ब्रह्माद्या मेनिरे पूर्णां भवानीं च गिरीश्वरम् । तस्य देवी ततो हृष्टा समक्षं त्रिदिवौकसाम्
brahmādyā menire pūrṇāṃ bhavānīṃ ca girīśvaram | tasya devī tato hṛṣṭā samakṣaṃ tridivaukasām
Brahmā dan para dewa lainnya mengakui Bhavānī dan Girīśvara sebagai sempurna dalam kemuliaan. Lalu Sang Dewi, dengan hati bersukacita, tampil di hadapan mata para penghuni svarga.
Sūta (Lomaharṣaṇa) (deduced for Māheśvarakhaṇḍa narrative flow)
The divine couple embodies completeness (pūrṇatā); recognizing their glory is itself a form of right vision aligned with dharma.
No explicit tīrtha is named; the verse centers on the cosmic recognition of Śiva and Pārvatī.
None; it is a descriptive verse highlighting divine approval and the Goddess’s auspicious presence.