इष्टैः पुत्रादिभिर्नाथ वियुक्ता मानवा ह्यमी । क्रंदंति करुणासार किं घृणापि भवेन्न ते
iṣṭaiḥ putrādibhirnātha viyuktā mānavā hyamī | kraṃdaṃti karuṇāsāra kiṃ ghṛṇāpi bhavenna te
Wahai Tuhan—inti belas kasihan—manusia ini terpisah daripada yang dikasihi seperti anak dan kaum kerabat, lalu merintih dalam derita. Tidakkah dapat timbul walau sekelip belas ihsan dalam diri-Mu?
Nandabhadra (addressing Īśvara/Śiva)
Scene: A group of mourners—parents and kin—crying with outstretched hands toward a compassionate Sadāśiva, whose gaze is tender yet transcendent.
Suffering in saṃsāra is presented as a plea for divine compassion, urging surrender and prayer to Īśvara.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions as a devotional lament within the Kaumārikā-khaṇḍa narrative.
None explicitly; the verse is a supplication (stuti/prārthanā) rather than a ritual injunction.