Gaṅgā-māhātmya: Bāhu’s Envy, Defeat, Forest Exile, and Aurva’s Dharmic Consolation
असूयाविष्टमनसि यदि संपत्प्रवर्त्तते । तुषाग्निं वायुसंयोगमिव जानीहि सुव्रत ॥ १७ ॥
asūyāviṣṭamanasi yadi saṃpatpravarttate | tuṣāgniṃ vāyusaṃyogamiva jānīhi suvrata || 17 ||
Wahai yang berikrar mulia! Jika kemakmuran muncul dalam hati yang dikuasai iri, ketahuilah ia seperti api tersembunyi dalam sekam yang bertemu angin—cepat menyala dan membawa kebinasaan.
Sanatkumara (teaching Narada in dialogue)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It warns that success in an envy-driven mind is unstable and dangerous—like concealed fire that can suddenly blaze—so inner purification must accompany outer prosperity.
Bhakti requires a heart free from asūyā (fault-finding). Envy burns devotion from within; therefore the verse implies cultivating humility and goodwill so devotion and prosperity do not become causes of spiritual fall.
No specific Vedanga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught here; the practical takeaway is dharmic self-discipline—guarding the mind against asūyā so one’s actions and gains remain sattvic and non-destructive.