निरीक्ष्य मूढतां हास्यमासीन्मनसि मे तदा । तथा यौवनमासाद्य निशि हित्वा निजं गृहम्
nirīkṣya mūḍhatāṃ hāsyamāsīnmanasi me tadā | tathā yauvanamāsādya niśi hitvā nijaṃ gṛham
Melihat kebodohan mereka, pada saat itu timbul rasa geli dalam hatiku. Kemudian, setelah mencapai usia muda, pada malam hari aku meninggalkan rumahku sendiri.
Lomaharṣaṇa (Sūta) narrating (deduced from Māheśvara-khaṇḍa convention)
Scene: A young man, having inwardly smiled at the folly of worldly people, quietly leaves his home at night, carrying minimal belongings, eyes turned toward a distant Śiva-shrine silhouette.
Discernment can turn worldly anxieties into recognized delusion, prompting a seeker toward renunciation and spiritual pursuit.
No tīrtha is named in this verse.
None; it narrates a life-choice—departing home—often associated with vairāgya.