Dhvaja-Dhāraṇa Mahātmyam: Sumati–Satyamatī, Humility, and Deliverance by Hari’s Messengers
एतौ पापविनिर्मुक्तौ हरिशुश्रूषणे रतौ । हरिणात्रायमाणौ च मुञ्चध्वमविलम्बितम् ॥ ६९ ॥
etau pāpavinirmuktau hariśuśrūṣaṇe ratau | hariṇātrāyamāṇau ca muñcadhvamavilambitam || 69 ||
Kedua-dua mereka ini telah bebas daripada dosa, tekun dalam khidmat kepada Hari, dan dilindungi oleh Hari sendiri—lepaskanlah mereka segera, tanpa berlengah.
Sanatkumara (addressing the agents obstructing the devotees, in the Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: vira
It declares the decisive status of Hari’s devotees: sin is nullified by devotion, and divine protection overrides obstructive forces—therefore they must be released immediately.
Bhakti is shown as active service (hari-śuśrūṣaṇa) that transforms one’s karmic condition (pāpa-vinirmukta) and places the devotee under Hari’s direct guardianship (hariṇā trāyamāṇa).
No specific Vedanga (śikṣā, vyākaraṇa, chandas, nirukta, jyotiṣa, kalpa) is taught here; the practical takeaway is ethical-spiritual: prioritize Hari-sevā, which the Purāṇa presents as a direct means to purification and protection.