Adhyaya 39
Chapter 39 — भूपरिग्रहविधानम् (Bhū-parigraha-vidhāna: Procedure for Acquiring and Ritually Securing Land)
ဟယဂရီဝက «ပရတိဋ္ဌာ» (အာရုံတည်/သန့်စင်တင်မြှောက်ခြင်း) နှင့် ထိုအတွက်လိုအပ်သည့် အခြေခံအချက်များကို ရှင်းလင်းသည့် ပူဇော်ရေး-နည်းပညာအစီအစဉ်ကို မိတ်ဆက်သည်။ အစမှာ မြေကို ဥပဒေတရားအတိုင်း ရယူခြင်းနှင့် မြေသန့်စင်ခြင်းကို အခြေခံကာ၊ ပဉ္စရာထရ/တန်ထရ ဆက်စပ်ဆရာစဉ်အာဏာကို ထောက်ပြရန် Hayśīrṣa Tantra စသည့် တန်ထရများကို စာရင်းပြုသည်။ ထို့နောက် ပရတိဋ္ဌာကို မည်သူလုပ်နိုင်သနည်း၊ မမှန်ကန်သော ဆရာ၏ လက္ခဏာများ၊ အပြင်ပန်းအမှတ်အသားမဟုတ်ဘဲ တန်ထရကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် စစ်မှန်သော ဂုရုကို မည်သို့သိနိုင်သနည်းကို ဆိုသည်။ ထို့ပြင် vāstu အစီအစဉ်အရ တန်ခိုးတော်များကို ရွာ/နေထိုင်ရာဘက်သို့ မျက်နှာမူစေပြီး၊ အဂ္နိ(မီး) ယမ ခဏ္ဍိကာ ဝရုဏ ဝါယု နာဂ ကုဗေရ/ဂုဟ နှင့် ဣရှာနဘက် တန်ခိုးတော်များကို ဦးတည်ရာအလိုက် တင်ထားရမည်ဟု ဖော်ပြသည်။ အချိုးအစားနှင့် နယ်နိမိတ်ကန့်သတ်ချက်များကို သတိပေးပြီး၊ အတားအဆီးဖြစ်စေသော သတ္တဝါများကို ဖယ်ရှားရန် bhūmi-śodhana နှင့် bhūta-bali ပူဇော်မှုများကို သတ်မှတ်သည်။ အထူးသဖြင့် အက္ခရာ၈လုံး မန္တရဖြင့် စက္တုကို အရပ်၈မျက်နှာသို့ ဖြန့်ချိပြီးနောက် မြေထွန်ကာ နွားခြေတက်စေ၍ မြေကို တည်ငြိမ်စေသည်။ နိဂုံးတွင် trasareṇu မှ စ၍ ဆံပင်အဖျား၊ လိပ်ပြာ(လိပ်)၊ yava၊ aṅgula၊ kara၊ padma-hasta အထိ တိုင်းတာစဉ်ကို သတ်မှတ်ကာ ပူဇော်သန့်စင်မှုနှင့် တိကျသော ဆောက်လုပ်ရေးဗေဒကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။
Shlokas
Verse 1
अवर्णनं नाम अष्टत्रिंशोध्यायः कृष्णाश्रये गता इति ख, घ, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः प्रतिष्ठाद्यमिति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः अथोनचत्वारिंशो ऽध्यायः भूपरिग्रहविधानं हयग्रीव उवाच विष्ण्वादीनां प्रतिष्ठादि वक्ष्ये ब्रह्मन् शृणुष्व मे प्रोक्तानि पञ्चरातराणि सप्तरात्राणि वै मया
(စာသားသုံးသပ်ချက်) «အဝဏ္ဏန» ဟုခေါ်သော အခန်း ၃၈—အမှတ်အသားထားသော လက်ရေးမူ (kha, gha, ṅa) များတွင် “ကృష్ణကို အားကိုးရာအဖြစ် သွားရောက်ခဲ့သည်” ဟု ဖတ်ရသည်။ အမှတ်အသားထားသော လက်ရေးမူ (kha, ṅa) များတွင် “ပရတိဋ္ဌာ (pratiṣṭhā) စသည်ဖြင့်” ဟု ဖတ်ရသည်။ ယခု အခန်း ၃၉ စတင်သည်—“မြေယာရယူခြင်းနှင့် ထုံးတမ်းအရ တည်မြဲစေခြင်း၏ နည်းလမ်း”။ ဟယဂ္ရီဝက ပြောသည်– “အို ဘြဟ္မန်၊ ဗိဿဏုနှင့် အခြားနတ်တို့အတွက် ပရတိဋ္ဌာ စသည်တို့ကို ငါရှင်းပြမည်၊ ငါ့စကားကို နားထောင်လော့။ ငါသည် ငါးညနှင့် ခုနစ်ည အကျင့်များကို အမှန်တကယ် သင်ကြားပြီးသားဖြစ်သည်။”
Verse 2
व्यस्तानि मुनिभिर्लोके पञ्चविंशतिसङ्ख्यया हयशीर्षं तन्त्रमाद्यं तन्त्रं त्रैलोक्यमोहनं
လောက၌ မုနိတို့သည် ထိုတန္တရများကို အရေအတွက် ၂၅ ခုဟု စီစဉ်ဖော်ပြခဲ့သည်။ «ဟယရှီရ္ရှ တန္တရ» သည် ပထမတန္တရဖြစ်၍ တြိလောကကို မောဟစေသော တန္တရဖြစ်သည်။
Verse 3
वैभवं पौष्करं तन्त्रं प्रह्रादङ्गार्ग्यगालवं नारदीयञ्च सम्प्रश्नं शाण्डिल्यं वैश्वकं तथा
«ဝိုင်ဘဝ» (ကျမ်း), «ပေါုရှ္ကရ တန္တရ», «ပရဟ္ရာဒ», «အင်္ဂါရ္ဂိ» နှင့် «ဂါလဝ» (ကျမ်းများ), «နာရဒီယ», «သမ္ပရရှ္န», «ရှာဏ္ဍိလျ», ထို့အတူ «ဝိုင်ရှ္ဝက» တို့သည် အာဏာပိုင်ကျမ်းများအနက် ပါဝင်သည်။
Verse 4
सत्योक्तं शौनकं तन्त्रं वासिष्ठं ज्ञानसागरं स्वायम्भुवं कपिलञ्च तार्क्षं नारायणीयकं
«သတ္တျောက္တ», «ရှောနက တန္တရ», «ဝါသိဋ္ဌ», «ဉာဏသागर», «စွာယမ္ဘုဝ», «ကပိလ», «တာရ္က္ရှျ», နှင့် «နာရာယဏီယက» တို့ကို အာဏာပိုင်ကျမ်းများဟု သိမှတ်ရမည်။
Verse 5
आत्रेयं नारसिंहाख्यमानन्दाख्यं तथारुणं बौधायनं तथार्षं तु विश्वोक्तं तस्य सारतः
ဤ (ဆန်ဒ/စာသား) အစဉ်အလာကို ၎င်း၏ အနှစ်သာရအတိုင်း ဤသို့ ဆိုထားသည်— «အာတြေယ», «နာရသിംဟ» ဟု ခေါ်သောကျမ်း, «အာနန္ဒ» ဟု ခေါ်သောကျမ်း, ထို့အတူ «အရုဏ», «ဗောဓာယန», «အာရ္ෂ», နှင့် «ဝိශ්ဝေါက္တ» ဟု ခေါ်သောကျမ်း။
Verse 6
प्रतिष्ठां हि द्विजः कुर्यान्मध्यदेशादिसम्भवः नकच्छदेशसम्भूतः कावेरीकोङ्कणोद्गतः
အမှန်တကယ်ပင် pratiṣṭhā (အပ္ပနာ/သန့်ရှင်းတင်မြှောက်ပွဲ) ကို မဓျဒေသနှင့် ဆက်စပ်၍ ခွင့်ပြုထားသော ဒေသများမှ မွေးဖွားလာသော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) က ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ ကစ္ဆဒေသတွင် မွေးဖွားသူ၊ ကာဝေရီဒေသ သို့မဟုတ် ကိုင်္ကဏဒေသမှ လာသူတို့က မဆောင်ရွက်သင့်။
Verse 7
कामरूपकलिङ्गोप्त्यः काञ्चीकाश्मीरकोशलः आकाशवायुतेजोम्बु भूरेताः पञ्च रात्रयः
ကာမရူပ၊ ကလိင်္ဂ၊ ဥတ္ကလ (အိုရိဿာ)၊ ကာဉ္စီ၊ ကာရှ္မီရ၊ ကိုသလ တို့ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အတူ «ည» ငါးပါးမှာ အာကာသ၊ လေ၊ မီး၊ ရေ၊ မြေ—နှင့် ရေတစ် (မျိုးစေ့/အနှစ်သာရ) တို့ဖြစ်သည်။
Verse 8
अचैतन्यास्तमोद्रिक्ताः पञ्चरात्रविवर्जितं ब्रह्माहं विष्णुरमल इति विद्यात्स देशिकः
(အမည်ခံ) ဆရာဟုခေါ်သူသည် စစ်မှန်သော ဓမ္မသတိမရှိဘဲ တမောသ လွန်ကဲ၍ ပဉ္စရာတြာ သာသနာထုံးတမ်းမှ ကင်းလွတ်သူဟု သိရမည်—သူက «ငါသည် ဘြဟ္မာ; ငါသည် အညစ်ကင်းသော ဗိဿဏု» ဟု ကြွေးကြော်လျှင်။
Verse 9
सर्वलक्षणहीणोपि स गुरुस्तन्त्रपारगः चैश्वरं तथेति ग, ङ, घ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः तथाष्टाङ्गमिति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः काश्मीरके स्थित इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः नगराभिमुखाः स्थाप्या देवा न च पराङ्मुखाः
အပြင်ပန်း အရည်အချင်းလက္ခဏာများ မရှိသော်လည်း တန္တရကို ပြည့်စုံကျွမ်းကျင်ပါက ထိုသူကို ဂုရုဟု သတ်မှတ်ရမည်။ ဒေဝတားများကို မြို့ဘက် (လူနေရာဘက်) မျက်နှာမူအောင် တည်ထားရပြီး နောက်ဘက်မူအောင် မတည်ရ။
Verse 10
कुरुक्षेत्रे गयादौ च नदीनान्तु समीपतः ब्रह्मा मध्ये तु नगरे पूर्वे शक्रस्य शोभनं
ကူရုက္ခေတ္တရနှင့် ဂယာ စသည့် (သန့်ရှင်းရာ) နေရာများတွင်လည်းကောင်း၊ မြစ်ကမ်းနားအနီးတွင်လည်းကောင်း; မြို့အလယ်၌ ဘြဟ္မာ၏ (နတ်ကွန်း) ရှိပြီး အရှေ့ဘက်၌ သက္က (အိန္ဒြ) ၏ တင့်တယ်သော (နတ်ကွန်း) ရှိသည်။
Verse 11
अग्नावग्नेश् च मातॄणां भूतानाञ्च यमस्य च दक्षिणे चण्डिकायाश् च पितृदैत्यादिकस्य च
မီးပူဇော်ခုံ (အဂ္နိ) ထဲတွင် အဂ္နိနှင့် အဂ္နေရှ (Agneśa) အတွက် အပိုင်း/ပူဇော်ပစ္စည်းများ ရှိသည်။ ထို့ပြင် မာတೃကာများ၊ ဘူတ (ဝိညာဉ်များ) နှင့် ယမ အတွက်လည်း ရှိသည်။ တောင်ဘက်တွင် ခဏ္ဍိကာ၊ ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) နှင့် ဒೈတျာ စသည့်အတွက် အပိုင်း/ပူဇော်ပစ္စည်းများ ရှိသည်။
Verse 12
वैरृते मन्दिरं कुर्यात् वरुणाददेश् च वारुणे वायोर् नागस्य वायव्ये सौम्ये यक्षगुहस्य च
အနောက်တောင်ဘက်တွင် မန္ဒိရ/အိမ်တော်ကို ဆောက်ရမည်။ အနောက်ဘက် (ဝါရုဏ) တွင် ဝရုဏနှင့် ထိုဦးတည်ရာ၏ ဒေဝတားများကို တင်ထားရမည်။ အနောက်မြောက် (ဝါယဗျ) တွင် ဝါယုနှင့် နာဂကို ထားရမည်။ မြောက်ဘက် (ဆောမျ) တွင် ယက္ခ (ကုဗေရ) နှင့် ဂုဟ (ကာရ္တိကေယ) ကို ထားရမည်။
Verse 13
चण्डीशस्य महेशस्य ऐशे विष्णोश् च सर्वशः पूर्वदेवकुलं पीड्य प्रासादं स्वल्पकं त्वथ
စိဝ၏ ပြင်းထန်သောရုပ်သဏ္ဌာန် ချဏ္ဍီရှ (Caṇḍīśa) အတွက်လည်း၊ မဟေရှ (Maheśa) အတွက်လည်း၊ အီရှ (အရှေ့မြောက်) အပိုင်းတွင်ထားရမည်။ ထို့အတူ ဗိဿနု (Viṣṇu) ကိုလည်း အစုံအလင် စီမံ၍—ရှေးက ဒေဝကူလ (pūrvadeva-kula) ကို ခွဲထားကာ လိုအပ်သလို ပြင်ဆင်ပြီးနောက်—အရွယ်သေးသေး ပရာသာဒ (prāsāda) ကို ဆောက်ရမည်။
Verse 14
समं वाप्यधिकं वापि न कर्तव्यं विजानता उभयोर्द्विगुणां सीमां त्यक्त्वा चोच्छ्रयसम्मितां
ပညာရှိသော ဆောက်လုပ်သူသည် အတိုင်းအတာကို တိတိကျကျ တူညီအောင်လည်း မလုပ်သင့်၊ အလွန်အကျွံလည်း မလုပ်သင့်။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် နှစ်ဆထားသော နယ်ကန့်သတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး သတ်မှတ်ထားသော အမြင့်နှင့် ကိုက်ညီသည့် အချိုးအစားကို ယူရမည်။
Verse 15
प्रासादं कारयेदन्यं नोभयं पीडयेद्बुधः भूमौ तु शोधितायां तु कुर्याद्भुमिपरिग्रहं
ပညာရှိသူသည် အခြား (အသစ်) အဆောက်အဦကို ဆောက်လုပ်စေသင့်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံးကို မနာကျင်စေသင့်။ မြေပြင်ကို သန့်စင်ပြီးမှသာ မြေယာကို တရားဝင် လက်ခံယူပိုင်ခွင့် (parigraha) ကို ပြုလုပ်ရမည်။
Verse 16
प्राकारसीमापर्यन्तं ततो भुतबलिं हरेत् माषं हरिद्राचूर्णन्तु सलाजं दधिसक्तुभिः
ထို့နောက် ပူဇော်ပွဲဧရိယာ၏ ကာရံနံရံ နယ်စပ်အထိ ဘူတဗလိ (bhūta-bali) — ဝိညာဉ်/ဓာတ်သတ္တဝါများအတွက် ပူဇော်ခြင်း — ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ (ပူဇော်ရန်) မာရှ (အနက်ရောင်ပဲ), နနွင်းမှုန့်, ဆာလာဇ (လှော်ဆန်) ကို ဒဓိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်) နှင့် စက္တု (မုန့်မှုန့်ရော) တို့နှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။
Verse 17
अष्टाक्षरेण सक्तूंश् च पातायित्वाष्टदिक्षु च राक्षसाश् च पिशाचाश् च येस्मिंस्तिष्ठन्ति भूतले
အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရကို ရွတ်ဆိုကာ အရပ်ရှစ်မျက်နှာသို့ စက္တူ (ကင်ထားသော စပါးမှုန့်/အနှံ) ကို ဖြန့်ချလျှင် ထိုနေရာ မြေမျက်နှာပြင်၌ နေထိုင်သော ရာක්ෂသနှင့် ပိသာချတို့သည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
Verse 18
सर्वे ते व्यपगच्छन्तु स्थानं कुर्यामहं हरेः हलेन वाहयित्वा गां गोभिश् चैवावदारयेत्
«အတားအဆီး/အညစ်အကြေးတို့ အားလုံး ထွက်ခွာပါစေ။ ဟရိ၏ နေရာကို ငါ ပြင်ဆင်မည်။ နွားထီးကို ထွန်နှင့် ချိတ်ကာ မြေကို ထွန်ယက်၍ ထို့နောက် နွားများဖြင့်လည်း နင်းနှိပ်/ရှင်းလင်းစေသင့်သည်»။
Verse 19
प्रमाण्वष्टकेनैव त्रसरेणुः प्रकीर्त्यते
ထရာဆရေဏု (trasareṇu) သည် ပရမာဏု (pramāṇu) ရှစ်ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းသည်ဟု ကြေညာထားသည်။
Verse 20
तैर् अष्टभिस्तु बालाग्रं लिख्या तैर् अष्टभिर्मता ताभिर्यूकाष्टभिः ख्याता ताश्चाष्टौ यवमध्यमः
ထိုယူနစ်များ ရှစ်ခုသည် ဆံပင်အဖျား (bālāgra) ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုအဖျား ရှစ်ခုကို ယူကာ (yūkā) ဟုခေါ်သော ပိုးလိပ်/လိပ်ပြာမဟုတ်၊ လိပ် (louse) တစ်ကောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ ထို ယူကာ ရှစ်ခုကို အလယ်အလတ် ယဝ (yavamadhyama) ဟု သိကြသည်။
Verse 21
नद्यद्रिषु इति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः यवाष्टकैर् अङ्गुलं स्याच्चतुर्विंशाङ्गुलः करः चतुरङ्गुलसंयुक्तः स हस्तः पद्महस्तकः
အမှတ်အသားပါ စာမူသုံးစောင် (kha, ga, ṅa) တွင် ဖတ်ပုံမှာ «nadyadriṣu» ဟု ရှိသည်။ အင်္ဂုလ (aṅgula) ကို ယဝ (yava) မုယ့်/မုန့်မဟုတ်၊ ဘာလီစေ့ ရှစ်စေ့နှင့် တိုင်းတာသည်ဟု သတ်မှတ်သည်။ ကရ (kara) သည် အင်္ဂုလ ၂၄ ဖြစ်သည်။ ထိုအတိုင်းအတာကို အင်္ဂုလ ၄ ထပ်ပေါင်းလျှင် ဟස්တ (hasta) ဟု ခေါ်ပြီး အထူးသဖြင့် «ပဒ္မ-ဟස්တ» (padma-hasta) ဟု ဆိုသည်။
Frequently Asked Questions
To define how land is ritually secured and purified as a prerequisite for deity consecration (pratiṣṭhā), integrating vāstu orientation, apotropaic offerings, and construction measurements.
It couples bhūmi-śodhana and bhūta-bali (removal of obstacles) with strict directional placements and a formal metrology (yava–aṅgula–hasta), showing that sacred presence depends on both purity and precision.
Because correct consecration is treated as a technical-sacred operation; mastery of the tantra ensures orthopraxy, while mere outward signs can mask tamasic or non-Pañcarātra deviations.