Sukta 57

Mantra 1

प्र मंहिष्ठाय बृहते बृहद्रये सत्यशुष्माय तवसे मतिं भरे । अपामिव प्रवणे यस्य दुर्धरं राधो विश्वायु शवसे अपावृतम् ॥

Ke hadapan aku membawa fikiranku kepada Yang paling pemurah, Yang Maha luas, pemilik kekayaan yang melimpah; Yang benar pada daya, Yang perkasa. Seperti air di cerun, kelimpahan-Nya yang sukar ditahan tercurah terbuka—demi hayat semua, demi tenaga yang berkekalan.

Mantra 2

अध ते विश्वमनु हासदिष्टय आपो निम्नेव सवना हविष्मतः । यत्पर्वते न समशीत हर्यत इन्द्रस्य वज्रः श्नथिता हिरण्ययः ॥

Kemudian segala-galanya mengikuti engkau dalam yajña: air-air datang seperti ke tempat rendah, ke perahan soma milik si pembawa havis. Tatkala, yang diingini, vajra emas Indra tidak berhenti pada gunung, tetapi menghancurkannya hingga terbelah.

Mantra 3

अस्मै भीमाय नमसा समध्वर उषो न शुभ्र आ भरा पनीयसे । यस्य धाम श्रवसे नामेन्द्रियं ज्योतिरकारि हरितो नायसे ॥

Bagi Dia yang menggerunkan ini, dalam adhvara, persembahkan dengan sembah sujud—seperti fajar—suatu persembahan yang cerah, yang patut dikasihi. Kediaman-Nya untuk kemasyhuran; nama-Nya ialah kuasa penguasaan; suatu cahaya dijadikan untuk memimpin ke hadapan, laksana kuda-kuda hijau yang dipasang kuk untuk perjalanan.

Mantra 4

इमे त इन्द्र ते वयं पुरुष्टुत ये त्वारभ्य चरामसि प्रभूवसो । नहि त्वदन्यो गिर्वणो गिरः सघत्क्षोणीरिव प्रति नो हर्य तद्वचः ॥

Inilah milik-Mu, wahai Indra—dan inilah kami, wahai yang banyak dipuji—yang, berpegang pada-Mu, berjalan dalam kekuasaan-Mu yang melimpah. Tiada selain Engkau, wahai pencinta puji-pujian, yang mampu menanggung nyanyian kami sebagaimana bumi menanggung beban; maka terimalah kata-kata kami ini, wahai Hari (Indra).

Mantra 5

भूरि त इन्द्र वीर्यं तव स्मस्यस्य स्तोतुर्मघवन्काममा पृण । अनु ते द्यौर्बृहती वीर्यं मम इयं च ते पृथिवी नेम ओजसे ॥

Melimpah kuasa kepahlawanan-Mu, wahai Indra; kami ini daripada-Mu. Wahai Maghavan, penuhilah hasrat penyanyi ini. Mengikut keperkasaan-Mu, Langit yang luas dan Bumi ini bergerak dalam sukatan demi kekuatan-Mu.

Mantra 6

त्वं तमिन्द्र पर्वतं महामुरुं वज्रेण वज्रिन्पर्वशश्चकर्तिथ । अवासृजो निवृताः सर्तवा अपः सत्रा विश्वं दधिषे केवलं सहः ॥

Engkau, wahai Indra, membelah gunung itu—besar dan luas—dengan vajra, wahai pemegang vajra, memecahkannya pada sendi-sendinya. Engkau melepaskan ke bawah air-air yang tertahan, agar mengalir; dan Engkau menegakkan di mana-mana seluruh dunia dengan kekuatan-Mu yang tunggal, terhimpun.