मह्यादिकानि स्थास्नूनि चराणि च वरानने । दृश्यंयत्सर्वमेवैतन्नश्वरं विद्धि मानिनि
mahyādikāni sthāsnūni carāṇi ca varānane | dṛśyaṃyatsarvamevaitannaśvaraṃ viddhi mānini
Wahai yang berwajah elok, bumi dan yang lain-lain—yang tidak bergerak dan yang bergerak—apa sahaja yang terlihat, ketahuilah semuanya itu fana, wahai yang berbangga diri.
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating within Māheśvarakhaṇḍa context
Tirtha: Kedāra
Type: kshetra
Scene: A teacher-figure addresses a proud, fair-faced goddess/consort amid a Himalayan sacred landscape, pointing to earth, mountains, creatures, and the fleeting nature of all that is seen.
All visible phenomena—living and non-living—are transient; liberation-oriented life begins with this recognition.
Kedāra-khaṇḍa frames the teaching within Kedārakṣetra’s sacred landscape, though this verse is a general instruction.
None; it emphasizes philosophical discernment rather than a rite.