူနွေးနေစဉ် ငါ့ကို သောက်စေမည်ဆိုလျှင်—

Verse 8

खरस्तथेति तामुक्त्वा चतुर्दशसहस्रकैः रक्षसां दूषणेनागाद् योद्धुं त्रिशिरसा सह

ခရာသည် «အဲဒီအတိုင်းပဲ» ဟု သူမအား ပြောပြီး၊ ဒူෂဏ နှင့် တြိသီရသ တို့နှင့်အတူ ရက္ခသ ၁၄,၀၀၀ ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ စစ်တိုက်ရန် ထွက်ခွာ하였다။

Verse 9

रामं रामो ऽपि युयुधे शरैर् विव्याध राक्षसान् हस्त्यश्वरथपादातं बलं निन्ये यमक्षयं

ရာမသည် တိုက်ခိုက်လျက်၊ မြားများဖြင့် ရက္ခသတို့ကို ထိုးဖောက်ကာ ဆင်၊ မြင်း၊ ရထား၊ ခြေလျင်တို့ပါဝင်သော သူတို့၏ စစ်တပ်ကို ယမ၏ နေရာ (သေမင်း၏ အာလယ) သို့ ပို့ဆောင်하였다။

Verse 10

त्रिशीर्षाणं खरं रौद्रं युध्यन्तञ्चैव दूषणम् ययौ सूर्पणखा लङ्कां रावणाग्रे ऽपतद् भुवि

ကြမ်းတမ်းသော ခရာနှင့် တြိသီရသ၊ ထို့ပြင် ဒူෂဏ တို့ စစ်တိုက်နေသည်ကို မြင်ပြီးနောက်၊ ဆူර්ပဏခာ သည် လင်္ကာသို့ သွားကာ ရာဝဏ၏ ရှေ့တွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ하였다။

Verse 11

अब्रवीद्रावणं क्रुद्धा न त्वं राजा न रक्षकः खरादिहन्तू रामस्य सीतां भार्यां हरस्व च

ဒေါသထွက်၍ သူမက ရာဝဏကို ပြောသည်– «သင်သည် မင်းမဟုတ်၊ ကာကွယ်သူလည်း မဟုတ်။ ခရာနှင့် အခြားသူတို့ကို သတ်ခဲ့သူ၊ သွား၍ ရာမ၏ ဇနီး စီတာကို ခိုးယူပါ»။

Verse 12

रामलक्ष्मणरक्तस्य पानाज्जीवामि नान्यथा तथेत्याह च तच् छ्रुत्वा मारीचं प्राह वै व्रज

«ရာမနှင့် လက္ရှ္မဏ၏ သွေးကို သောက်မှသာ ငါအသက်ရှင်နိုင်သည်၊ အခြားနည်းမရှိ» ဟုဆို၏။ ထိုစကားကို ကြားလျှင် «အဲဒီလိုပဲ» ဟုဆိုကာ မာရီချကို «သွားလော့» ဟုအမိန့်ပေး၏။

Verse 13

स्वर्णचित्रमृगो भूत्वा रामलक्ष्मणकर्षकः हृद्रुधिरमिति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः रक्षसां सहसा प्रायाद्योद्धुमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः सीताग्रे तां हरिष्यामि अन्यथा मरणं तव

မာရီချသည် ရွှေရောင်စက်ပြောက်သမင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရာမနှင့် လက္ရှ္မဏကို ဆွဲခေါ်လှည့်စား၍ (စိတ်ထဲတွင်) «ရက္ခသတို့ထံ အလျင်အမြန် သွား၍ တိုက်မည်။ စီတာ၏ မျက်မှောက်တွင်ပင် သူမကို ခိုးယူမည်; မဟုတ်လျှင် သင်၏ သေခြင်းပင် ဖြစ်မည်» ဟုဆုံးဖြတ်၏။

Verse 14

मारीचो रावणं प्राह रामो मृत्युर्धनुर्धरः रावणादपि मर्तव्यं मर्तव्यं राघवादपि

မာရီချက ရာဝဏကို ပြောသည်– «ဓနုကိုင်သူ ရာမသည် သေမင်းတော်တိုင် ဖြစ်သည်။ ရာဝဏ၏ လက်၌လည်း သေတတ်သကဲ့သို့၊ ရာဃဝ၏ လက်၌လည်း မလွဲမသွေ သေတတ်သည်»။

Verse 15

अवश्यं यदि मर्तव्यं वरं रामो न रावणः इति मत्वा मृगो भूत्वा सीताग्रे व्यचरन्मुहुः

«သေဖို့ မလွဲမသွေ ဖြစ်ရင် ရာဝဏမဟုတ်ဘဲ ရာမ၏ လက်၌ သေခြင်းက ပိုကောင်းသည်» ဟုတွေးကာ သမင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး စီတာ၏ ရှေ့တွင် မကြာခဏ လှည့်လည်နေ၏။

Verse 16

सीतया प्रेरितो रामः शरेणाथावधीच्च तं म्रियमाणो मृगः प्राह हा सीते लक्ष्मणेति च

စီတာ၏တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ရာမသည် မြားဖြင့် ထိုးသတ်လိုက်သည်။ သေဆုံးခါနီး သမင်က «အို စီတာ! အို လက္ခ္မဏ!» ဟု အော်ဟစ်하였다။

Verse 17

सौमित्रिः सीतयोक्तो ऽथ विरुद्धं राममागतः रावणोप्यहरत् सीतां हत्वा गृध्रं जटायुषं

ထို့နောက် စီတာ၏စကားကြောင့် ဆောမိတ္ရီ (လက္ခ္မဏ) သည် မလိုလားဘဲ ရာမထံသို့ ပြန်လာ하였다။ ရာဝဏလည်း ဂဠဍ်ငှက် ဇဋာယုသကို သတ်ပြီးနောက် စီတာကို ဖမ်းဆီးခေါ်ယူ하였다။

Verse 18

जटायुषा स भिन्नाङ्गो अङ्केनादाय जानकीम् गतो लङ्कामशोकाख्ये धारयामास चाब्रवीत्

ဇဋာယုသကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ ပျက်စီးသော်လည်း ရာဝဏသည် ဇာနကီ (စီတာ) ကို မိမိပေါင်ပေါ်တင်ကာ လင်္ကာသို့ သွား၍ အရှိုကဟု ခေါ်သော အရှိုကတော၌ ထိန်းသိမ်းထားပြီး စကားဆို하였다။

Verse 19

भव भार्या ममाग्र्या त्वं राक्षस्यो रक्ष्यतामियम् रामो हत्वा तु मारीचं दृष्ट्वा लक्ष्मणमब्रवीत्

«ငါ၏ အထွတ်အမြတ် မယားဖြစ်လော့; ဤ ရက္ခသီမကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြ» ဟု ဆို하였다။ မာရီချကို သတ်ပြီးနောက် ရာမသည် အခြေအနေကို မြင်၍ လက္ခ္မဏအား ပြော하였다။

Verse 20

मायामृगो ऽसौ सौमित्रे यथा त्वमिह चागतः तथा सीता हृता नूनं नापश्यत् स गतो ऽथ ताम्

«အို ဆောမိတ္ရီ (လက္ခ္မဏ)၊ အဲဒီသမင်က မာယာသမင်ပဲ။ သင် ဒီကို ရောက်လာသကဲ့သို့ စီတာလည်း မလွဲမသွေ ဖမ်းဆီးခေါ်ယူခံရပြီ။ သူမကို မမြင်ရသဖြင့် ထို့နောက် သူ ထွက်ခွာသွားသည်» ဟု ဆို하였다။

Verse 21

शुशोच विललापार्तो मान्त्यक्त्वा क्व गतासि वै लक्ष्मणाश्वासितो रामो मार्गयामास जानकीम्

ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းကြောင့် သူသည် ငိုကြွေး၍ ညည်းတွားကာ—«ငါ့ကိုထားခဲ့ပြီး အမှန်တကယ် ဘယ်သို့သွားသနည်း» ဟုဆို၏။ ထို့နောက် လက္ခမဏ၏ အားပေးနှစ်သိမ့်မှုကိုရပြီး ရာမသည် ဇနကီ (စီတာ) ကို ရှာဖွေရန် စတင်လေ၏။

Verse 22

दृष्ट्वा जटायुस्तं प्राह रावणो हृतवांश् च तां मृतो ऽथ संस्कृतस्तेन कबन्धञ्चावधीत्ततः शापमुक्तो ऽब्रवीद्रामं स त्वं सुग्रीवमाव्रज

သူ့ကိုမြင်သော် ဇဋာယုက ရာဝဏသည် သူမကို ခိုးယူသွားကြောင်း ပြောကြား၏။ ထို့နောက် ဇဋာယု သေဆုံးသဖြင့် ရာမက ဓမ္မတရားအတိုင်း မီးသင်္ဂြိုဟ်ပေးလေ၏။ ထို့နောက် ရာမသည် ကဗန္ဓကို သတ်ပြီး၊ ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်သော ကဗန္ဓက ရာမအား «ထို့ကြောင့် သုဂရీవထံ သွားလော့» ဟု ဆို၏။